Hoezo stoer?!
10 april 2017 
4 min. leestijd

Hoezo stoer?!

Ik ben nu 4 maanden zwanger en het valt me op dat mensen er een mening over hebben. Dat is prima. Zou ik ook hebben denk ik.

Dan denk je dat je in een stad woont maar dan blijkt het stiekem gewoon een dorp te zijn. Iedereen heeft ineens een verhaal rondom mijn zwangerschap, waar GTST nog wel een puntje aan kan zuigen. Ik besluit dan ook gewoon open kaart te spelen. En waarom niet.

Zwanger? Jij??

In de supermarkt kom ik een oud collega tegen. Ze heeft op facebook gelezen dat ik zwanger ben en vraagt me: “Tjee, heb ik wat gemist?” In de zin van…”Hey, jij bent toch die eeuwige vrijgezel, ik snap nu even niet hoe je dan zwanger kan zijn?”

Ik leg gewoon uit dat ik zwanger ben door middel van inseminatie en dat ik het alleen ga doen. Dat de donor bekend is en dat ik dus nog steeds die eeuwige vrijgezel ben. No worries!

Ik merk altijd even dat mensen die mij niet goed kennen dit verhaal tot hun moeten nemen. Dat doen zij dan met een blik van verbazing die meestal omslaat in een gek soort enthousiasme.

Hoezo stoer? Dit is pure noodzaak!

Wat stoer!!! Of een andere variant is in de meeste gevallen de tekst die mensen dan uit kunnen brengen. Ergens snap ik dat, maar stiekem doet het toch een beetje zeer.

Hoezo stoer? Ik ben 34 en vertrouw niemand in relaties. Maar ik wil wel heel graag moeder worden. Hoezo stoer?! Dit is pure noodzaak. Ik heb gefaald in het zorgen voor een normale situatie waarin je kinderen krijgt. Ik ben niet net als mijn vriendinnen gesetteld met een vent. En wilde ik deze eigenlijk wel? Natuurlijk had ik het ook liever anders gezien. Dit zeg ik uiteraard niet ,want ja… Ik ben altijd wel een beetje die stoere onafhankelijke chick geweest. Dus ik laat de mensen wel een beetje in die waan.

Ik merk wel dat het me toch wat doet. In de auto denk ik: “.Hoezo stoer?!”Het stoere moet juist nog komen. Hoe bizar de eerste gesprekken met de donor ook waren, hoe eenzaam en hoe ongemakkelijk het insemineren was, dat lijkt mij juist het minst stoere van het hele gebeuren.

Het stoere is om dit kleine meisje in mijn buik op de wereld te zetten en haar te helpen om een onafhankelijke sterke en gelukkige vrouw te worden.

Als het me lukt is dat pas stoer. Het stoere gedeelte moest dus nog komen! Toch?! Ik moet er voor zorgen dat ik mijn baan hou in tijden waarin er zo wordt bezuinigd op de zorg, dat ik brood op de plank heb en dat deze uk leert wat het leven te bieden heeft.

En het allerbelangrijkste: dat zij zonder angst leert houden van mensen. En niet een sukkel in de liefde zou worden, zoals haar moeder.

Hoewel dit natuurlijk een soort bewondering is van de mensen die dit roepen, blijft het gek. Stiekem vind ik het ook doodeng. Ik heb een keuze gemaakt. En ik weet dat als ik het niet zou hebben gedaan, Ik op mijn 50ste zo’n spijt zou hebben.

Pure paniek

’s Avonds kijk ik onder een dekentje op de bank van buuf een documentaire over twee moeders die een donor zoeken. En bam! Vanuit het niets een paniekaanval. Pure paniek. Wat heb ik gedaan! Waar zat ik met mijn hoofd! Hoezo wil je perse een kind? Dat is heel egoïstisch!

Ik begin heel hard te huilen en heb mezelf niet helemaal onder controle. Daar zat ik dan. Een hoopje ellende schokkend van het snikken, 5 maanden zwanger en totaal in paniek. Als zij daar op tv al zoveel vragen stellen bij het feit dat er een kind wordt opgevoed door 2 moeders. Hoe kon ik het dan ooit goed doen?! Hoe kon ik het dan in godsnaam in mijn hoofd halen dat ik het in mijn eentje zal doen?! Ben ik begonnen aan een marathon op de olympische spelen terwijl ik hem niet eens uit kan lopen?!

Zonder vader opgroeien

Buuf weet me een beetje te bedaren. Zij heeft twee kids en naar haar zegge een kerel die niet heel veel doet. Dus ja. Eigenlijk hetzelfde. Ze verzekert mij dat ik genoeg liefde heb en eigenlijk ook wel een beetje een halve kerel ben. Daar had ze dan ook wel weer een beetje gelijk in. Gekscherend zegt ze nog: “Nou dan heeft die uk dus de helft van ieder. Het komt vast goed.” Ik moet lachen om haar nuchterheid en de manier waarop ze zelf het hardst lacht om haar eigen grapje. De paniek is weg, maar de twijfel blijft.

Dit meisje gaat zonder vader opgroeien. Ze zal hem elk seizoen een keertje zien en met haar verjaardag. Dus hij zal een soort van “kennis” van ons zijn, zodat het niet een wild vreemde is als zij straks om hem gaat vragen. Dit had ik zo vaak uitgedacht. Een bekende donor die niet geheel een vreemde voor haar zal zijn.

Ben ik egoïstisch?

En toch bekruipt me het gevoel dat het misschien wel een heel egoïstische keuze is. Ik zet iemand op de wereld die er niet voor kiest om door een BAM mam te worden opgevoed. Kan ik haar wel alles geven? Kan ik haar wel alles meegeven? Ik zal ook afhankelijk worden van sommige mensen om mij heen. Mijn ouders. Ik zal mijn grootste hobby, reizen, op moeten geven. Maar dat was het makkelijkste. Mijn grootste angst: kan ik dit meisje wel geven wat zij nodig heeft?

Er is geen weg terug. Mijn hart vindt dat eigenlijk niet erg. Een kind op de wereld zetten zou je altijd als een egoïstische keuze kunnen bestempelen. Het is maar net wat je het nieuwe leven mee wil geven. Nog 4 maandjes en dan zal ze er zijn. Kom maar op kleine meid… We gaan er wat van maken!

Zie ook: Op donorjacht

Wow, wat mooi! Jullie gaan er zeker wat van maken met z’n tweetjes!

Heb jij ook wel eens te maken gehad met stempels als “stoer”?

 

Over de schrijver
Anonymous
Door

Anonymous

op 10 Apr 2017

Heel herkenbaar. Mooi beschreven. Heb vertrouwen in je zelf.

Anonymous
Door

Anonymous

op 22 Nov 2019

Ik ben 34 en heel eenzaam en altijd pech 12,jaar geleden was ik bevallen van een dochter die tot op de dag van vandaag mij totaal niet mist.ze heeft een gelukkig bestaan met mijn narcist ex man maar ik kwam en wil daar niet meer tussen komen .mocht ik zwanger raken wil ik nooit meer die fout maken een man erbij te betrekken dat is traumatisch gewest ze hebben me beiden weggepest en zit nu moeder ziel alleen in Zeeland

Anonymous
Door

Anonymous

op 11 Apr 2017

Wat is normaal? Genoeg vrouwen en of mannen die het alleen doen omdat het niet meer ging of omdat de andere ouder er voor kiest om niet aanwezig te zijn. Of ouders die de oorlog aan elkaar hebben verklaard zonder aan hun kinderen te denken. Je weet nooit wat er gebeurd in het leven. Zekerheid heb je niet. Iedere ouder kan het alleen maar zo goed mogelijk proberen te doen. Veel succes

Anonymous
Door

Anonymous

op 05 Apr 2019

Ik ben nu ook 5 maanden zwanger ( jij inmiddels al bevallen) en voel mij de laatste tijd erg eenzaam. Overal waar ik kom en voornamelijk in verloskundige praktijken en ziekenhuizen zie je stelletjes; zwanger en met meerdere kinderen een zo op het eerste gezicht een happy family vormen. Ene keer kan ik er beter mee omgaan dan andere keer. Nu dus even niet. Krijg dan ook sterk gevoel dat ik gefaald heb en vraag mij dan ook echt af wat er niet leuk aan mij is, dat er geen vent voor mij beschikbaar is of die ik leuk vind. Ik moet ook bekennen dat er maar weinig mensen zijn die weten dat ik zwanger ben. De intimi weten het maar mensen uit de straat of buurt niet. Ik heb bij mijn eerste zwangerschap best vervelende opmerkingen gehad in eerst instantie. Vooral waarschuwende opmerkingen van; het gaat wel zwaar worden zo in je eentje. En net zoals bij jou opmerkingen van; heb je een vriend dan? Ik merk dat ik mij enorm irriteer aan dit soort vragen. Mensen denken ook het recht te hebben om hele intieme vragen te mogen stellen aan een alleenstaande vrouw. Zulke vragen stellen ze niet aan stellen. BV hoe je zwanger bent geraakt. Ik vind het al een paar maanden soms best eng om een kind in mijn uppie te gaan opvoeden. Daarom vertel ik deze mensen niet dat ik zwanger ben omdat dit soort opmerkingen mij alleen maar onzeker maken. Ik hoop ergens als ze mijn dikke buik gaan zien, dat ze zich eens wat ingaan houden qua opmerkingen en vooral de belerende alsjeblieft! Ik mag binnenkort het kamertje in gaan richten en normaal is dit leuk om als stel te doen maar ik doe het alleen en ook dit geeft mij een verdomd eenzaam gevoel. Al met al zit ik nu even in een negatieve spiraal. Sorry. Het lijkt alsof niemand mij begrijpt. Bedankt voor het lezen van mijn verhaal.

Anonymous
Door

Anonymous

op 30 Apr 2019

ook ik kamp met deze gevoelens... drie weken zwanger ... noodzaak ... 41,5 jaar oud en geen man ... ja dat voelt eenzaam ...

Anonymous
Door

Anonymous

op 20 Jul 2019

Heel herkenbaar! Ik ben 7 maanden geleden bewust alleenstaande moeder geworden (mbv van een bekende donor) van een zoontje. Ik vind het loodzwaar in mijn eentje! Het is het mooiste en tegelijkertijd zwaarste wat ik ooit heb meegemaakt. Maar ik had het voor geen goud willen missen. Nu hij 7 maanden is wordt het gelukkig wel iets makkelijker. Het was (en is nog steeds) een zwaar rouwproces...het loslaten van het plaatje zoals ik dat al die jaren voor ogen had gezien. Ik heb helaas geen achterban, dus ik ben heel blij met een vaste oppas een paar uurtjes in de week. Heb soms echt even tijd voor mezelf nodig. Ik realiseer me ook vaak dat het hebben van een relatie ook niet zaligmakend is als ik zo om me heen kijk. Niemand bemoeit zich nu met de beslissingen die ik maak, ik doe alles vanuit mijn gevoel en hoef met niemand te overleggen.

Anonymous
Door

Anonymous

op 22 Aug 2019

Wat een leuke verhalen. Ik wil zelf ook heel graag BAM mam worden. Ik kan me voorstellen dat het soms heel eenzaam zal zijn en heel zwaar. Maar dat het uit eindelijk allemaal wel goed komt. Ik heb een grote familie die mij waar nodig is zal gaan steunen. Eigenlijk vraag ik me af hoe jullie bij de donor zijn gekomen. Via het ziekenhuis is een lange wachttijd. Mensen die ik nu al ken zit ik ook niet op te wachten. En iemand via internet vind ik best een raar idee. Maar misschien hebben andere het ook zo gedaan. Heel veel succes met jullie moederschap en ik hoor graag van jullie.

Anonymous
Door

Anonymous

op 26 Aug 2019

Hallo, er start binnenkort een nieuwe blogger die haar verhalen zal delen over hoe ze BAM moeder is geworden. Hopelijk heb je daar wat aan!

Anonymous
Door

Anonymous

op 15 Dec 2019

Is het al gelukt om een weg te vinden naar de juiste donor?

Reactie plaatsen