Ik help mijn kind opstaan als het fouten maakt
12 maart 2016 
4 min. leestijd

Ik help mijn kind opstaan als het fouten maakt

Als moeder van een zoon die niet ‘gemiddeld’ is, ben ik ondertussen helemaal thuis in de problematiek omtrent dit verschijnsel. Ik kan me dan ook heel erg druk maken om alle verschillende facetten waar je dan mee te maken krijgt. Bezorgde ouders, bezorgde leerkrachten, allerlei instanties, psychologen die al ‘Ritalin’ schreeuwen voordat ze mijn zoon überhaupt gezien hebben, the works…  Ik zou er een boek over kunnen schrijven, maar hou het voor nu bij deze blog waarin ik het wil hebben over de enorme beschermingsdrang die ouders tegenwoordig hebben. Ik help mijn kind opstaan als het fouten maakt.

Mijn zoon, Daan, kwam thuis met een grote blauwe plek op zijn wenkbrauw. Hij had een gevecht gehad op het schoolplein.

Een jongetje uit zijn klas en Daan hadden besloten om eens te kijken wie de sterkste was in een ‘Echt Gevecht’. Ze hadden hierbij (heel slim) besloten uit het zicht van de lerares te gaan staan, bij de fietsenstalling. Na wat minder harde tikken kwamen de echte klappen en ging het sparren over in het ‘Echte Gevecht’. Een linkse en een rechtse en hoppa, de sterkste was bepaald. Terwijl ik nog aan het grinniken was om deze typische krachtmeting, ging de telefoon al.

Juf vertelde mij dat er een incident had plaats gevonden tussen Daan en een klasgenootje en dat de desbetreffende moeder inmiddels al op school zat. Haar zoon was zelfs thuis gekomen met een bloedlip!

Dit voorbeeld veroorzaakte een oudergesprek tussen de andere ouder en mij, een evaluatiegesprek tussen de leerkracht en mij en een gesprek tussen de twee jongens begeleid door de leerkracht. Er moest duidelijk gemaakt worden aan de jongens dat dit echt niet kan, fysiek geweld is ten strengste verboden. Terwijl ik met een kopje thee in mijn handen naar de bezorgde blik van de andere ouder keek, kon ik niks anders als zuchten en mijn tijd uitzitten. Ben ik nou zo in de war of deden we dit vroeger ook allemaal? Het hele opgroeien bestaat toch uit het verkennen van je grenzen?

Wanneer er vroeger belangrijke zaken als ‘wie wordt de zoeker bij verstoppertje’ beslist moest worden, ging dit dikwijls gepaard met ruzie of wat duw en trek werk. Als er oneindigheid was over een verkeerd geïnterpreteerde spelregel, werd dit ook meer dan eens heel letterlijk uitgevochten.

Ik kan me de keren nog goed herinneren dat ik het onderspit moest delven en kan nu nog opnoemen welke keren ik

Ik ben er van overtuigd dat je het meeste leert van de fouten die je maakt. Van het vallen en weer opstaan. Ga maar eens na, heb jij het meest geleerd van de regels van je moeder, of van die keer dat je die regels brak en het compleet de mist in ging?

Op die manier kom je er achter waarom je moeder altijd zegt dat je niet aan de hete oven moet komen, niet moet spelen op de trap of voorzichtig moet doen op de fiets. Volgens mij zijn wij als ouders in de war als het onze rol in de opvoeding betreft. Sommige ouders denken dat wij als ouders onze kinderen moeten behoeden voor fouten. Ze moeten beschermen tegen de grote boze wereld. Maar is dat echt zo? Zijn wij er niet met name om onze kinderen op te vangen, als ze een fout hebben gemaakt? Om ze te begeleiden en niet om ze te vormen.

We voeden onze kinderen op tot volwassenen, niet tot kinderen. Ze moeten zelf leren keuzes maken, ze moeten zelf leren dat sommige dingen nadelige gevolgen hebben.

Het is niet handig om iemand die sterker dan jou is uit te dagen. Niet als je klein bent, ook niet als je later door Amsterdam loopt. Daarom is het goed dat je die fout maakt als je klein bent en dan de conclusie kan trekken dat dit niet slim was om te doen. Let je niet, dan struikel je, ben je gemeen, dan heb je geen vrienden, speel je met vuur, dan brand je je. Het hoort erbij.

Ik heb Daan erop gewezen dat het zijn eigen toedoen was dat hij nu een zere wenkbrauw had. Ik heb hem uitgelegd dat je altijd de keus hebt, als je ergens toe uitgedaagd word, om weg te lopen. Dat scheelt nablijven en een blauwe plek. Verder heb ik hem geen straf gegeven en geen urenlange gesprekken gevoerd. En ja, ik verwacht dat hij dit minstens nog één keer gaat doen als hij wat ouder is. Ik zal hem dan ook een pleister geven en hem helpen herinneren aan die keer op het schoolplein bij de fietsenstalling. Meer niet. Hij moet het leren. Het is zíjn leven.

Ik help mijn kind opstaan als het fouten maakt. Ben jij overbeschermend naar je kind(eren) toe? Of laat jij ze ook fouten maken en er zelf van leren? Laat je reactie hieronder achter.

Over de schrijver
Reactie plaatsen
arrow_drop_up arrow_drop_down