Een paar weken geleden ging ik met mijn dochtertje naar haar eerste peuterdansles. Allemaal kids van 2 en 3 jaar die gewoon lekker even een uurtje bewegen en dansen met elkaar! Maar wat was het herkenbaar om te zien dat bijna ieder kind wel even zijn of haar ‘Ik ben twee en ik zeg nee!’ momentje had tijdens of na de les… Ik ben wel eens bang dat het aan mijn opvoeding ligt, maar het is dan toch wel fijn om te zien dat het echt een leeftijdsdingetje is.

Het is op dit moment echt het engeltje vs het duiveltje thuis. Het ene moment is ze superlief en aanhankelijk en binnen een seconde verandert dit naar gefrustreerd of ondeugend zijn. Ze probeert me ook enorm uit te dagen af en toe met haar ondeugende oogjes en een grote glimlach op haar gezicht. Ik probeer streng maar rechtvaardig te zijn, maar wat maakt zo’n kleine peuter het je soms moeilijk!

En vooral als je dan in je eentje bent en geen steun hebt van een partner. Op dit soort momenten mis ik het dan wel dat ik dit niet samen kan doen met haar vader. Gelukkig zijn er online veel tips te vinden en helpen sommige daarvan in de praktijk heel goed! Vooral zelf rustig blijven en er niet teveel aandacht aan schenken. Al is dat niet heel makkelijk als je je dochter krijsend in de kinderwagen moet duwen als je bij de kassa van ZARA staat 😉

Ik ben twee en ik zeg nee!

Vroeger heb ik veel met peuters gewerkt als kinderdagverblijfleidster, maar dat was toch wel even anders. Zo consequent als dat ik daar kon zijn, zo moeilijk vind ik dat nu met mijn eigen kind! Vooral als ze me dan met haar lieve, onschuldige oogjes aankijkt…dan kan ik gewoon niet altijd boos blijven. En tegenwoordig wordt ze bijna iedere nacht wakker en wil ze dan “mama bed”.

De eerste paar keer ben ik streng gebleven en vond ik dat ze gewoon in haar eigen bedje moest slapen. Maar inmiddels heb ik er maar aan toegegeven, het zal wel een fase zijn. Als ze in ieder geval maar start in haar eigen bed ’s avonds, dan mag ze ’s nachts af en toe best bij mama in bed kruipen. En eigenlijk vindt mama het stiekem ook best gezellig 🙂

Breath Holding Spells

Een dingetje wat helaas ook op deze leeftijd voorkomt en waar mijn dochtertje ook last van heeft is BHS (Breath Holding Spells). Door een bepaalde heftige emotie kan een kindje dan zijn/haar adem inhouden en even buiten bewustzijn raken, daarna zijn ze gelukkig weer redelijk snel de oude. Vorig jaar, toen ze ongeveer 1,5 was, had ze voor het eerst zo’n aanval. Ik ben meteen naar de Eerste Hulp gereden, omdat ik totaal niet wist wat er aan de hand was.

Daar werd de term BHS me dus uitgelegd. Daarna heeft ze nog twee keer zo’n aanval gehad en bleven de aanvallen gelukkig even weg. Maar de laatste twee weken hebben we er alweer drie keer mee te maken gehad. Ondanks dat ik nu weet wat het is, zal ik er NOOIT aan wennen om haar zo te zien. Haar blauwe lippen, bleke gezicht en haar ogen die wegdraaien. Haar in mijn armen houden en zien flauwvallen en dan die lange seconden (die wel uren lijken te duren) tot ze weer bijkomt. Ik kan gelukkig wel rustig blijven op zo’n moment, maar daarna staan iedere keer de tranen weer in mijn ogen.

Alles zelf doen

Ondanks dat de peuterpuberteit best wel lastig kan zijn, zijn er ook heel veel mooie momenten bij gekomen. M’n dochter vindt het nu bijvoorbeeld heel leuk om mijn haren te borstelen of samen onze teennageltjes te lakken. En ze komt me regelmatig echt heel bewust uit zichzelf een knuffel geven of aait over mijn haar en zegt “mama lief”. Dat maakt het dan wel weer goed dat het duiveltje af en toe in haar naar boven komt. En ze maakt echt zo’n grote vooruitgang in haar ontwikkeling ineens! Ze wil alles zelf doen (niet altijd handig als je haast hebt haha), en dit lukt ook steeds beter. Ze maakt steeds langere zinnen en zingt alle liedjes woord voor woord zonder mama’s hulp.

Ik ben twee en ik zeg nee!

De peuterpuberteit gaat duidelijk met downs, maar gelukkig ook met heel veel ups!

Zie ook: Twee rijmt op nee

Hoe vond jij de peuterpuberteit van jouw kindje? En heb je tips voor andere ouders?