Ik weet niet of het een dertigers ding is of dat het bij iedereen gewoon op z’n eigen tijd of misschien wel nooit komt. Maar ik hou tegenwoordig van mezelf. En ja,  het voelt net zo gek om dat op te schrijven, als jij dat nu vindt om te lezen. Ik hou van mijzelf! En het fijne is dat het me ook niet zo veel uitmaakt als een ander dat niet doet. Want ik ben zoals ik ben en ik ben niet van plan dat veranderen.

Dit is bij mij dus niet altijd zo geweest. Vroeger leefde ik behoorlijk tussen de lijnen, ik wilde hoog scoren op school, studeerde me gek (maakte zelfs samenvattingen voor de hele HAVO volgens mij..), wilde wat bereiken en zelfs bij mijn bijbaantje wil ik de hoogste functie bij de kassa’s (omroepen bij de V&D, joe!). Ik legde de lat hoog voor mezelf en wilde mijn ouders trots maken en vooral dat ze zich geen zorgen om mij hoefde te maken.

Achteraf zie ik in, dat ik best iets meer kind had mogen zijn, iets meer mogen genieten en de touwtjes wat losser laten.

Toen ging ik trouwen en hop daar waren die lijnen weer, want ik wilde het goed doen. Voor mezelf, maar nog voornamelijk voor een ander, voor de buitenwereld. Niet dat ik alsof wilde doen hoor, ik wilde niks spelen, ik was er gewoon zelf van overtuigd dat dit ik was, met mijn hele hoofd stond ik daar achter. En toen begon dat hart ineens te bonken tijdens het doen van een pedagogische opleiding. Mijn hemel, wat moest ik daar nu weer mee?

Jaren van worstelen en ontdekken van hart, gevoel en de zin: ‘Wat wil IK nou eigenlijk’? Nou, dat resulteerde dus in een scheiding, opkomen voor mezelf en langzaamaan het loslaten van de mening van anderen. Ik realiseerde me dat ik er mocht zijn en dat niemand daarover mocht oordelen.

me

En nu is het tijd voor het laatste heftige rode draadje in mijn leven. Ik ben altijd te zwaar geweest en het was een teer en zwak punt, gewicht erbij, gewicht eraf, dat verhaal. En er zijn momenten geweest dat ik mezelf verafschuwde als ik in de spiegel keek. Dat ik met het schaamrood op mijn kaken in de paskamer stond om daarna toch te concluderen dat het niet paste… Bah, wat schaamde ik me voor mezelf soms.

En ik kan je oprecht zeggen dat ik nu hou van mezelf. Ik kan naar mezelf kijken en het mooi vinden wat ik zie.

Ik kan nog niet zeggen dat ik van mijn lijf hou, maar ik waardeer mijn lijf enorm en ben het zo dankbaar dat het me gedragen heeft door alle goede en verdomd slechte periodes in mijn leven. En om mijn lijf te bedanken en mezelf een plezier te doen, ben ik aan de gang gegaan met een mentaal programma over eten. Ik hou zoveel van mijzelf dat ik geen smoesjes meer hoef te bedenken, dat ik me niet meer schaam voor de redenen waarom ik eet, dat ik heel erg open sta om dat houden van te vertalen in goed voor mezelf zorgen en mezelf een gezonder lichaam te gunnen. Beetje bij beetje, stapje voor stapje.

Ik hou van mij

Zoals ik mijn hart ontdekte, zo ontdek ik nu weer een ander stukje van mijzelf. En ik doe dat puur en alleen voor mijzelf. Ik wil nu eindelijk eens die broek met dat blousje en dat mooie jasje en ik wil het gemakkelijk passen, naar mezelf kijken en denken: ‘Zo meid, jij verdient dit en je bent het waard’.

Zie ook: Lief zijn voor mezelf

Hou jij ook van jezelf? Of heb je ook een puntje waar je aan kan blijven werken, wat jouw zwakke punt wellicht is? Laat het weten in een reactie.