Ik ben mama, het draait nu niet meer alleen om mij
24 februari 2015 
5 min. leestijd

Ik ben mama, het draait nu niet meer alleen om mij

Verschrikkelijk vond ik het, dat de vader van mijn kind geen deel van haar leven wilde uitmaken. Dat hij mij zo in de steek liet, was tot daar aan toe, maar zijn eigen vlees en bloed? Hoewel ik wanneer ik heel hard mijn best doe en mijn maximale inlevingsvermogen gebruik, ik me voor kan stellen dat een kind voor hem niet ‘handig’ was. Maar ja…. het kind is er al, hoe kun je als volwassene jouw gevoelens belangrijker vinden dan die van een kind? Deze vragen blijven regelmatig door mijn hoofd schieten.

Wil ik die man nog in mijn leven? Nee! Ik hoef hem nooit meer te zien; laat staan dat ik hem zou willen delen met mijn dochter. Ik ben super blij met mijn meisje en samen kunnen we wat mij betreft de hele wereld aan, no doubt. Maar het gaat niet om mij. Vanaf het moment dat je moeder wordt, gaat het er niet meer in eerste instantie om wat jij voelt, maar wat je kind voelt. De verhalen die ik van moeders hoor die hun kinderen bij hun vader weg halen, omdat ze zelf gekwetst zijn, zijn voor mij net zo hartverscheurend als die van de vaders die niet naar hun kind omkijken.

Het gaat niet om ons; het gaat om die kleintjes en daar zouden de gevoelens van volwassenen voor moeten wijken

Dus nee, haar vader hoeft ‘wat mij betreft’ niet in haar leven. Maar het gaat niet om mij; het gaat om haar. Zou ik hem met open armen ontvangen ondanks het feit dat er nog nooit iemand zo hard op mijn hart heeft gestaan? Ja! Zou ik hem in het leven van mijn dochter laten; ook al heeft nog nooit iemand mij zo in de steek gelaten als hij? Ja! En zou ik er alles aan doen, ook al heeft hij alles maar dan ook alles bij elkaar gelogen, zodat hij een relatie met onze dochter kan opbouwen? Jazeker zou ik dat doen! Alle pijn en verdriet die ik van hem heb gehad en wat hij mij heeft ‘aangedaan’ (of ik eigenlijk mijzelf) moet ik zelf maar verwerken. Daar mag de eventuele relatie van mijn dochter en hem geen last van ondervinden.

Hij heeft mij natuurlijk niet van alles aangedaan, dat heb ik zelf laten gebeuren. Het makkelijkste wat je kunt doen, is de vinger naar de ander wijzen. Boos te zijn op de ander en de ander van alles en nog wat verwijten. Maar wat schiet je daar mee op? Dan word je niet alleen een vrouw vol met woede en haat, maar ook een moeder met zoveel boosheid. Die moeder wil ik niet zijn. Ik wil als moeder een voorbeeld zijn voor mijn kind. Een moeder die sterk en krachtig is, die vergeeft, die positief in het leven staat en die groeit. En groeien doe je nooit door de vinger naar de ander te wijzen. Groeien doe je door naar jezelf te kijken en te kijken wat JIJ van deze situatie kunt leren. Ook al heeft de ander in jouw ogen niet goed gehandeld; dat is zijn les om te leren en niet de jouwe.

Ik ben mama, het draait nu niet alleen meer om mij

Jij kunt een ander nooit de les lezen, want die les zal de ander zelf moeten leren. Net zoals wij allemaal zelf onze lessen moeten leren

Natuurlijk heeft mijn ex geen leuke dingen gedaan, maar ik heb het toegelaten. Ik had hem nooit meer binnen moeten laten nadat ik hem de eerste keer de deur heb gewezen. En ook niet na de tweede, derde, vierde en tiende keer. Het is super, super moeilijk om de man van wie je houdt en waarop je tot over je oren verliefd bent de deur te wijzen, omdat de situatie niet goed voor je is. En ja, het wordt nog eens extra moeilijk als hij toch weer op je stoep verschijnt. Ik had op dat moment meer ballen moeten hebben. Nu begrijp ik het helemaal waarom ik dat niet had en ben ook niet boos op mezelf. Maar het zou niet eerlijk zijn om enkel de vinger naar hem te wijzen. Ik heb de vinger naar mezelf gewezen en ik heb daaruit een les geleerd. Door die les ben ik gegroeid als mens. In plaats van naar de liefde van een man te zoeken, ben ik op zoek gegaan naar de liefde in mezelf.

Ik ben dit keer niet verliefd geworden op een man, maar op mezelf. En ik moet zeggen dat ik in mijn hele leven nog nooit zo’n leuke relatie heb gehad!

Eergisteren was hij jarig. Ik wilde hem een dag na zijn verjaardag een mail sturen met foto’s van onze dochter. Niet op zijn verjaardag zelf, omdat ik hem niet van slag wilde brengen. Omdat ik hem niet wilde verplichten om haar foto’s te zien, wilde ik hem een link sturen en de foto’s niet als bijlage sturen. Met een begeleidend schrijven erbij dat hij haar altijd, nu of in de toekomst, mag zien; dat de deur openstaat. Niet omdat ik het wil, want het lijkt me verschrikkelijk als hij ineens in ons leven zou komen en ik mijn dochter zou moeten delen. Nee, ik moet er niet aan denken. Het 24/7 moederschap heeft echt heel veel voordelen en eentje daarvan is, dat ik mijn meisje altijd helemaal voor mijzelf heb en zelf bepaal hoe ik haar opvoed. Maar het gaat niet om mij.

Moet ik als goede moeder niet proberen om een eventuele relatie met haar en haar vader tot stand te brengen? Gaat mijn meisje later vragen of ik alles geprobeerd heb om haar vader in haar leven te laten? Moet ik wel contact met hem opnemen ook al weet ik dat waarschijnlijk de meest hatelijk mail terugkrijg? Moet ik dit doen voor mijn meisje? Of moet ik het allemaal laten zoals het nu is? Blijven bij het meest geweldige team op aarde; het team waar niemand tussen komt. Ik heb de mail (nog) niet gestuurd. Ik heb voor het eerst sinds haar geboorte vrede met het feit dat er geen man in ons leven is. Ik wil het graag vasthouden. Maar ja, het gaat niet om mij….

Herken jij dit dilemma? Of heb jij een ander dilemma wat je graag zou willen delen? Laat je reactie hieronder achter. 

Over de schrijver
Jessica
Door

Jessica

op 24 Feb 2015

Ik zou zoiets niet doen denk ik! Ook al gaat het niet meer om mij. Ik heb alles gedaan wat ik kon om de vader van mijn kind in haar leven te houden. Daarbij heb ik de onnodige, respectloze, kinderachtig gedrag van hem moeten pikken of inderdaad zoals jij het zegt heb ik het laten gebeuren dat hij mij zo respectloos behandelde. Tot hij zelf op een dag, in een van zijn boze buien zei, "ik hoef jullie nooit meer te zien". Ik ga daarom ook niet meer achter hem aan! Wat wij vrouwen ook soms moeten begrijpen is dat een vader alleen een benoeming is voor de man die het kind gemaakt heeft. Wij kunnen een vader niet veranderen in een papa. Wanneer hij er klaar voor is, zal hij vanzelf wel contact opnemen met haar. Ik denk eerlijk gezegd dat hij de foto's wel zou bekijken maar alsnog geen actie zou ondernemen totdat hij zelf klaar voor zou zijn om een papa te zijn.Dit is hoe ik erover denk hoor met betrekking tot mijn ex. Denk ook niet dat je dit stuk hebt geschreven voor advies, dus dat is het zeker niet!

Myra de Wildt
Door

Myra de Wildt

op 24 Feb 2015

Hey Jessica, Ik begrijp wat je zegt, dat is ook het continue dilemma.... En inderdaad, wij kunnen een vader niet veranderen in een papa, en dat maakt het zo verdrietig voor de kinderen. Maar het is hun verlies en daar komen ze vroeg of laat sowieso achter! Warme groet, Myra

Patty
Door

Patty

op 24 Feb 2015

Zooooooo goede avondBoem Jeetje ik huil van je verhaal Want dit zelfde verhaal staat in mijn dagboek Sterker nog ik vraag mezelf af kan het zo zijn dat wij dezelfde ex hebben ? Ben in shock

Myra de Wildt
Door

Myra de Wildt

op 24 Feb 2015

Hey Patty, Wat ontzettend lief van je, jouw tekst ontroerd mij weer heel erg.... Ik hoop dat we niet dezelfde ex hebben ;) maar ik denk dat er veel dezelfde type mannen rondlopen op deze aarde.... Dank je wel! Liefs, Myra

Jessica
Door

Jessica

op 24 Feb 2015

Er ontbreekt een stukje van mijn tekst jammer genoeg haha..Ik zei nog: je hebt het verhaal prachtig geschreven en vind het heel dapper van je dat je hem nog een kans geeft door hem de foto's te laten zien..Geniet van je kleine meid!Groetjes!

Julie
Door

Julie

op 24 Feb 2015

Mijn verhaal is ook gelijklopend. Ik heb hemel en aarde verzet omdat de vader van mijn dochter contact met haar zou hebben. Hij heeft het een tijdje volgehouden om haar te komen halen. Maar dat is ondertussen weer meer dan een maand geleden. Hij heeft zijn dochter nier erkent en eigenlijk begint het daar al mee. Maar ik herken wel het gevoel, het draait niet om mij maar om haar. Bedenk wel dat je iemand niet kan verplichten, hoe graag je het ook zou willen voor je dochter. Het is zijn keuze dat hij geen deel wenst uit te maken van haar leven. Want zou hij dit wel willen, dan zou je het wel weten.Dikke knuffel x

Myra de Wildt
Door

Myra de Wildt

op 24 Feb 2015

Hey Julie, Lastig is dat he, dat je zo je best doet om een papa voor de vader van je kind te maken maar dat hij gewoon niet wilt. De vader van mijn kind heeft haar ook niet erkent, dat zou toch het minste zijn wat een kind verdiend en wat je als 'vader' je eigen vlees en bloed zou moeten geven. Maar helaas.... de wereld zit zo niet altijd in elkaar. En je hebt gelijk, je kunt iemand niet verplichten. Dat zou ook zeker niet goed zijn voor een kind. Ik vind het prima zo, het is alleen zo hartverscheurend dat er zoveel kinderen zijn wiens vader hun de rug toe keren... Liefs Myra

astrid
Door

astrid

op 25 Feb 2015

Na 10 jaar single mama te zijn, raken deze verhalen mij nog steeds. Zoonlief heeft zijn vader in zijn leven maar daar is ook alles mee gezegd. . Onze zoon moet zich telkens aanpassen aan het nieuwe gezin van zijn vader. Sinds ik mij realiseer dat ik daar niets aan kan veranderen en alleen verantwoordelijk ben voor hoe ik het doe als moeder, heb ik een hoop rust. Pijnlijk is het wel, om toe te zien hoe de relatie tussen zoon en vader minimaal is. Lieve collega single mama's, wees trots op jezelf en je kindje, je doet het goed!!

Myra de Wildt
Door

Myra de Wildt

op 25 Feb 2015

Hey Astrid, Ik kan me dat goed voorstellen, volgens mij raak je die 'pijn' nooit kwijt. Je hebt helemaal gelijk dat je alleen wat aan jezelf je kan veranderen en niet aan anderen. Ik ben me daar continu bewust van. Dank je wel voor je lieve woorden! Liefs Myra

Adrie
Door

Adrie

op 25 Feb 2015

ik herken wel veel in het verhaal, de vader van mijn kids die deed in het verleden niet echt moeite om zijn kids te zien, ook door omstandigheden heeft hij van de rechter hun 4 jaar niet mogen zien en doordat mn middelste zoon op een gegeven moment zn vader wilde zien hebben we een brief naar hem geschreven,en kwam het contact maar heel af en toe tot stand wanneer het de vader uitkwam en dat is nu nog steeds zo,ben daarom ook blij dat mn kids mijn achternaam hebben en de vader heeft ze ook niet erkend om een lang verhaal kort te maken mijn kids door mijn toedoen groot geworden en hebben nu zelf kinderenhet is zkr jammer dat je de vader niet kan verplichten om zn kind(eren)want dan was het een heel ander verhaal geweest.wens je heel veel geluk in de toekomst,lieve groet Adrie

Myra de Wildt
Door

Myra de Wildt

op 25 Feb 2015

Hey Adrie, Wat vervelend dat jouw kinderen hier doorheen hebben moeten gaan. Ik denk dat het inderdaad goed is om te handelen wanneer een kind ernaar vraagt. Dat besef heb ik gisteren ook gekregen. Wij moeders zijn ons vaak al druk aan het maken om iets wat misschien niet eens gaat komen. Sommige kinderen hebben helemaal geen behoefte om hun vader te zien. De meeste natuurlijk wel, maar waarom nu al druk maken als we de situatie inderdaad niet kunnen veranderen. Dank je wel voor je wensen, ik wens jou hetzelfde toe! Warme groet, Myra

Nathalie
Door

Nathalie

op 16 Apr 2015

Zo te zien een blog van lang geleden, maar ik lees het nu pas. Allereerst ben ik natuurlijk nieuwsgierig wat je uiteindelijk hebt gedaan. Hem wel of niet gemaild.Heel veel is zo herkenbaar en ik ben het eigenlijk op alle vlakken met je eens. Ik weet dat er ook vrouwen zijn die zo boos zijn op de vader, dat ze tussen het contact met de kinderen in staan. Ik vind dat even goed niet kunnen als een man die niet omkijkt naar zijn kinderen.Ik heb vooral veel bewondering voor jouw positieve gedachtengang. Dat is echt heel mooi en niet iedereen kan zo in het leven staan.Je hebt echt een kleine meid om op te vreten. Wat een schatje zeg. De biologische vader weet niet wat hij mist.Ik vind het trouwens van klasse getuige als jij hem een mail hebt gestuurd en aan hebt gegeven dat hij altijd welkom is in het leven van je kind. Dan kan jij je kleine meid later vertellen dat het echt niet aan jou heeft gelegen. En je houdt de eer aan jezelf.Maar als je het uiteindelijk niet hebt gedaan, is het natuurlijk ook te begrijpen. Hij weet jou ongetwijfeld te vinden als hij dat echt wil. Wellicht komt dat moment ooit en schaamt hij zich ooit nog wel eens dood voor zijn gedrag. En wie weet ook niet. Hoe onbegrijpelijk het ook is, er bestaan echt mensen die op dat vlak geen gevoel hebben of hun gevoel kunnen uitschakelen.En verder... mooi geschreven!

Myra de Wildt
Door

Myra de Wildt

op 16 Apr 2015

Hey Nathalie, Ik heb het uiteindelijk niet gedaan, maar door een bepaalde gebeurtenis ben ik van plan hem op hele korte termijn te gaan contacten. Wellicht is het wel blog waardig ;) Dan hoor je natuurlijk hoe het gelopen is. Maar het blijft lastig allemaal.... Thanks for the compliments!!

Nathalie
Door

Nathalie

op 16 Apr 2015

Alvast heel veel succes met hem te contacten. Ben benieuwd naaar je blog. ;-)

Mass Marketing
Door

Mass Marketing

op 19 Mar 2016

Your article contains valid and informative views with which I can relate. You have certainly done your homework which is proven by reading your content. Read my latest blog post "Using E-mail Marketing To Your Best Advantage " from " http://massmarketing.pro/using-e-mail-marketing-to-your-best-advantage.html " If you like it, don't forget to share.

Reactie plaatsen