Ik ben dyslectisch
12 oktober 2015 
4 min. leestijd

Ik ben dyslectisch


Vroeger ging ik op kamp, daar zong ik een liedje en het ging als volgt: ‘hokjes, vakjes, we stoppen iedereen in hokjes vakjes, als ze anders zijn dan wij.’

Als achtjarig meisje wist ik niet wat ik zong, maar vandaag kwam dit liedje extra binnen. De psychologie van tegenwoordig wil iedereen in hoekjes en vakjes duwen. Zo werd ik in het hokje ‘dyslexie’ geduwd. Ja ik ben dyslectisch, ik weet bijvoorbeeld nog steeds niet hoe je het precies moet spellen.

In groep drie leert iedereen natuurlijk lezen en schrijven. Ik kan me nog goed herinneren dat er in mijn klas hoog- en

Bron: www.ouders.nl

Bron: www.ouders.nl

laagvliegers tussen zaten. Sommige van mijn klasgenoten konden heel geconcentreerd met hun letterdoos nieuwe woordjes maken. En ik… ik staarde naar de letters die voor me lagen en probeerde er iets van te maken. Het was frustrerend want de juf keurde mijn woord R O O Z af. Ik groeide op en leerde dat rooz met een s geschreven moest worden. Toen liep ik tegen het volgende probleem aan: hardop voorlezen in de klas. Er waren kinderen die heel snel hard op voor lazen. En ik… ik probeerde me uit alle macht te concentreren, maar kon het tempo niet bijhouden. Ik ben dyslectisch maar dat wist ik toen niet.

In groep 7 had ik nog steeds niet het gewenste leesniveau en bij dictees had ik standaard de helft fout, ik begon te denken dat ik dom was.

Gelukkig werd er dyslexie geconstateerd. 
Iedereen dacht het voor mij als een bevrijding zou werken, maar het voelde juist als een opsluiting. Nadat ik in het hokje zat, dacht ik dat ik geen verhaaltjes en gedichtjes meer kon schrijven. Want ja… ik ben dyslectisch. Op de middelbare school wilde ik ook niet opvallen (dat deed ik al genoeg met mijn ADHD trekjes), dus accepteerde ik geen hulp van mijn docent. Hierdoor haalde ik veel slechte cijfers, met als gevolg dat mijn gedachtes van domheid alleen maar werden bevestigd. De combinatie van het hokje dyslexie en de onzekerheid, zorgde ervoor dat ik mezelf helemaal niet meer durfde te onderscheiden in mijn talent. Alle dingen die ik opschreef hield ik angstig voor mezelf. Want ik ben dyslectisch. En dan kun je zogenaamd niet schrijven.

Bron: www.ouders.nl

Bron: www.ouders.nl

Tot ik twee jaar geleden besloot om van mijn zwaktes mijn kracht te maken. Niet snel daarna kreeg ik het idee om te gaan bloggen. Uit het bloggen is een boek ontstaan en wie weet wat er weer uit het boek gaat ontstaan.

Via Facebook las ik de tekst op de afbeeldingen bij dit blog. Of jij of je kind nu ADHD hebt, autistisch bent of dyslexie hebt, het maakt niks uit. Sommige noemen het hokjes en vakjes, andere noemen het stickers.

Sommigen zeggen dat het goed is om zo te werken, anderen beweren van niet. Ik weet het eerlijk gezegd allemaal niet.

Ik weet alleen dat je zwakte niet een belemmering moet zijn om jezelf te ontwikkelen. Want als je beslist om van je zwakte een sterkte te maken, zijn er voor de meeste dingen een oplossing. En als jij geen oplossing ziet, dan kan je altijd om hulp vragen. En als je ziet dat jouw kind iets kan, maar zijn of haar ‘zwakte’ staat hem in de weg, kan je altijd helpen. Want zonder mijn oma (die altijd alle stukjes nakijkt) en zonder mijn ouders (die me in alles onvoorwaardelijk steunen) had ik dit niet gekund… was ook dit blog er niet geweest… Ik heb dyslexie en dat houdt me niet tegen!

Herken jij je in dit verhaal? Hoe ga jij ermee om? 

Over de schrijver
Reactie plaatsen