I’m imperfect, but I’m good enough

Ik ben altijd dol op sporten geweest. Zolang ik me herinner sport ik al, het ene jaar wat intensiever dan het andere, maar ik sport eigenlijk altijd. Sporten is natuurlijk gezond, maar ik heb niet altijd gezond gesport, ik heb moeten sporten van mezelf.

Daar heb je dat woord weer: moeten… ik moest sporten want ik was te dik, of ik was niet strak genoeg of niet fit genoeg of… of…

Ik kom net uit de sportschool en ik had een fitness-intake. Ik ben niet dol op fitnessen, ben meer van de groepslessen. Bodypump, Bodybalance, Grit, BBB, ik vind het allemaal fijn en ik word er blij van. Oke, niet altijd vooraf, maar zeker altijd achteraf. Ik heb nooit een stok achter de deur nodig gehad in de vorm van een vriendin, om te gaan sporten. Ik ging gewoon. Maar anyway, die fitness-intake… Ik zit sinds een aantal maanden bij een nieuwe sportschool, ik volg daar bij tijd en mogelijkheid enige groepslessen, maar omdat je fitness natuurlijk veel flexibeler kan doen, leek het mij een goed idee om dit gewoon eens te proberen. Terwijl ik met een aardige instructeur wat babbelde over hoe mijn leven eruit zag en over wat mijn doelen waren, raakte het me ineens….

Ineens voelde ik weer dat moeten en dat niet willen moeten…. En ik voelde de druk van vroeger, niet dat ik dat nu weer moest van mezelf, maar dat ik toen van mezelf moest en dat ik mezelf zover dreef voor dat perfecte uiterlijk. Op dit moment in mijn leven ben ik erg veel bezig  met goed voor mezelf te zorgen. Ik merk dat mijn lijf soms op is door alles wat er de afgelopen jaren gebeurd is. Of misschien wel door wat er de afgelopen 33 jaar gebeurd is…

Even een terugblik op mijn leven. Ik ben de oudste dochter uit een gezin van totaal 4 personen. Mijn jeugd was wellicht niet zo onbezorgd als dat ik voor mijn eigen kinderen hoop te creëren. Het is absoluut niet zo dat ik hier iemand de schuld van geef of iemand iets kwalijk neem, soms geeft het leven je dingen waar je mee moet dealen en ik geloof dat iedereen doet wat hij kan, doet wat binnen zijn of haar macht ligt.

En zo ook in mijn jeugd, want niemand had erom gevraagd dat mijn zusje ziek werd, dat mijn vader ziek werd en dat mijn moeder zo goed als levenslang depressief was. Zulke dingen gebeuren en je moet ermee dealen.

Slank zijn voor mijn bruiloft

I’m imperfect, but i’m good enough

Achteraf zie ik in dat deze gebeurtenissen mij wel gevormd hebben tot wie ik toen was. Ik probeerde altijd sterk te blijven, want ja, iedereen was ziek of had zijn eigen dingen om mee te dealen. Hierdoor heb ik toen niet geleerd om mij te uiten, om toe te geven aan mijn gevoel en ging ik dit anders verwerken. Ik kreeg een verstoorde relatie met eten. Ik kon heel veel eten, de kast ging thuis gewoon op slot, maar niemand ging bij mij graven, door mijn muur heen, die zei dat alles goed was. Nooit heb ik mij echt laten zien.

De jaren verstreken en ik bleef een verstoorde relatie met eten houden. Veel eten, weinig eten…. Ik sportte zoals gezegd altijd en voor mijn trouwen ging ik streng op dieet en volgde een streng sportregime, met succes.

En na mijn bruiloft werd mijn relatie met eten weer net zo verstoord. Stiekem, met schaamte en vol emotie. Tot een jaar of 6 geleden, ik was weer met een of ander dieet bezig en was er he-le-maal klaar mee. Ik realiseerde mij dat dit niet de oplossing was. En wonderbaarlijk ging het vanaf toen goed. Ja, ik ben een lekkerbek, ja ik was nog steeds te zwaar, maar ook ja, ik was fit, genoot van het sporten en mijn eten was in balans. Ergens ver achterin mijn hoofd zat nog altijd dat stemmetje dat dun wilde zijn, maar die had geen overhand op dat moment, gezond leven was het vanaf toen, met mate genieten van alle lekkere verleidingen van het eten.

Ik vertelde vanochtend tegen de instructeur dat ik het afgelopen jaar ben aangekomen en dat ik weer van die kilo’s af wil. Hij gaf aan dat dat ook niet zo gek was na een scheiding en rumoerige jaren vol ontdekking en toen ik uitsprak dat ik pas weer ben aangekomen na het overlijden van mijn moeder afgelopen zomer, realiseerde ik mezelf wat.

Ik realiseerde me dat ik lief voor mezelf mag zijn, dat ik mezelf heel sterk vind (zonder arrogantie..), dat ik best trots mag zijn op hoe ik in het leven sta na best wat heftige dingen, maar dat ik niet altijd sterk kan zijn.

Dat ik ook mijn tekortkomingen mag hebben en aan mezelf mag werken, met terugvallen. Dat het leven vallen en opstaan is en dat ik niet perfect hoef te zijn. Want van wie moet dat? Wie mag er over mij oordelen? Niemand dus! We zijn allemaal op deze aardbol om het met elkaar fijn te maken, om klaar te staan voor elkaar, om goed voor onszelf en onze medemens te zorgen, om het beste uit elkaar naar boven te halen.

I'm imperfect, but I'm good enough

I’m imperfect, but I’m good enough

Ik voel geen druk om perfectie na te streven, ik voel een doel om gezonder te worden, voor mijzelf en voor mijn kids, gewoon omdat ik dat waard ben! Ik heb gelukkig veel fijne vrienden bij wie ik emotioneel mag leren en groeien, bij wie ik kwetsbaar kan zijn. Ik schaam mij niet langer voor deze tekortkoming in mijn leven, vind ik het fijn? Nee, ik wil een normale relatie met eten, maar ik werk eraan en dat voelt goed, ik moet niks, ik wil graag. En het kost tijd, maar hey, het kostte me 30 jaar om mij kwetsbaar op te kunnen stellen en mijn eigen pad te volgen, dus geef ik mezelf nu ook tijd om een betere versie van mezelf te worden, om ook dit aan te pakken, maar nooit meer perfect. Ik ben het niet en ik word het ook niet. Dus hop, lekker blijven sporten thuis en op de sportschool en ik kom er wel!

I’m imperfect, but I’m good enough!