Ik ben nu 4 maanden zwanger en het valt me op dat mensen er een mening over hebben. Dat is prima. Zou ik ook hebben denk ik.

Dan denk je dat je in een stad woont maar dan blijkt het stiekem gewoon een dorp te zijn. Iedereen heeft ineens een verhaal rondom mijn zwangerschap, waar GTST nog wel een puntje aan kan zuigen. Ik besluit dan ook gewoon open kaart te spelen. En waarom niet.

Zwanger? Jij??

In de supermarkt kom ik een oud collega tegen. Ze heeft op facebook gelezen dat ik zwanger ben en vraagt me: “Tjee, heb ik wat gemist?” In de zin van…”Hey, jij bent toch die eeuwige vrijgezel, ik snap nu even niet hoe je dan zwanger kan zijn?”

Ik leg gewoon uit dat ik zwanger ben door middel van inseminatie en dat ik het alleen ga doen. Dat de donor bekend is en dat ik dus nog steeds die eeuwige vrijgezel ben. No worries!

Ik merk altijd even dat mensen die mij niet goed kennen dit verhaal tot hun moeten nemen. Dat doen zij dan met een blik van verbazing die meestal omslaat in een gek soort enthousiasme.

Hoezo stoer? Dit is pure noodzaak!

Wat stoer!!! Of een andere variant is in de meeste gevallen de tekst die mensen dan uit kunnen brengen. Ergens snap ik dat, maar stiekem doet het toch een beetje zeer.

Hoezo stoer? Ik ben 34 en vertrouw niemand in relaties. Maar ik wil wel heel graag moeder worden. Hoezo stoer?! Dit is pure noodzaak. Ik heb gefaald in het zorgen voor een normale situatie waarin je kinderen krijgt. Ik ben niet net als mijn vriendinnen gesetteld met een vent. En wilde ik deze eigenlijk wel? Natuurlijk had ik het ook liever anders gezien. Dit zeg ik uiteraard niet ,want ja… Ik ben altijd wel een beetje die stoere onafhankelijke chick geweest. Dus ik laat de mensen wel een beetje in die waan.

Ik merk wel dat het me toch wat doet. In de auto denk ik: “.Hoezo stoer?!”Het stoere moet juist nog komen. Hoe bizar de eerste gesprekken met de donor ook waren, hoe eenzaam en hoe ongemakkelijk het insemineren was, dat lijkt mij juist het minst stoere van het hele gebeuren.

Het stoere is om dit kleine meisje in mijn buik op de wereld te zetten en haar te helpen om een onafhankelijke sterke en gelukkige vrouw te worden.

Als het me lukt is dat pas stoer. Het stoere gedeelte moest dus nog komen! Toch?! Ik moet er voor zorgen dat ik mijn baan hou in tijden waarin er zo wordt bezuinigd op de zorg, dat ik brood op de plank heb en dat deze uk leert wat het leven te bieden heeft.

En het allerbelangrijkste: dat zij zonder angst leert houden van mensen. En niet een sukkel in de liefde zou worden, zoals haar moeder.

Hoewel dit natuurlijk een soort bewondering is van de mensen die dit roepen, blijft het gek. Stiekem vind ik het ook doodeng. Ik heb een keuze gemaakt. En ik weet dat als ik het niet zou hebben gedaan, Ik op mijn 50ste zo’n spijt zou hebben.

Pure paniek

’s Avonds kijk ik onder een dekentje op de bank van buuf een documentaire over twee moeders die een donor zoeken. En bam! Vanuit het niets een paniekaanval. Pure paniek. Wat heb ik gedaan! Waar zat ik met mijn hoofd! Hoezo wil je perse een kind? Dat is heel egoïstisch!

Ik begin heel hard te huilen en heb mezelf niet helemaal onder controle. Daar zat ik dan. Een hoopje ellende schokkend van het snikken, 5 maanden zwanger en totaal in paniek. Als zij daar op tv al zoveel vragen stellen bij het feit dat er een kind wordt opgevoed door 2 moeders. Hoe kon ik het dan ooit goed doen?! Hoe kon ik het dan in godsnaam in mijn hoofd halen dat ik het in mijn eentje zal doen?! Ben ik begonnen aan een marathon op de olympische spelen terwijl ik hem niet eens uit kan lopen?!

Zonder vader opgroeien

Buuf weet me een beetje te bedaren. Zij heeft twee kids en naar haar zegge een kerel die niet heel veel doet. Dus ja. Eigenlijk hetzelfde. Ze verzekert mij dat ik genoeg liefde heb en eigenlijk ook wel een beetje een halve kerel ben. Daar had ze dan ook wel weer een beetje gelijk in. Gekscherend zegt ze nog: “Nou dan heeft die uk dus de helft van ieder. Het komt vast goed.” Ik moet lachen om haar nuchterheid en de manier waarop ze zelf het hardst lacht om haar eigen grapje. De paniek is weg, maar de twijfel blijft.

Dit meisje gaat zonder vader opgroeien. Ze zal hem elk seizoen een keertje zien en met haar verjaardag. Dus hij zal een soort van “kennis” van ons zijn, zodat het niet een wild vreemde is als zij straks om hem gaat vragen. Dit had ik zo vaak uitgedacht. Een bekende donor die niet geheel een vreemde voor haar zal zijn.

Ben ik egoïstisch?

En toch bekruipt me het gevoel dat het misschien wel een heel egoïstische keuze is. Ik zet iemand op de wereld die er niet voor kiest om door een BAM mam te worden opgevoed. Kan ik haar wel alles geven? Kan ik haar wel alles meegeven? Ik zal ook afhankelijk worden van sommige mensen om mij heen. Mijn ouders. Ik zal mijn grootste hobby, reizen, op moeten geven. Maar dat was het makkelijkste. Mijn grootste angst: kan ik dit meisje wel geven wat zij nodig heeft?

Er is geen weg terug. Mijn hart vindt dat eigenlijk niet erg. Een kind op de wereld zetten zou je altijd als een egoïstische keuze kunnen bestempelen. Het is maar net wat je het nieuwe leven mee wil geven. Nog 4 maandjes en dan zal ze er zijn. Kom maar op kleine meid… We gaan er wat van maken!

Zie ook: Op donorjacht

Wow, wat mooi! Jullie gaan er zeker wat van maken met z’n tweetjes!

Heb jij ook wel eens te maken gehad met stempels als “stoer”?