arrow_drop_up arrow_drop_down
6 februari 2020 

Ik voel me onbegrepen als single mom

Het is me toch een dingetje dat single mom zijn…

Ik voel me onbegrepen als single mom. Hoewel ik ook op veel steun kan rekenen van mijn omgeving, blijven er toch een aantal dingen die niemand lijkt te begrijpen. Jammer genoeg ken ik ook geen andere single mom waar ik lief en leed mee kan delen.

Mama worden op mijn 26ste was een heel bewuste keuze, maar met single mom worden heb ik het toch een hele tijd moeilijk gehad. Eigenlijk wou ik dat gewoonweg niet omdat ik dacht dat ik het niet kon. Ik geloofde niet dat ik de draagkracht had om grotendeels moeder én een vader te zijn, om bijna elke dag alleen voor mijn kind te zorgen zonder een partner aan mijn zijde.

Je mag me gerust egoïstisch noemen als ik je vertel dat ik meerdere discussies gevoerd heb met mijn ex, omdat ik het gevoel had dat mijn leven voorbij was na de scheiding. Ik zag mijn carrière in rook opgaan en was daar woest over. Hoewel ik altijd al heel erg gehecht was aan ons zoontje, leek dat soms niet zo voor de buitenwereld. Wat volgde waren dan ook keiharde oordelen en dat in een heel kwetsbare en onzekere periode.

Blijkbaar mag een vader beslissen om opeens weinig tijd met zijn kind door te brengen, maar mag een moeder daar niet gefrustreerd over zijn.

Moeders moeten nu eenmaal voor hun kinderen zorgen, zo blijkt. Maar toch, hierdoor zorgt het voor de gedachte “ik voel me onbegrepen als single mom”.

Met de tijd werden de emoties zachter en de mogelijkheden duidelijker. Ook mijn zelfvertrouwen groeide weer beetje bij beetje. Op de een of andere manier vond ik toch een manier om mijn werk te combineren met de zorg voor mijn zoontje zonder al te veel schuldgevoel. Ik leerde keuzes maken, prioriteiten bepalen, mensen teleurstellen en zelfs hulp vragen.

Wat echter nooit meer went is het gevoel dat er niemand is om je op te vangen als het eventjes minder gaat. Hoewel er altijd vrienden en familie zijn die ik kan bellen in noodgevallen, is er niemand die spontaan een koffie zet na een vreselijke nacht met een ziek kind of een warme maaltijd klaarmaakt als ik doodop ben. Met een knuffel na een avondspits met een hysterisch kind zou ik ook al blij zijn.

Mensen geven vaak de goedbedoelde boodschap: “geef maar een seintje als het niet meer lukt”, maar wanneer is dat precies?

Als er iets is wat ik heel moeilijk kan, is het juist zelf bepalen wanneer het niet meer lukt. Wanneer ben je moe of ziek genoeg om te vragen of iemand anders alsjeblieft even voor je kind kan zorgen? Ik ben zo gewoon geworden aan die verantwoordelijkheid, dat ik die nog moeilijk kan loslaten.

Sinds vorige winter ben ik wel iets voorzichtiger geworden als het gaat over koppig blijven doorgaan. Ik ben toen letterlijk ingestort en met de ambulance weggevoerd. Tot mijn grote verbazing (ik dacht dat ik griepje had), bleek ik 39 graden koorts te hebben in combinatie met een vergevorderde longontsteking. Het resultaat: 3 nachten ziekenhuis, 3 weken thuis en een maandenlang herstel.

Men zegt dat ik een alfavrouwtje ben, maar zo voel ik me vaak niet.

Ik zou zeggen: eerder een grote mond en een klein hartje. Ik ben zo hard geworden dat ik niet meer weet wat het is om kwetsbaar te zijn. En toch ben ik tegelijk een heel geduldige en lieve mama. Zelfs als mijn zoontje het huis bijeen krijst omdat ik niet het juiste filmpje heb opgezet. De eerste en de tweede keer dan toch. De derde, vierde en vijfde keer is er meestal te veel aan 😉

Herken jij je in dit blog? Ik ben benieuwd naar jouw ervaring, die kun je hieronder achterlaten. 

Over de schrijver
Reactie plaatsen

Wij gebruiken Cookies