Hulp vragen

Wat ik heb gedaan om mijn leven als alleenstaande moeder te verbeteren is vooral open zijn. Ik was nogal een echte binnenvreter en hulp vragen, daar begon ik niet aan. Ik had snel het idee dat ik iemand tot last zou zijn als ik om hulp zou vragen. Dit was dus mijn negatieve gedachten, welke ik om moest zetten omdat ik wel hulp nodig had.

Ik zal je mijn situatie toen der tijd uitleggen. Na het vierde kind had ik geen moment rust en een dag voor mijzelf om mij op te kunnen laden. De vader van de kinderen kon geen afspraken nakomen of mij vastigheid bieden betreft de omgangsregeling en ik voelde mij huis gekluisterd. De leeftijd van de kinderen waren een pas geborene, 1 jaar, 3 jaar en eentje van 6 jaar. Ik miste echter een paar oogjes waardoor ik niet met ze op stap kon gaan. Ik woon op twee hoog waardoor het halen en brengen van de oudste van school moeilijk ging. Drie kinderen konden namelijk de trap zelf nog niet op en af en ik voelde mij eenzaam omdat vrienden en familie ver weg woonden.

Ik wilde deze situatie niet meer! Ik wilde het anders waardoor ik heb besloten om uit mijn comfortzone te stappen! Ik dacht aan het zinnetje in mijn hoofd ” Als ik niet verander, veranderd er niks want alles begint bij jezelf! “.

Mijn grootste angst was dus hulp vragen en mij kwetsbaar open stellen. Ik ging daarmee aan de slag en ik daagde mijzelf uit door een bijeenkomst te organiseren. Ik nodigde een jufvrouw uit van mijn dochtertje haar school, een moeder in de buurt die ik pas had leren kennen, twee collega’s waarmee ik het beste mee kon opschieten,  vriendinnen waarmee ik ben opgegroeid, de teamleider van de KDV/BSO waar mijn kinderen op zitten en mijn broertje en zusje. Ik had ze een uitnodiging gestuurd met als titel ‘Denk met mij mee over mijn toekomst als alleenstaande moeder ‘.

Deze mensen waren allemaal naar mijn bijeenkomst gekomen en ik heb mij opengesteld en uitgelegd hoe de situatie echt was. Ook heb ik mijn gevoelens voor het eerst getoond, hoe ik mij nou daadwerkelijk voelde. Ik was zo zenuwachtig en was bang voor plankenkoorts dus heb ik vooraf een vriendin uitgelegd wat de bedoeling van de bijeenkomst zou zijn. Ook heb ik haar gevraagd om bij te springen als ik bijvoorbeeld dicht zou klappen en mijn gevoelens niet kon uiten. Door deze bijeenkomst voelde ik  erkenning en een warmte van begrip. Door deze ervaring om mij open te stellen ben ik erachter gekomen dat wanneer je niks aangeeft, andere jouw gevoelens ook niet kunnen ruiken. Ze dachten eigenlijk wel dat ik genoeg hulp had of alles wel aan kon en ze gaven aan dat ze zich daar niet bij stil stonden. En het leukste van deze bijeenkomst is dat dat ik geen hulp hoefde te vragen. Ze kwamen zelf op ideeen hoe ze mij konden helpen. Iedereen had zich verplaats in mij.

Ik was zo trots op mijzelf dat ik mijn angst had doorstaan. Ik kon mijzelf  een schouderklopje geven.

Het heeft mijn toekomst verbetert. Ik kreeg 1 keer in de 6 weken een dag helemaal voor mijzelf zonder kinderen. De kinderen worden dan opgevangen worden door de moeder uit de buurt en de juf. De kinderen hebben hierdoor een leuke plek om te komen. De juf noemen ze inmiddels tante en haar man is de lieveling van mijn zoontje. Mijn kinderen hebben het altijd enorm naar hun zin bij hun. Met de moeder uit mijn buurt daar, bloeit ook een hele leuke vriendschap op. De creche waar mijn kinderen op zitten, koken elke werkdag dat ik werk voor mij. Ook brengt de creche hun 1 keer in de week naar huis. Mijn collega’s die helpen mij om toch nog uitstapjes te kunnen doen met de kinderen, door mee te gaan. Mijn vriendinnen kwamen ook met leuke voorstellen. We hebben logeer partijtjes gehouden met hun kinderen erbij. Mijn broertje en mijn zusje zie ik vaker en de band versterkt. Dit allemaal had ik dus niet als ik niet uit mijn comfortzone was gestapt! Mijn comfortzone was namelijk mijn mond dicht houden en op automatische piloot gaan.

Bij deze wil ik ze ook heel erg bedanken voor wat ze allemaal voor mij doen. Bedankt Brenda, Gert , Ruby, Ed, De KDV/BSO t’ Koninkrijkje, Kim, Zandirah, Hind, Magreet, mijn broertje en mijn zusje! Ik waardeer jullie steun enorm!

Liefs, Suseth

Ik ben ook wel benieuwd hoe jullie dat dan doen? Hoe jullie tijd voor jezelf maken? Hoe jullie hulp vragen? Hoe jullie het makkelijker voorjezelf maken? Wil je iemand ook zo bedanken? Dat kan ook hieronder!

Over de schrijver
Anonymous
Door

Anonymous

op 14 Aug 2015

WOW Suseth, big up!! Hier kunnen 'n boel alleenstaande mama's wat van leren, ik vind 't reuze stoer van je dat je dit deelt (én 4 kindjes in je eentje opvoedt; ik word soms al gek van ééntje!!!) RESPECT dus!

Anonymous
Door

Anonymous

op 20 Aug 2015

hartstikke bedankt voor de respect Sanne! jij ook respect!

Reactie plaatsen