Ik ben een moeder van 3 kinderen met 2 vaders. De oudste is 7 jaar en de jongsten zijn 3 en 5. Na een lange en moeizame strijd van 2,5 jaar om mijn kindjes heb ik een moeilijke en zware beslissing genomen. Na weer 5 maanden m’n kindjes niet te hebben gezien en na veel wikken en wegen doe ik afstand van de omgangsregeling.

Moeilijkste beslissing ooit

Mijn emoties vliegen alle kanten op, behalve de goede, maar ik sta wel achter mijn beslissing. De mensen om mij heen zijn gelukkig erg begripvol.
Mijn oudste dochter is denk ik nog wel het meest gedupeerd na de horrorscheiding.

Ik wist dat de vader “rommelde” met de gastouder aan huis. Naar aanleiding daarvan heb ik mijn kinderen opgepakt en ben ik weggegaan. Zo’n 2 weken later nam vader met toestemming van jeugdzorg de jongsten mee. Hij zou ze op zondag terugbrengen maar op zondag…….  Geen kinderen!!!

De gastouder en vader wilden graag dat jeugdzorg betrokken zou zijn. Dan zouden ze sterker staan (dit is mijn visie).
Vader en gastouder wisten de verhalen spannender te maken dan dat ze daadwerkelijk waren. Ik zou labiel zijn volgens vader (dat ie het woord zonder stotteren kon uitspreken verbaasde mij) terwijl ik emotioneel was. Er ligt tenslotte een jong gezin aan diggelen.

Doordat vader en gastouder de boel zo manipuleerden en voorlogen werd mijn oudste dochter ’s middags op straat door jeugdzorg bij me weggehaald. Dit was zo traumatiserend! Na 1,5 week kwam t voor de rechter en de rechter zei: De dochter mag naar huis. De redenen dat jeugdzorg haar weghaalde waren toch niet heel geheel terecht.

Pure liefde

Toen mijn dochter thuis kwam was ik mezelf kwijt. Opeens was ze namelijk weg en ik had geen idee waar ze was. Zo plots was ze ook weer thuis. Dit is zo super heftig voor een moeder om mee te maken!

Ik doe afstand van de omgangsregeling met mijn kinderen

Naar aanleiding van dit hele gebeuren liet ik mensen toe in mijn leven waarvan ik dacht dat ze m’n oudste dochter en mij konden beschermen, maar die vlieger ging niet op. Ik moest uiteindelijk mezelf beschermen. Hiermee wil ik zeggen dat ik ook niet altijd zelf de juiste keuzes heb gemaakt, al maakte ik ze uit pure liefde…

In de tussentijd ging de strijd door om de jongsten.
En nu 2,5 jaar later na vele beschuldigingen van o.a. dat ik de kinderen zou hebben geslagen en geduwd ben ik het echt meer dan zat.

Moe gestreden

Ik ben te moe om te strijden en heb geen zin meer om aan te horen dat de kinderen de sokken verkeerd aan hebben bijvoorbeeld. Zo’n azijnzeiker is het namelijk wel. Communiceren wil vader niet behalve via z’n vrouw (de gastouder).

Ze hebben mij m’n kindjes ontnomen en ze hebben m’n kindjes hun laatste beetje mama ontnomen!!

Toen ik begon te overwegen om te stoppen met de omgangsregeling dacht ik eerst van: Ik wil niet de moeder zijn die haar kindjes in de steek laat, ik gun t vader niet om “uit het leven te stappen” van de kinderen maar dat heb ik opzij gezet. Mijn oudste dochter heeft haar mama ook nodig en mama haar dochter ook!!

Ben nu wel geen happy single mama meer maar wel een happy mama met een ontzettende lieve geweldige vriend die achter mij staat en me steunt. Gelukkig niet alleen hij maar ook familie en vrienden steunen me.

Zie ook: Vechtscheiding voorkomen