Ik ben bang voor mijn ex
24 november 2015 
6 min. leestijd

Ik ben bang voor mijn ex


Terwijl de wereld in brand staat en we allemaal enorm geschrokken zijn door de gebeurtenissen van de afgelopen dagen zijn we het eens dat we ons niet bang mogen laten maken. Juist NU moeten we van ons laten horen!

Dat zette mij wel aan het denken want eigenlijk loop ik al geruime tijd rond met angst. Omdat de wereld juist NU niet bang is in stilte maar juist nu spreekt vond ik het tijd worden dat ook ik over mijn angst ging praten met mijn lezers. Tevens zou het hypocriet van mij zijn als ik bleef schrijven over koetjes en kalfjes over het moederschap, terwijl ik wel zo mooi schrijf dat geen onderwerp voor mij te gek is en in mijn wereld geen taboes heersen. Ik ben bang voor mij ex, zo dat is eruit! 

Om eerlijk te zijn wou ik dit blog al langer publiceren maar vanwege die angst heb ik dat nooit gedurfd.

Ik wil schrijven en mijn verhaal vertellen maar ondertussen zit ik al een half uur naar een leeg scherm te staren. De zinnen die ik getypt heb haal ik ook weer weg, want hoe begin ik een blog waarin ik over mijn angsten wil schrijven. Heel even raak ik weer bang van mijn eigen angsten, en vrees ik dat ik hier iets negatiefs neerzet terwijl ik mijn lezers juist positiviteit wil meegeven en een hart onder de riem wil steken. Maar ik wil ook eerlijk zijn, eerlijk zijn tegenover jullie lezers maar misschien nog belangrijker eerlijk tegen mezelf. Dus hier komt ie:

“Ja, ik ben bang voor mijn ex”

Ik ben bang voor mijn exIk ben niet bang aangelegd, absoluut niet, maar toch leef ik met een bepaalde angst. Deze angst is aan het begin van mijn zwangerschap begonnen. Ik was ongepland zwanger geraakt door de pil heen. Maar vanaf het moment dat ik het 2e streepje op de test zag verschijnen was ik verliefd op dit kindje. Het was een deel van mij, mijn eigen vlees en bloed en het hoorde nu al bij mij. Maar ook al was ik 22 bijna 23 op het moment dat ik zwanger geraakt was, was ik ook bang voor de reacties om mij heen. Ik was nog helemaal niet lang samen met de vader van de kleine, we woonden beide nog thuis, hoe moesten we dit in godsnaam gaan doen en het belangrijkste, hoe zouden onze ouders reageren?

Mijn ouders vatte het super positief op, tuurlijk waren ze even geschrokken maar ook zij voelden zich gezegend dat ze opa en oma werden. Helaas reageerde papa’s kant niet zo positief en zij waren dan ook van mening dat ik maar abortus moest plegen. Geen haar op mijn hoofd die eraan dacht om dit kindje niet op de wereld te laten komen. Dit wondertje hoorde bij mij en niets of niemand zou me dat afnemen.

De dagen, weken, maanden erna waren geen pretje en zeer zeker zwaar. Tussen mij en de vader van de kleine liep het al vrij snel in de zwangerschap mis. Hij was niet wie ik dacht dat hij was en hij was zijn masker verloren. En ik krijg heel vaak te horen je hebt wel van hem gehouden en de kleine met hem verwekt.

Nee, ik hield niet van hem ik hield van de leugen die hij mij ophield.

Ik kreeg bedreiging na bedreiging via de sms van mijn ex. 500 screenshots heb ik verzameld aan smsjes, 500 screenshots, geen smsjes maar screenshots. Radeloos, machteloos en bang ging ik naar de politie die me afscheepte, hij deed strafrechtelijk niks verkeerd. Weken lang heb ik ’s nachts geen oog dichtgedaan, want hij had mijn huissleutel nog, dus ik heb zelfs uit angst mijn sloten moeten vervangen. Wat ik ook deed: terugschelden, hem negeren en hem vragen mij met rust te laten, niks hielp.

Ik ben bang voor mijn exNa 23 weken zwangerschap werd de stress ij teveel en had dit uitwerkingen op de kleine, ik werd wakker met een bloeding. Heel even stond mijn wereld op zijn kop en nam angst de overhand. Ditmaal was ik was bang mijn kleine te verliezen. Gelukkig was er niks aan de hand en ging het om een scheurtje, toch moest ik rustig aan doen. Ik heb me door mijn zwangerschap heen gevochten, heel soms was het rustig de andere keer kwam weer een nieuwe dreiging.

Iedere dag dat ik naar huis reed vanuit het werk belde ik met mijn moeder. Bang dat hij mij of de kleine iets zou aandoen.

Ik was inmiddels 39 weken zwanger en zou naar het ziekenhuis voor een CTG-controle, toen ik opeens een brief van een advocaat op de mat vond. Mijn ex wou de kleine erkennen en hij eiste omgangsrecht. Ik had 3 dagen om te reageren, waarin ook nog een weekend viel. Hals over kop heb ik een advocaat genomen en gezorgd dat dit kon wachten tot na de bevalling. 2 weken na mijn bevalling zat ik bij de advocaat met hem rond de tafel. Nog last van kraamtranen ben ik akkoord gegaan met de erkenning, niet van harte maar omdat mij een schuldgevoel aangepraat werd. De kleine zou het mij kwalijk nemen als er ‘vader onbekend’ op haar geboorteakte zou blijven staan. Als ik zou weigeren, zou hij het toegekend krijgen door de rechtbank en zou ik zelfs de kleine aan hem moeten meegeven. Ondanks alles wat de voorafgaande maanden gebeurd was, heb Ik hem de kleine laten erkennen en een omgangsregeling gemaakt. De afspraak was dat hij iedere zondag bij mij thuis een kwartier de kleine zou zien.

Deze omgangsregeling ging mis na 3 bezoekjes. Ik moest hem van alles leren, van fles geven tot luiers verschonen. Na het 3e bezoekje en de 3e keer dat hij totaal geen emotie toonde naar de kleine, totaal geen contact maakte met haar of met ons, totaal geen liefde naar haar toonde vond ik het goed geweest. Ik wilde een nulmeting, wat wist hij al, wat wilde hij leren en wat had hij van mij nodig om dat te bereiken? Het antwoord wat ik kreeg verbaasd mij tot op de dag van vandaag! Hij was namelijk niet bij ons om vragen te beantwoorden, maar om zijn dochter te zien en hij wilde alleen foto’s, meer wilde hij niet. Nadat dit ook tot een woordenwisseling is uitgelopen en de kleine erg heftig reageerde op de bezoeken met haar vader zoals de fles weigeren en 2 dagen aan een stuk ontroostbaar zijn, is het contact in gezamenlijk overleg stopgezet…

In mijn volgende blok (volgende week dinsdag), zal ik vertellen hoe het verder is gelopen. 

Liefs Rachel

Over de schrijver
Anonymous
Door

Anonymous

op 28 Nov 2015

Hoi Rachel, ik zou wel een x met je uit willen hoor. Mooie foto en goed verhaal.

Reactie plaatsen