Ik ben twee en zeg 'nee' of is er meer?
01 april 2016 
3 min. leestijd

Ik ben twee en zeg 'nee' of is er meer?

 

Mijn dochter is boos. Ik weet dat 2-jarigen in een ‘nee’ fase zitten, maar dit gaat voor mijn gevoel verder dan een ‘nee fase’. Nya is echt boos. Ik ben twee en zeg ‘nee’ of is er meer?


Als we buiten zijn kan ze heel boos doen als mensen tegen haar praten. Terwijl ze eerst altijd hele gesprekken  aanging. Ze wilt niks meer van vreemden weten. Ze roept alleen maar: “NEE” en “NIET DOEN!” Als ik dan zeg dat ze lief moet doen zegt ze dat ze niet wilt praten.
Ik probeer haar uit te leggen dat ze dat ook lief kan zeggen tegen mensen. Maar dat helpt nog niet echt. Ik vind het heel moeilijk als ze zo doet. Ik schaam mij dan een beetje.

Maar ze doet dit niet alleen buiten. Thuis word ze nog bozer. Soms omdat iets niet lukt en soms omdat iets niet mag.

Ze gaat dan echt heel hard gillen, gooit met haar speelgoed of ze probeert mij te slaan. Het is allemaal gedrag wat ik haar zo snel mogelijk wil afleren. Maar hoe?

Natuurlijk word ik goed boos als ze zich zo gedraagt! Ik wil het absoluut niet hebben. Maar ik merk dat het vaak weinig indruk maakt. Dus wat doe ik dan?

Ik ben twee en zeg 'nee' of is er meer?

Ik ben twee en zeg ‘nee’ of is er meer?

In mijn huis heb ik helaas geen goede plek om haar heen te sturen voor straf. Alleen de slaapkamer kan dicht en ik wil niet dat zij de slaapkamer als een vervelende plek gaat ervaren.  Ik vind het moeilijk om een manier te vinden om haar te straffen en te laten merken dat ik het echt meen!

Als ze merkt dat ik boos ben, kijkt ze mij vaak zielig aan en zegt dan: “Sorry mama…” Op dat moment wil ik haar alleen maar knuffelen en zeggen dat het niet erg is. Maar dat is natuurlijk niet heel consequent.

Dan komt het volgende: “Waar zou het door komen? Zou het toch simpelweg een ‘nee’ fase zijn? Of zal mijn opvoeding nu al zo fout zijn gegaan dat ze heel snel boos word?”

Ik twijfel zo erg aan mijzelf hierdoor. Ik voel mij tegenover andere mensen ook ineens weer heel onzeker. Want wat nou als de mensen waar Nya zo boos tegen doet denken dat ik mijn kind niet kan opvoeden? Of erger nog wat nou als ze mij een slechte moeder vinden?
Ik zeg vaak maar: “Sorry, het is een fase.” Mensen reageren ook nooit slecht, maar toch voel ik mij een beetje alsof ik gefaald heb. Dat ik een fout heb gemaakt als moeder waardoor Nya nu boos is op alles en iedereen. Op zulke momenten lijk ik ook te vergeten hoe blij Nya kan zijn. Hoeveel ze lacht en hoe goed ze kan spelen. Ze is heel zorgzaam met haar popje en komt mij vaak een ‘kopje thee’ brengen.

Nya is wel boos, maar nu ik dit schrijf besef ik mij ineens dat Nya ook heel vaak blij en gezellig is. Misschien is het dan toch een fase en hoort het er gewoon bij?

Ik ben twee en zeg ‘nee’ of is er meer? Het is een lastige fase. Je kunt het niet zeker weten. Jij kent je kind het beste en zult moeten aankijken hoe dit verder gaat verlopen. Hoe was jouw peuter dat hij/zij 2 was? Herkennen jullie dit? Laat je reactie hieronder achter.

Over de schrijver
Anonymous
Door

Anonymous

op 01 Apr 2016

Ja die fase komt me erg bekend voor en ook jouw gevoel ik herken het in mezelf ook ik denk doe ik het allemaal wel goed maar dit is echt een fase waar iedereen door heen moet helaas het is nu paar weken aan de gang en buiten zijn driftbuien om heb ik een geweldige zoon die me alle liefde en steun heeft die ik nodig heb als alleenstaande mama

Reactie plaatsen