Zaterdagmiddag, heerlijk in het zonnetje op het balkon, de herfst heeft zich een week geleden al aangekondigd. En toch is het heerlijk en warm buiten. Hier hou ik van, de kleine mooie dingen in me opnemen, de gekleurde blaadjes van de bomen liggen overal. Een mooi gezicht op zich, en al helemaal als de zon blijft schijnen. Herinneringen een plekje geven en nieuwe maken! Blog #2, gewoon omdat het kan.

Een jaar terug kon ik dit allemaal niet meer waarderen, mijn zoon en ik hadden meer tegenslagen dan we verdienden.

Ikzelf was een alleenstaande moeder die alle eindjes aan elkaar moest knopen om het hoofd boven water te houden.
Steeds hulp inschakelen daarvoor werd voor mij beschamend. Juist omdat ik heel onafhankelijk ben en wil zijn, wilde ik dit niet meer. Zelfs in de periode dat ik in de relatie zat moest ik steeds om hulp vragen terwijl er door beiden Herinneringen-een-plekje-gevenwerd gewerkt. Het geld ging op aan ongezonde dingen, en niet door mij maar door de wederhelft. Gedurende 8 jaar ging dit zo, elk salaris dat binnenkwam was eigenlijk te weinig om de maand door te komen. Kortom, de maand was te lang en het salaris te weinig, terwijl het zo makkelijk haalbaar was om een goed leven te hebben, helaas werkte de wederhelft zelden tot nooit mee.

Als ik hieraan terugdenk voel ik: ik heb mijn kind tekort gedaan. Hem niet heb gegeven wat hij nodig had. Een stabiele omgeving met stabiele factoren eromheen. Als moeder zijnde krijg je last van schuldgevoel… ‘Had ik het niet beter zo kunnen doen?’ Of… ‘Ik had harder moeten zijn!’

Ik heb ontelbare gesprekken met vrienden en familie gehad hierover, en steeds hoorde ik wel dat ik het niet mijn schuld was.

Alleen sloeg ik dit heel moeilijk op omdat ik voel me gefaald als moeder. Ten opzichte van mijn zoon, maar ook tegen mijn familie en vrienden. Hoe hard ze ook hun best deden om mij op een andere gedachten te brengen, en ben echt zo dankbaar voor het feit dat ze er al zijn, het lukte niet. Hier komt mijn koppige karakter om de hoek kijken, ik kijk altijd eerst naar mijzelf en dan naar anderen. Probeer maar eens door te dringen bij iemand die dit karaktertrekje heeft… werkt niet. Ik nam de adviezen zeer zeker in me op, en probeerde er ook wat mee te doen, maar uiteindelijk werd het ook tegengewerkt en ik liet dat toe.

Nu, bijna een jaar na de verhuizing, ben ik echt gekalmeerd, ik herken mezelf nauwelijks nog. Hoe ik toen was en reageerde. Ben erg blij met deze transformatie! En ik heb dit niet alleen gedaan, de emotionele hulp en steun van familie en vrienden sleepte mij er doorheen. De herinneringen die ik heb van het verleden blijven me wel bij, alleen ik sta er niet meer zo vaak bij stil, en dit bevalt me wel. De herinneringen een plekje geven, dat is gelukt. Uiteraard zijn er wel nog tegenslagen en die zullen we ons hele leven houden, maar het is nu veel beter te handelen. Telkens vind ik steeds sneller de kracht om er weer bovenop te komen, en dit voelt zo ontzettend goed!

Ik ben echt het levende bewijs dat je sommige dingen niet alleen aan kunt, en hierbij moet je echt de hulp durven te aanvaarden van de mensen die je willen helpen en van je houden…

Ik maak nu mooie herinneringen, positieve en grappige zitten er ook tussen. Ik ben nogal een flapuit en dat weten gelukkig heel veel mensen van mij. Dit zal nooit veranderen. Hierdoor worden gesprekken juist een lust om te hebben, en bijna onmisbaar. Kan sarcastisch zijn, en ook heel grappig, maar serieus zijn kan ik ook goed hoor… Waarschijnlijk denken sommigen ook: ‘Oh damn…hoe sarcastisch kan je zijn..?’ Zelfspot en een vleugje sarcasme sleept me er wel doorheen, zo voel ik dat. Mijn zoon is net zo, soms iets te voor zijn leeftijd, maar ach hij heeft wel lol met zijn moeder en dat is het belangrijkste! Hoef niet al te serieus met hem om te gaan, hij mag soms ook strontvervelend doen omdat hij dat gewoon leuk vindt. Met als gevolg dat er leuke filmpjes en foto’s van komen! Als hij zichzelf al ziet lachen heeft hij al de slappe lach te pakken, en ik ook. Mooie herinneringen die ik opsla in mijn hoofd en ook digitaal, want hij heeft het nodig om hierop terug te kijken later, als hij groter is. Ik vind: je moet ook mooie herinneringen een plekje geven.

De lol die hij met mama heeft zal hem achtervolgen in alle keuzes die hij maakt, hopelijk goeie keuzes.

Ik wil dat hij zichzelf ontwikkelt als individu, en dat lukt aardig. Ik herken heel veel van mijzelf in hem, en dat maakt het juist een leuke uitdaging om hem daarheen te sturen waar hij geacht wordt te zijn. Niks geforceerd, maar gestimuleerd. Goeie cijfers, onderwijs en studie vind ik nu een prioriteit. En studeren gaat ie, hoe dan ook! Ook daar zal mijn kleine man leuke herinneringen krijgen, waar hij later als oud mannetje lachend aan terug kan denken. Hij Herinneringen een plekje geven 1wil als bijbaantje in een supermarkt werken, nou jongen, ga je goddelijke gang! Als dat is wat je naast je studie wil doen, mag dat… zolang je maar je studie afmaakt. Misschien ben ik wel te vrij of te open wat mijn zoon betreft, maar ik weet ondertussen dat dingen forceren bij hem geen nut heeft, dus dan maar een andere aanpak: Vrij en open met een positieve stimulans! Ben ook echt heel trots op hem, wat hij in een korte tijd allemaal al bereikt heeft. Slim, lief ventje en hij gaat het ver schoppen! En ook voor hem geldt dat hij de herinneringen een plekje moet geven, en hier krijgt hij alle tijd voor.

Wil hem heel graag meegeven dat de herinneringen die hij opgebouwd heeft en nog gaat opbouwen, zeer zeker mee moet nemen in zijn leventje.

Ik wens hem, met heel mijn hart, dat hij net als zijn moeder dingen gaat waarderen zoals ze zijn. Genieten van de kleine dingen die het leven te bieden heeft en ze ook opslaat, zodat hij altijd kan terugdenken aan een mooie tijd, samen met mij en iedereen die ook bij ons hoort!

Dit alles wat ik nu geschreven heb, kon ik me niet indenken bijna een jaar geleden! Ik weet nu pas waar je zoal van kan genieten, en zoals je zelf al wel weet: ‘Beter laat, dan nooit!’ Ik ben nu bezig met herinneringen een plekje te geven en dat lukt best aardig. Ik doe het stap voor stap, omdat ik niet 20 stappen terug wil vallen. En ik ben trots, trots op wat mijn zoon en ik in de tussentijd hebben bereikt!

Voor alle Happy Single Moms out there… Ik hoop dat jullie wat hebben aan mijn blog, want ook ik weet hoe hard het leven kan zijn, het is maar hoe je het benadert en aanpakt.

 

Hoe pak jij het aan? Hoe geef jij pijnlijke herinneringen een plek? Laat je berichtje hieronder achter.

Veel liefs,

Miriam