arrow_drop_up arrow_drop_down
15 maart 2016 

Hormonen, ze gooien mijn leven overhoop!

 

Daar waar ik normaal redelijk blind op mijn gevoel kan vertrouwen, laat ie mij dit keer behoorlijk in de steek. De reden? Hormonen! Ik durfde het eerst niet met zekerheid te zeggen waar alles vandaan kwam wat niet klopte of wat niet in een lijn stond met mijzelf. Maar nu weet ik het zeker. Geen misselijk- of moeheid meer voor mij, maar hormonen! Hormonen, ze gooien mijn leven overhoop!

Zo vertelde ik al in een van mijn eerdere blogs dat ik in een babynamen crisis zat. De namen die ik al jaren zo mooi vind, waren ineens verschrikkelijk. Ik had er geen reden voor en er was ook geen aanleiding toe. Maar net zoals ze verdwenen uit mijn lijstje, kwamen ze ook weer terug en staan ze nu weer met trots op nummer 1 te pronken. Ik vind mijn jongens- en meisjesnaam weer helemaal geweldig. Of in mijn vorige blog, dat er een man in mijn leven was gekomen en ik binnen een week van hem af moest omdat ik me mateloos aan hem irriteerde en alles mij benauwde.

Maar dankzij alle lieve reacties van jullie en de standvastigheid van hem om vol te houden Hormonen, ze gooien mijn leven overhoop!en mij niet zomaar te laten gaan, kan ik nu zeggen dat hij gelukkig nog steeds in mijn leven is. En wat voel ik mij ondertussen fijn bij hem en weer zo vertrouwd.

Ook hier ging het ‘negatieve’ gevoel binnen no-time weer weg. Maar wat mijn hormonen me afgelopen week hebben aangedaan hoop ik niet nog eens mee te maken. Van het een op andere moment bekroop mij het gevoel dat het hartje van de baby niet meer zou kloppen. Een gevoel wat mij erg beangstigde, maar waar ik niet aan toe wilde geven. Ik had er immers geen reden toe om te geloven dat dit echt zo was. De laatste echo een paar weekjes geleden was helemaal in orde. Daar was mijn kleine uk nog heel erg bewegelijk. Dat ik hem (of haar) nog niet voelde is ook normaal in deze tijd van de zwangerschap. De pijn die ik voelde was bandenpijn, dat wist ik zeker en de overige pijn gooide ik op een beurs gevoel van de baarmoeder doordat hij/zij zo aan het groeien is. Ik had dus overal wel een theorie voor en zo niet? Dan verzon ik er wel een. Alles om mij maar niet druk te hoeven maken.

Maar ook hier wonnen de hormonen het weer. Gevolg; paniekaanvallen, hartkloppingen en een veel te hoge hartslag. Stress omdat ik bang was dat me gevoel misschien wel eens gelijk zou hebben en stress omdat stress niet goed is voor de baby.

Kortom, een drama-week die eindigde bij de huisarts voor een gehele controlecheck en bij de verloskundige. Die laatste had ik achteraf veel eerder moeten bellen, want ik mocht dezelfde dag nog langs komen en heb ik het hartje horen kloppen. Zo mooi, zo fijn en ook meteen zo’n vertrouwd geluid. Eigenlijk had ik ook wel kunnen weten dat ik ze gerust eerder had kunnen bellen en dat ze mijn ‘gevoel’ geen gezeur zouden vinden, want eerlijk waar, de dames van deze verloskundige praktijk zijn zo lief, zo zorgzaam en zo geweldig! Dit waren ze 5 jaar geleden al bij mijn vorige zwangerschap en ze zijn nu nog niks veranderd. Dit heb ik wel anders meegemaakt bij mijn vorige zwangerschap. Toen woonde ik helaas in een andere regio met een andere verloskundige. Mijn volgende afspraken zijn zelfs iets dichter op elkaar gezet zodat ik minder lang hoef te wachten en dus misschien wat verdere zorgen kan voorkomen.

Gelukkig is het op dit moment nu even rustig met mijn hormonen, al vraag ik mij wel alweer af wat het volgende is wat ze overhoop gaan gooien..

Ik sta er in ieder geval klaar voor en heb tegenwoordig zelfs iemand die mij er wel doorheen sleept.

Liefs Monique

 Had jij ook zo’n ‘last’ van je hormonen? Nemen ze echt tijdelijk je leven over of heb jij dé tip om ze onder controle te houden. Laat het hieronder in een reactie weten.

Over de schrijver
Reactie plaatsen

Wij gebruiken Cookies