Ik mis de vader van mijn kind
26 november 2015 
4 min. leestijd

Ik mis de vader van mijn kind

Bijna 3 jaar geleden raakte ik door de pil heen zwanger. Het overviel mij, maar ik had gelijk een huisje boompje, beestje in mijn hoofd. Die droom, werd een nachtmerrie. Meneer flipte toen ik vertelde dat ik zwanger was. Nu moest ik de keus maken: houden en alleen verder gaan of het weglaten halen en waarschijnlijk ook alleen verder gaan. Ik koos voor de eerste optie. Ik had in mijn omgeving zo velen zonder vader zien opgroeien, en ook ik ben zonder vader opgegroeid. Ik ben ook goed terecht gekomen, dus waarom mijn kind niet?

Het moment was daar, ik zat alleen op de bank. Wat ben ik blij geweest dat ik altijd mijn eigen huis heb gehad. Gelukkig had ik nu een plekje voor mij en voor mijn aankomende baby (meisje). Ik had en heb nog steeds maar 1 slaapkamer. Op een dag kwam de woede en ik kreeg een hekel aan mijn huis. Niks paste omdat het allemaal zo klein is, maar het ergste vond ik dat ik mijn meisje geen mooie babykamer kon geven. Ik wilde zoooo graag een roze kamertje met babymeubeltjes, knuffels een mooi kleed en een plekje voor haar speelgoedjes.

DSC09415

De realiteit was, dat ze een ledikant kreeg en ik met moeite een commode kon herbergen. Daar stonden die meubeltjes dan tussen mijn bed en kledingkast in. Ik was alles behalve trots en nodigde dan ook niemand bij mij thuis uit. Verdriet om haar papa heb ik heel lang niet gehad, ik had eerder haatgevoelens. Ik stopte het weg en praatte liever niet over hem. Hij was weg, en voor mij was hij letterlijk weg. Ik had geen tijd om mij druk te maken over zijn leven.

Mijn meisje werd geboren, en voor haar moest ik er zijn. Ik was en ben nog steeds een gelukkige mama. Toch begon ik hem te missen. Ik mis de vader van mijn kind. 

Ik hoopte dat hij ons tegen zou komen op straat en hij zou zien wat voor prachtige dochter hij heeft. Dat ze zijn ogen heeft, en zijn haarkleur.

Op kraambezoek en bijeenkomsten vroegen mensen altijd of ik nog iets van hem had gehoord, kreeg ik te horen wat voor lul hij was, en dat hij eens moest weten wat hij achterliet. Alsof ik dat alles zelf niet kon bedenken. Het was natuurlijk lief bedoeld, maar hoorde het liever niet. Demi en ik waren een gezin, en punt uit!

En dan de peptalk van anderen, wat knap dat je het allemaal alleen doet, ik snap dat je moe bent, en echt geen idee hoe jij dat moet volhouden. Lief natuurlijk zo’n compliment, maar in werkelijkheid weten ze niet half hoe zwaar het is, maar je toch doorgaat, omdat het moet. Ja ik was moe, ja ik wilde heel graag een keer doorslapen en ja ik wilde ook tijd voor mezelf.

DSC09412Ondanks mijn ontwikkelde paniekstoornis en vermoeidheid heb ik altijd met evenveel liefde voor haar gezorgd en doe ik dat nog steeds. Ja er waren momenten dat ik het even niet meer zag zitten, en wilde dat een ander de zorg kon overnemen, gewoon om alleen al relaxed te kunnen douchen. Gelukkig kreeg ik veel steun en nog steeds van mijn ouders en daar ben ik ze nog steeds dankbaar voor. Momenten als het consultatiebureau, een ziekenhuisbezoek of familiebezoek miste ik een partner. Daarmee bedoel ik de papa van Demi, mijn ex. Natuurlijk ging mijn moeder altijd mee naar afspraken en gingen we samen op bezoek. Ik schaamde mij toch wel op dat soort momenten (nu inmiddels wat minder). Dit soort dingen hoor je als gezin te doen (papa, mama, baby).

Nu, zo`n 3 jaar later begin ik hem echt te missen, ik mis de vader van mijn kind. Ik mis dat gezinnetje, de lol die mijn meisje zou kunnen hebben met haar papa.

Ik ben wel eens jaloers en verdrietig als ik andere gezinnetjes zie lopen, terwijl ik toch heel gelukkig ben met mijn meisje.

Ik ben ons huisje aan het opknappen, weg met het verleden! Mijn meisje krijgt de slaapkamer en ik ga op de slaapbank in de woonkamer. Ik ben zo trots op ons huisje nu. Het is fris, het is nieuw en het allermooiste is: mijn meisje heeft haar eigen meidenkamer!!! Roze muren, mooi kleed, knuffels en plek voor haar grote meidenspeelgoed.

Ik blijf het moeilijk vinden om over het verleden te praten, mijn spieren staan dan helemaal gespannen. Ik zou graag het verleden afsluiten en voor de 100% in dit leven willen staan. Hoe gingen jullie met verdriet om? Hadden jullie ook eerst woede? Waren jullie ook wel eens jaloers op anderen? Graag hoor ik jullie verhaal en krijg ik graag tips hoe jullie dit achter je hebben gelaten en opnieuw begonnen zijn.

Liefs Nathasja

Over de schrijver
Anonymous
Door

Anonymous

op 26 Nov 2015

heel herkenbaar, en oh zo moeilijk omdat je toch elke dag weer je ex in je kleintje ziet, is eenmaal niets aan te doen, en zonder was je wondertje er niet.!!! de woede word minder, uiteindelijk, de pijn blijft maar zal ooit een plekje krijgen... haat hem niet meer, is die niet waard!!! snappen doe ik het nog steeds niet maar dwingen kun je iemand ook niet...(moet je ook helemaal niet willen;)) Tijd heelt alle wonden en geeft het een plek, en geeft je weer rust... tips heb ik niet, soms zal het moeilijk zijn en soms niet...huil, lach & geniet.!!! sterkte.

Anonymous
Door

Anonymous

op 26 Nov 2015

Zo herkenbaar,heb hetzelfde gevoel gehad,maar naar 5 jaar kon ik het redelijk achter me laten,nog steeds zijn er die momenten die zullen altijd blijven. Ook bij jouw zal het een plekje krijgen vroeg of laat,je groeit er als het ware overheen.

Anonymous
Door

Anonymous

op 27 Nov 2015

Heel herkenbaar op meerdere vlakken....het verdriet de onmacht de vastberadenheid het alleen voelen de gemengde gevoelen het missen van......en toch óók ze heel gelukkig kunnen en mogen zijn.....en dan lees ik dit een blijkt mijn dochter ook op dezelfde dag geboren is....Hoe bijzonder! Wens je alle kracht en liefde toe xx Angelica

Reactie plaatsen