Ik kan geen nee zeggen tegen mijn kinderen
02 november 2016 
3 min. leestijd

Ik kan geen nee zeggen tegen mijn kinderen

Ik kijk in de spiegel. Een bleek, vermoeid gezicht met donkere kringen, kijkt terug.
Alles in me zegt dat ik vandaag wéér over m’n grenzen ben gegaan. M’n spieren zijn gespannen, m’n lijf doet pijn.
Waarom is ’t toch zo moeilijk om ‘nee ‘te zeggen?

De kinderen plagen me er regelmatig mee. “Nee, mama zegt nooit nee. Ze doet liever dingen die ze eigenlijk niet wil of kan om er vervolgens over te kunnen klagen”.
Het zijn fijne spiegels, die kinderen.
no-1532840_640

 

Dat doe ik namelijk echt. En niet klagen om het klagen, maar uit frustratie dat ik weer ergens ‘ja’ op heb gezegd terwijl ik het eigenlijk niet zie zitten.

Ik ga dan mopperen op de persoon die me iets gevraagd heeft terwijl het probleem toch echt bij mij ligt.

Vooral als het om de kinderen en kleinkinderen gaat is ’t heel lastig voor me.
Ik weet wel hoe ’t komt hoor. Ik heb vanaf mijn zeventiende tot 5 jaar geleden, geen contact met mijn ouders gehad.
Dat is lang, 22 jaar zonder je ouders. Geen hulp, geen steun, geen goedkeuring, geen opa en oma voor mijn kinderen om af en toe eens bij te springen en leuke dingen mee te doen.

Eén van de gevolgen is, dat ik mijn kinderen, bijna, nooit iets weiger. Ze mogen nooit voelen wat ik heb gevoeld. Daarin ben ik grenzeloos! Als iets eigenlijk teveel is, zeg ik toch ‘ja’. Want een moeder hoort er altijd te zijn…

Het kan soms raar werken in je hoofd. Je weet dat iets niet goed is en toch doe je het. Niet omdat m’n kinderen dat van me verwachten maar omdat ik dat mezelf opleg.

Ik weet dat m’n kinderen volwassen zijn en heel prima kunnen leven met mijn ‘nee’.
Ze hebben ’t recht en ook de plicht te zoeken naar hun eigen oplossingen. Ik hoef hen niet alles uit handen te nemen.

Sinds een aantal jaar heb ik Fibromyalgie. Heel regelmatig heb ik een dag dat m’n lijf besluit op geen enkele manier medewerking te verlenen aan de plannen die ik heb. Juist daarom ook is ’t zo belangrijk naar mezelf te luisteren en op tijd op de rem te trappen.

En dan op een dag als vandaag kom ik mezelf keihard tegen. Eventjes dit en eventjes dat, ik moet even langs m’n ouders, een kleindochter te logeren, klusjes in huis, dat is dan gewoon teveel.
tips om je hooggevoelige kind te helpen 2Dus ga ik straks naar m’n bed met een fijn pilletje tegen alle pijntjes en sta ik morgen met frisse moed weer op.
Ooit ga ik ’t leren, grenzen aangeven en ‘nee’ zeggen!
Ach, haast 45, tijd genoeg toch?

Zie ook: Je kind grenzen aangeven

Heb jij moeite met nee zeggen tegen je kinderen? Of heb je tips voor moeders die dit lastig vinden? 

 

Over de schrijver
Reactie plaatsen