Iets meer dan een herfstdip
28 oktober 2016 
3 min. leestijd

Iets meer dan een herfstdip

Het is knokken, hard werken en soms bij tijd en wijle stort je even in. Je ziet gewoon even niet meer hoe nu verder. Waar en hoe ga ik verder, hoe los je het volgende probleem op en herpak je jezelf?

Altijd op zoek naar het gouden ei, de oplossing tot een beter leven. Maar hoe je ook je best doet en hoe hard je ook knokt, er zijn altijd weer omstandigheden die er voor zorgen dat je in rondjes blijft lopen en niet verder komt of kan komen.

Iets meer dan een herfstdip

Leven op de armoedegrens kan ontzettend zuur zijn. Gelukkig is er hier in ons land veel goed geregeld voor de minima. Maar als je er echt uit wilt komen als veertiger en 24/7 mom met 2 zieke kinderen en zonder opleidingen, kan je het gewoon schudden. Deuren vallen hard dicht of gaan niet eens open. Instanties geven je regels die je maar met moeite na kan leven.

Sollicitatieplicht, een geweldig gegeven, maar zonder opleiding, ervaring en de zorg voor je kinderen, kan je bij de meeste vacatures alleen maar wegdromen. Dromen over hoe het zou zijn als je zo’n heerlijke baan hebt. Hoe je leven dan zal zijn zonder geldzorgen, een leven met een doel, collega’s en sociale contacten. ‘s Morgens de deur sluiten en met heel andere dingen bezig zijn dan je kinderen, ergens zijn waar je niet hoeft te praten over je problemen thuis. En misschien nog het belangrijkste: niet constant tegen je eigen emoties aanlopen van onmacht. De onmacht van niets tot weinig kunnen doen.

En zo zit ik op een mooie herfstzondag te piekeren. De zon schijnt buiten maar ik sluit me het liefst hier binnen op. Het is de laatste dag van de herfstvakantie die zo heerlijk begon maar zo ontzettend frustrerend eindigt.

Eén uitspatting van een gezellig moeder-dochter-weekend. Eén dag iets meer uitgegeven dan eigenlijk mogelijk. Voor die ene dag hard gespaard om voor de rest van de week de dubbeltjes te moeten omdraaien en wc-papier te gaan lenen bij de buurvrouw omdat boodschappen doen geen optie is.

Op de quality-time dag met je zoon er achter komen dat je in de drukte bent vergeten de juiste kortingspassen in je tas te doen (zorgen kunnen je hoofd aardig mistig maken). Dat je dan weggestuurd wordt bij de kassa terwijl mijn zoon zich zo op ons samenzijn had verheugd. We waren weggegaan met de melding dat we geen hapjes of drankjes gingen open daar want de portemonnee is leeg! Dus ook niet de heerlijk geurende poffertjes die een meisje net voor hem in de rij wel at en waar hij met een verbeten gezicht naar keek. Zo dapper, zo dankbaar hoe hij mijn speciaaltje daar deze dag mee omging. Daar waar ik wel kon janken, zei hij: “ Oh mam, het is goed. We gaan gewoon thuis samen film kijken en het gezellig maken.”

Na een lange voetbaldag met 2 verloren uitwedstrijden, haal je je fiets op bij de club. Terwijl zoonlief moe achterop klimt en je wegfietst maakt het ding een raar geluid. Een kleine inspectie is genoeg om te zien dat er meerdere spaken zijn afgebroken van mijn trouwe onmisbare stalen ros. Gelaten fiets ik er toch voorzichtig mee naar huis want natuurlijk gebeurt dit!  En door mijn hoofd spoken de zorgen: hoe nu volgende week, hoe ga ik betalen voor deze reparatie? Spoken die ik niet kan verjagen want op dit moment zijn er gewoon geen oplossingen voorhanden.

Iets meer dan een herfstdip

En toch, als deze dag voorbij is, ga ik morgen vol goede moed weer de week in en gaandeweg weer voor elk probleem, al lopend zonder fiets, een oplossing zoeken. Ik zal lachen naar en met mijn kinderen, en niemand laten merken dat mijn leven nu toch echt even in een dip zit en factor x-en elkaar snel opvolgen. Een dip waarin ik blijf zoeken naar het gouden ei, het ei dat mijn leven rust geeft. Ik zal hem vinden op die ene mooie dag.

Heb jij last van een herfstdip? Hoe ga jij om met tegenslagen? Deel het met ons en laat een reactie achter! 

Over de schrijver
Reactie plaatsen