Huisje, boompje... Omgangsregeling!
16 maart 2016 
4 min. leestijd

Huisje, boompje... Omgangsregeling!

 

Een jaar single. Een jaar van hoogte- en dieptepunten. Het verliezen van 120 kg is toch wel het hoogtepunt! Ja, dat is inclusief ex! Al dacht ik daar een jaar geleden wel anders over. Dit is mijn blog: Huisje, boompje… Omgangsregeling!

De relatie tussen mij en mijn ex is vrij bizar verlopen. Binnen 3 maanden woonden we officieel samen en ongeveer 7 maanden later sta je aan een couveuse waar een klein hoopje van 2kg ligt. Een snel begin en erop terugkijkend misschien wel de reden van de breuk. Maar dat neemt niet weg dat er met dat kleine hummeltje van 2 kg ook een hoop verantwoordelijkheid komt die de een iets serieuzer neemt dan de ander. Na veel strijd, schelden en 2 keer gekwetst worden, heb ik er na 6,5 jaar een punt achter gezet. Met veel gehuil en hoopvolle gevoelens aan toe. De hoop dat je weer samen de zorg voor je kind kan gaan dragen, dat de liefde misschien wel weer opbloeit, en dat er nog een toekomst is. Diep van binnen wist ik dat ik dat niet wilde, maar de hoop is er wel. Je hebt als klein meisje toch de droom om dat “perfecte” gezinnetje te hebben. Trouwen, het liefst 3 kleine (b)engeltjes, een eengezinswoning en een labrador. De eensgezinwoning werd een flatje 3 hoog achter en de labrador werd een duitse herder. Oh en in plaats van 3 (b)engeltjes heb ik 1 prachtig poppetje van bijna 7. Dat neemt niet weg dat dat mijn droom was, aangezien ik zelf onbewust het gemis van een vader heb gehad.

Dan sta je ineens alleen, zorgend dat je als normale volwassene kan praten over je kind. Moe en “verslagen”, want ja de breuk hakt erin. Dan geef je hem co-ouderschap, want het is namelijk ontzettend belangrijk dat een kind 2 ouders heeft en niet 1. Maar na een paar maanden gaat dat fout. Ik had de sleutels terug gevraagd, want die had hij nog. Toen ging hij ineens moeilijk doen over de tijd die hij doorbracht met zijn dochter.  Waar ging het mis? Daar dus! Hij kon ineens zijn dochter niet halen. Maar wanneer wel kon hij ook niet aangeven. Sta je dan met je kind!
En dan?

Dan moet je je dochter vertellen dat papa niet komt en een smoes verzinnen dat hij heel veel moet werken. Ja, je staat gewoon serieus te liegen tegen je eigen kind! Een kind met een achtergrond.

Ella is namelijk een vrij kwetsbaar meisje. Ze heeft sinds 1,5 jaar de diagnose ADHD en leeft met medicatie. Een kleine verandering in haar leven of planning en de bom ontploft. Ze reageert het dan vooral op mij af, zowel verbaal als non-verbaal. Alles moet een week van te voren duidelijk wezen voor haar. Het sporten, haar afspraken en ook wat we eten. Ik kan dus nooit iets spontaans doen. Als ik dat wel doe, dan raakt ze overprikkeld en heeft zij woede aanvallen als gevolg.
Heftig? Ja! Kan ik het aan? Ja! Ik ben namelijk een powervrouw! Een paar jaar geleden dacht ik daar wel anders over, maar deze situatie heeft mij gebracht waar ik nu ben. Een powervrouw die om hulp gevraagd heeft, want die krijg ik met Ella.

En dan gewoon serieus nog even verwachten dat je de voordelen van een co-ouderschap krijgt! Vooral de financiële voordelen, want een kind is maar een last hè? Dat geld is belangrijk.
Maar niet begrijpen dat je kind pijn heeft, dat ze van binnen kapot gaat aan het gemis van haar vader. Dit heeft als gevolg dat ik voor ‘stomme mama’ word uitgemaakt en dat ze me “haat”.

 

Ja jankend heb ik in het portiek gezeten, niet wetend wat ik hier mee kon. Want even uitleggen dat papa zijn nieuwe vriendin met haar kindje belangrijker vind dan zijn bloedeigen dochter, doe je niet. Iets met niet pedagogisch-verantwoord ofzo.

Maar in de tussentijd je even geen raad meer weten wat te doen, omdat je je kind ziet strugglen met het verdriet.

Zoals ik al zei ben ik een powervrouw! Een powervrouw durft hulp in te schakelen. Dat heeft deze mama ook zeker gedaan! Door middel van een Huisje, boompje... Omgangsregeling!gezinscoach is er veeeeeeel meer mogelijk. Haar vader neemt mij dan niet serieus, wat ik ook niet zou doen als ik hem was op de meeste momenten, maar de gezinscoach wel! Nu is er eindelijk na een jaar touw trekken en verwijten over en weer, maar eens duidelijk geworden dat elke maand afspreken wanneer het kan niet gaat werken en dat vooruit plannen veel beter is! Met als resultaat een rust in ons leventje! Samen knokken voor de rest van de hobbels. Deze grote hobbel hebben we, voor nu, overleefd!

Wat een powervrouw ben je zeker! Een omgangsregeling kan zijn voordelen hebben, maar als de tegenpartij niet meewerkt, kan het een last zijn. Hoe ben jij hiermee om gegaan? Laat je reactie hieronder achter.

 

Over de schrijver
Anonymous
Door

Anonymous

op 16 Mar 2016

Dit verhaal is herkenbaar voor mij en mijn dochter. Ik raakte zwanger nadat zijn vader 1 mnd daarvoor was overleden. Zwangerschap was gepland in mijn verlof stopte hij de relatie geen overleg.geen gesprek. Ik moest het accepteren. Geen co ouderschap wel een omgangsregeling. Hij mocht zijn dochter elke week bij zich hebben maar wilde dit niet. Omgang weer moeten aanpassen en nu 1 nacht in de 14 dagen is ze bij hem. Zo af en.toe kort hij de omgang in of zegt deze af . Ene keer voor zijn en de andere keer gaat ie liever naar de voetbal..Geen probleem is ze extra bij mij maar wel.lastig als jezelf dingen pland.. Toch krijg ik het weer gepland alles en kan mijn dochter altijd bij me zijn.

Anonymous
Door

Anonymous

op 16 Mar 2016

lieve anna, mijn dochter is ook meer dan welkom. het liefst stuur ik haar helemaal niet weg. maar ik weet uit eigen ervaring hoe het verlangen naar een vader kan zijn. vandaar ook het gevecht. iets wat ik vind dat hij meer had moeten doen. maar belangrijk loop vooral jezelf niet voorbij. je vergeet snel dat je naast moeder zelf ook nog vrouw bent. en ook jij verdiend het om even de kinderwereld achter je te laten. en vooral... als hij zijn dochter niet wilt zien... his loss. hij zal later inzien dat zijn dochter is opgegroeid tot een prachtmeid met een prachtmoeder achter haar. Geniet van je meisje. Kus, Nicki

Reactie plaatsen