Ik vind het, zoals veel mensen, soms best lastig om een compliment gewoon aan te nemen. Alleen ‘dank je wel’ zeggen is stiekem best moeilijk. Vrienden en familie zeggen regelmatig dat ze vinden dat ik het zo goed doe in m’n eentje met m’n dochtertje. Het heeft even geduurd en ik ben het er nog niet altijd mee eens. Maar langzaamaan begin ik zelf ook te geloven dat m’n meisje en ik het saampjes eigenlijk best goed redden!

En ik ben echt niet perfect, maar heb geleerd dat ik dat ook niet hoef te zijn.

Ik HOEF niet 3x per week te stofzuigen. Ik HOEF m’n dochter niet de hele dag te entertainen. En ik HOEF me niet schuldig te voelen als ik een keertje mopper. Of als m’n dochtertje even tv kijkt zodat ik me even snel kan aankleden of als het de hele dag regent. Ik HOEF gewoon niet de perfecte moeder te zijn en dat is ook niet realistisch.

Ik ben iemand die het liefst binnen een uur alles gedaan wil hebben. Huis poetsen, boodschappen doen, appjes en mails beantwoorden, was opvouwen…alles moet zo snel mogelijk klaar zijn. Maar besef me nu pas hoeveel tijd ik daardoor verlies met mijn dochtertje, terwijl die tijd me juist zo dierbaar is. Heb nu dan ook met mezelf wat afspraken gemaakt.

Ik probeer meer dingen te doen als m’n meisje bij haar vader is of als ze lekker op bed ligt. En op de andere momenten probeer ik meer even gewoon van haar te genieten en geen lijstjes te maken in m’n hoofd van wat ik allemaal nog moet doen.

Lekker focussen op onze moeder-dochter momentjes 🙂

super-mom

Mijn ex is gelukkig nog betrokken in het leven van zijn dochter. In het weekend is ze altijd een dag bij hem. Maar ik ben degene die er iedere nacht 6 keer uitgaat omdat ze haar tutje kwijt is. Of een knutselwerkje maakt voor haar lieve gastouder op haar verjaardag. Of alvast aan het nadenken is over basisscholen. Of gewoon doorgaat met koorts (mama’s kunnen niet ziek zijn!). En even onder ons, meiden…de meeste mannen denken al dat ze dood gaan als ze een keer niezen 😉 Of als ik heel internet afzoek naar een leuke wc-verkleiner zodat we alvast een beetje kunnen gaan oefenen.

Ik heb heel lang gewacht en gehoopt op dankbaarheid van mijn ex. Maar inmiddels zie ik in dat hij totaal niet beseft hoeveel er allemaal bij komt kijken. En hoe ‘makkelijk’ het voor hem is dat hij allemaal niet hoeft te denken aan die dingen. Ach, het blijft een man 😉 Ik probeer me er maar bij neer te leggen en wacht niet meer op zijn complimenten.

Ik zie een big smile op het gezicht van de gastouder als ze het knutselwerkje in ontvangst neemt. En ik ben enorm trots als m’n meisje voor het eerst zelf zegt dat ze op de wc wil plassen. Dat alles is al compliment genoeg!

Maar toch mag ik mezelf best eens wat vaker een schouderklopje geven. Want eigenlijk doe ik het helemaal niet zo slecht als single mom!