Hoe leg je een PTSS uit aan een ander?
24 april 2016 
6 min. leestijd

Hoe leg je een PTSS uit aan een ander?

Vorige week had ik het over mijn posttraumatische stressstoornis na de bevalling. Dit is het vervolg op mijn verhaal. Hoe je ermee omgaat, uitleg voor buitenstaanders, want het wordt vaak onbegrepen. Maar vooral wat een bevalling, die abrupt onderbroken werd, voor gevolgen had voor mij.

Als je bij jezelf de volgende dingen merkt in je zwangerschap of na de zwangerschap, zoek dan alsjeblieft hulp bij iemand die ervoor geleerd heeft. Ze hebben er niet voor niks voor geleerd, ze zijn er ook voor jou.  En probeer op je eigen manier je angsten en stressgevoelens onder ogen te komen en te accepteren dat het niet een taboe is! Dat het stoer is als jij tenminste wel eerlijk bent tegenover jezelf. Probeer nadat jij een paar gesprekken hebt gehad je partner erbij te betrekken. Ik heb de fout gemaakt om dat niet te doen en de begrip van zijn kant is dan niet al te best op z’n zachts gezegd. Geef hem eens ongelijk? Dit is een soort stress waar begrip van de buitenwereld niet echt van toepassing is:

  • Nergens zin in hebben
  • Niet willen eten
  • Sombere buien
  • Niet kunnen genieten van dingen
  • Geen zin om je kind vast te houden
  • Slapeloosheid
  • Tegen de meeste dagen opzien

Gevoel van falen, dat je je kindje geen rustige bevalling hebt kunnen geven. Maar ook tegenover jezelf. Waarom kan ik niet meteen een goeie moeder zijn? Waarom voel ik ‘niks’ als ik hem/haar in mijn armen heb? Was dit echt een juiste keuze? Hopelijk zei ik dat niet hardop? Ik schaam mij voor mijn eigen gedachten want ik houd wel van mijn kind.

Hoe leg je een PTSS uit aan een ander?

Hoe leg je een PTSS uit aan een ander?

Dit zijn slechts een paar voorbeelden en gedachtes, maar wel de meest voorkomende voorbeelden. Tot op de dag van vandaag snap ik de andere kant ook qua onbegrip. Maar als je in zo’n cirkel zit dan heb je geen mogelijkheid om de baas te zijn over je eigen gedachtes en je voelt zelf ook een hoop onbegrip. Die rot posttraumatische stressstoornis.

Partner of buitenstaanders die snappen hier helemaal niks van. Zie krijgen vraagtekens van: Waarom? Dat is de grootste vraag denk ik persoonlijk.

 Ik zal je nu zo goed mogelijk proberen te verwoorden met een voorbeeld verhaal waarom vrouwen dat krijgen.

Wij vrouwen worden zwanger en hebben altijd een beeld in ons hoofd hoe de zwangerschap en de bevalling zal gaan. Je hoort dingen van de verloskundige en je leest dingen op internet. Je lichaam bereid zich voor op de bevalling en jullie regelen alles. Spannend, maar gelukkig, als de dag aanbreekt dat jij weeën krijgt. Onthoudt goed, weeën is een pittig gevoel (op z’n zachtst gezegd) en heeft al behoorlijke aanslag op je lichaam. Ze worden steeds heftiger en je gaat naar het ziekenhuis. Iedereen die op de hoogte moet zijn, is op de hoogte en wacht in spanning af. Alles loopt volgens plan en de ziekenhuismonitoren geven aan dat het met jou en je kindje goed gaat.

Beschrijving geven hoe heftig weeën zijn is lastig om aan mannen uit te leggen. Ik zei altijd: alsof je constant in je maag hard getrapt word en steeds op dezelfde plek haha.

Dan in èèn keer gaan alle alarmbellen af en je moet plotseling een keizersnee ondergaan. Als vrouw zijnde raak je in paniek. Hè dat hadden we niet gepland en niet afgesproken. Je lichaam is ondertussen bezig met de bevalling en word rap verstoord omdat je kindje het anders niet zou redden of jij in gevaar bent. Je maakt je daarnaast zorgen om je kindje en je lichaam is compleet van slag doordat je hart en je hoofd niet samenwerken op dat moment.  Je kan op zo’n moment en later last krijgen van bijv. angst. Er gebeurt op zo’n moment teveel om het meteen te kunnen verwerken, zonder dat je er zelf grip op hebt! Hoe frustrerend is het dan, ook voor de partner die machteloos ernaast hoogstens een handje kan vasthouden en kan zeggen dat alles goed komt.

Dus ook nog ff tussendoor: ode aan de mannen die er voor hun vrouwen zijn überhaupt tijdens de bevalling! Dat noem ik pas een echte man ( ja ook als je flauw bent gevallen haha).

Of dat je heerlijk ligt te slapen onder de morfine en je word wakker zonder baby in je buik. Je hoofd en lichaam heeft geen tijd gehad om te verwerken dat je ging bevallen. Een baby in je buik is namelijk soms bont en blauw worden geschopt maar over het algemeen heel erg gezellig. Je kan ongestoord tegen je buik praten en het beweegt regelmatig wat je steeds heftiger/vaker gaat voelen.

Je voelt leven in je buik en dat is een wonder. Een bijzonder gevoel wat ik eerlijk gezegd soms nog wel eens mis haha! Je word er 9 maanden lang mee wakker. En als het ook wakker is en als het ergens niet mee eens is, dan laten ze dat wel even weten.

Je gaat slapen met een zacht getrappel in je buik en je word wakker met een ontzettend leeg gevoel dat eigenlijk onbeschrijflijk is om uit te leggen.

stress-954814_640Voor de mensen die geen kinderen hebben heb ik natuurlijk ook een mooi voorbeeld hoe het ongeveer zou voelen om posttraumatische stress te hebben: Je word wakker in het ziekenhuis nadat je in een vreselijk ongeluk bent terecht gekomen. Je weet niet waar je bent of wat er is gebeurt en je zit vastgebonden aan het bed.  Alleen maar onbekende mensen om je heen en niemand wil je uitleggen wat er precies is gebeurt en wat er gaat gebeuren. Je zou je vreselijk down voelen en machteloos hè? Je bent dan in een vreselijke spiraal terecht gekomen en je weet totaal niet waarom je vastgebonden zit. Je vraagt je bijv. af: “Heb ik iets verkeerds gedaan of is het omdat ik mezelf anders pijn doe?”

De vraag waarom het zo’n taboe is is makkelijk te beantwoorden: Als jij op bijv. een verjaardag zit en iemand vraagt aan jou: “Hoe gaat het met je?”

Als je antwoord: “Ik heb vandaag even geen zin in mijn zoon/dochter”, dan krijg je geheid rare gezichten. Mensen denken dan vaak: het is uiteindelijk toch goed gekomen? Waar kan jij je überhaupt daar nog druk om maken?

Geniet van je kind en denk niet van die onzin. Het is heel hard maar waar.

Buitenstaanders ik zal je èèn ding vertellen: wees voorzichtig met zulke uitspraken. Er is niet voor niks een reden dat het posttraumatische stress heet en dat 2000 vrouwen het jaarlijks krijgen! Wij vrouwen zijn gemaakt om te bevallen, maar wel op een manier dat het lichaam niet gestoord word. Het hoeft niet altijd zo te zijn dat een vrouw het dan automatisch krijgt, maar houdt er rekening mee. Vanuit mijn oogpunt is dat een belangrijk onderdeel, je hoeft het niet te begrijpen.

Ik hoop dat ik jullie een beetje inzicht hebt kunnen geven hoe en wat je ermee kan!
En dames: vergeet niet dat jullie allemaal toppers zijn! Jullie hebben een bijzonder mensje ter wereld gebracht en daar mag je hoe het ook gegaan is: WEL BEHOORLIJK TROTS OP ZIJN!

Hoe leg je een PTSS uit aan een ander? Dat was het doel van dit blog van Gabriella. Ervaring hiermee? Laat je reactie hieronder achter. En wil je met andere single moms in gesprek hierover? In een besloten groepje? Ga dan naar onze community: http://community.www.nieuw.happysinglemoms.nl

Over de schrijver
Anonymous
Door

Anonymous

op 24 Apr 2016

Ik heb ptss door een geweldadige relatie maar het is moeilijk uit te leggen aan de omgeving. Je ziet het niet en mensen vergelijken het met een depressie. Zo is mijn ervaring Maar geef mij maar dat ipv ptss.

Reactie plaatsen