Een week vol zelfreflectie. Het begon met mijn tweet over mijn zoektocht vol zelfreflectie. Over het feit dat ik steeds meer de mama en vrouw aan het worden ben die ik wil zijn en steeds minder hoe anderen willen dat ik ben. Het bracht een mooi online gesprek op gang en vragen van lezers/volgers hoe ik dat heb bereikt. Ik begrijp ook dat het makkelijker gezegd is dan gedaan… Herkenbaar?

Ik schrijf ook niet voor niks dat het een zoektocht is geweest. Ook ik was zoekende. Ik was altijd het meisje – en later de vrouw – die het anderen graag naar hun zin wilde maken. ‘Als zij maar gelukkig zijn’ was mijn motto. Dit gedrag kwam voort uit een combinatie van een vader die altijd voor de buitenwereld leefde (iedereen dacht dat hij de vriendelijkheid zelve was, maar ondertussen..) en mijn tienerjeugd waarin ik gepest en genegeerd werd om mijn maatje meer.

Alleenstaande moeder Jootje1Onbewust heb ik van mijn vader meegekregen dat de buitenwereld belangrijk is.

De schone schijn hoog houden. Je zag hem overal met die brede glimlach. Mijn vader leek voor de buitenwereld de perfecte man en vader. Niemand wist echter dat hij binnenshuis de dominante man en vader was. De man die erg goed was in spelletjes spelen, die kon manipuleren als geen ander en niet vies was van (geestelijke) mishandeling.

Onbewust heb ik door mijn pestervaring meegekregen dat ik aardig gevonden wilde worden door anderen. Niet gek als je bedenkt dat mijn grootste probleem als tiener was, bij wie ik in de pauze mijn lunch mocht mee eten. Dus deed ik alles om maar geliefd te worden. Want alleen lunchen en geen vrienden hebben was dé ‘middelbare school’ afgang. Het pestgedrag bestond vooral uit negeergedrag en soms pijnlijke, kwetsende opmerkingen. Dat veranderde op een dag toen er een lieve docente op mijn pad kwam. Zij ontfermde zich op school over mij. Zij liet mij inzien dat ik het waard was. Zij maakte mij sterker door onze gesprekken. Zo sterk dat ik op een dag mijn pester zelf kon aanpakken. Dankzij haar had ik al mijn moed verzameld om deze grote angst te overwinnen…

Ik maakte op een dag zomaar uit het niets een kwetsende opmerking naar mijn pester die blijkbaar echt waar was. Zij barstte in tranen uit.

Ineens zag ik haar kwetsbare kant. Ik leerde dat zulk (pest)gedrag dus een achtergrond had. Het ‘waarom’ achter haar pestgedrag. Ze bleek zelfs een stuk onzekerder dan ikzelf. Ik vond het niet leuk dat ik haar gekwetst had. Toch drong bij haar door dat pesten niet oke was. Het pesten was gelijk voorbij.Alleenstaande moeder Jootje

Door coaching leerde ik dat deze twee levensgebeurtenissen mij voornamelijk hadden gevormd tot de persoon die ik was. Ik wilde graag aardig gevonden worden, erbij horen. Dat gevoel van isolatie wilde ik nooit meer voelen. Ik leefde dus voor (het geluk van) anderen. En altijd met die brede glimlach op mijn gezicht. Van mijn vader meegekregen. De geschiedenis had zich herhaald. Ik had het patroon (nog) niet doorbroken.

Deze achtergrond en mijn gebrek aan eigenwaarde en zelfrespect maakte mij een gemakkelijk prooi voor zogeheten ‘narcisten’. Geen wonder overigens dat ik op dat soort types viel. Mijn vader was namelijk een narcist. Ik kende niet het voorbeeld van een liefdevolle (familie)man die gelijkwaardigheid en respect hoog in het vaandel had staan. Ik kende alleen het voorbeeld van een dominante vader in een gezin waar alles en iedereen voor moest wijken. Liefde was hem onbekend.

Nadat ik mijn laatste nare relatie (letterlijk) had overleefd en met mijn dochtertje ben weggevlucht, heb ik hard moeten vechten om mezelf te vinden.

Vragen als ‘Wie wil ik zijn?’ en vooral ‘Welk voorbeeld wil ik mijn dochtertje meegeven?’ hielden me bezig. Ik was vastberaden om het verleden een plekje te geven. Ik was vastbesloten mijn dochtertje en mezelf een tweede kans op geluk te geven. Mijn eigenwaarde en zelfrespect groeiden met de dag.

Ik ga mezelf en wie ik wil zijn niet (meer) wegcijferen. Niet meer de gedachte; ‘ik zal maar niet eerlijk zeggen wat ik wil of vind, want anders vindt hij/zij mij niet meer leuk of krijgen we ruzie’. Noem me egoïstisch, noem me hard. Ik heb mijn levenslessen (h)erkend en wil vooral trouw blijven aan mezelf. Ook al betekent dit mensen verliezen. Mensen die mijn eerlijkheid en oprechtheid niet waarderen. Mensen die mij niet accepteren zoals ik ben en hetgeen ik ze kan bieden.

Natuurlijk ben ik ook nog steeds een lieve en zorgzame vrouw. Ik ben immers niet van steen. En ja, ook mijn glimlach is er nog steeds. Alleen als ik het meen overigens. Ik kan niet meer omgaan met mensen die veel (negatieve) energie vragen. Mensen die zichzelf in een slachtofferrol duwen en niet hun eigen aandeel willen erkennen of inzien. Mensen die niet om kunnen gaan met de persoon die ik wil zijn.

Ik voel me als een bloem. Een bloem heeft water nodig om te groeien. Ik hing er als het ware wat verslapt bij. Door mezelf te voeden zag ik mezelf opbloeien. Mijn steel staat krachtiger dan ooit. Mijn blaadjes groeien volop. Ik leef! Voor mezelf en voor mijn dochtertje. Want wij zijn het allerbelangrijkste, niet die ander.

En ja lieve lezers, het lijkt makkelijk gezegd. Het is het wel dubbel en dwars waard. Blijf altijd trouw aan jezelf. Je trekt vanzelf de juiste en pure mensen aan op je pad. Kijk eens vaker in de spiegel, wees trots op wie je bent en op wat je hebt bereikt (als single mama). Het leven is mooi. Leef je leven zoals jij wil. Hou van je leven. Respecteer een ander. Laat een ander in zijn/haar waarde. Hou van een ander. Maar wel pas nadat je kunt zeggen; ik hou van mij!

Doe jij aan zelfreflectie? Wat heeft je dat opgeleverd? Ik ben heel erg benieuwd!