In het hart van een kind zijn de ouders samen.
04 januari 2017 
5 min. leestijd

In het hart van een kind zijn de ouders samen.

Bij kinderen uit een gebroken gezin kan er een diep schuldgevoel spelen. Ze kunnen in een loyaliteitsconflict terecht komen. In dit stuk beschrijf ik hoe je ermee om zou kunnen gaan. Het is een manier die voor mij goed werkt, maar er zijn natuurlijk vele andere wegen.

 Dan ben je moeder of vader en ben je niet meer samen met de andere ouder en is er een verstoorde band.

 Er is vanuit het kind onvoorwaardelijke liefde voor de ouders, voor allebei. Mag of kan dat er niet zijn, om wat voor reden dan ook, dan slaat het naar binnen. Wordt de helft van een kind ontkent en gaat het het onbewust opnemen voor de andere ouder, heel diep van binnen.

Een vader of moeder ben je. Welke ‘slechte’ of ‘goede’ dingen iemand deed, doet of nog gaat doen.

Kinderen lijken vaak op hun papa en mama. Ze hebben dezelfde trekjes en misschien dezelfde ogen, ze maken dezelfde soort grapjes en kunnen zinnetjes precies zo zeggen op dezelfde toon. Maar wat kan dat soms zeer doen… Het doet je denken aan de andere ouder, aan de pijn en het kan blokkeren. Kinderen voelen dat. Ze willen ouders geen pijn doen en kunnen zich gaan inhouden en stoppen met delen wat blij maakt.

 Ik dacht dat moet toch anders kunnen.
Alles is liefde. Ook al ziet het er in de vorm soms vreselijk uit. Kan je dat zien, dan kun je anders kiezen.
Wat het innerlijk werk dan kan zijn is heel diep te voelen en gaan zoeken naar of je weer kunt gaan houden van de vader of moeder van je kind in hem of haar. Dat benoemen, ook naar het kind. De dingen die je ziet. Misschien de glimlach, de grapjes, de humor, de uitdrukkingen, de opmerkingen, trekjes net zoals de andere ouder dat deed.

Door de andere ouder echt in je hart nemen. Hoe moeilijk ook. Niet als geliefden, niet gezellig bij elkaar over de vloer, en ook niet met hoop om het weer opnieuw te proberen.

 Alleen als vader of moeder van je kind. Voor een kind is dat een verademing, zo fijn. De liefde kan er zijn, hoeven zich niet schuldig te voelen. Er kan zijn wat is. Liefde.
Hij is de vader of zij is de moeder en door de liefde die je voor het kind hebt, is er misschien zelfs een opening om dankbaarheid te voelen ten opzichte van de andere ouder voor het leven. Dat kan door een foto te bekijken waar iedereen op staat en te zeggen: Jij bent haar vader, of jij bent haar moeder en ik ben je dankbaar voor het leven van ons kind. Dat was voor mij in het begin een enorme stap, soms kon ik niet eens naar de foto kijken, werd ik misselijk of kreeg ik de woorden niet eens uit mijn mond.
Alles is liefde. Ook al ziet het er in de vorm soms vreselijk uit. Kan je dat zien, dan kun je anders kiezen.
Het is niet zo dat ik nu overal ja tegen zeg, maar meer een soort helderheid en het lukt beter beslissingen te nemen. Een nee is nu duidelijk een nee en het is een ja tegen dat hij nu eenmaal vader is.
Nu doordat de lading er wat af is gegaan en ik ook weer wat van haar vader kan houden, in haar, kan ik meer genieten. Er is ruimte. Daar waar het eerst kil was, is het weer wat warmer. Ik zie weer de grapjes, die trekjes, die maniertjes, maar nu geniet ik ervan en kan lachen, het raakt me in mijn hart in plaats van dat ik het buiten sluit. Ik zie de liefde stromen in haar en laat het doorgang vinden. Door dat te gaan zien kun je de kille rillingen, de kriebels en zelfs de zinnen die je helemaal niet zou willen denken als sneeuw voor de zon zien verdwijnen.
Dit kan een uitdaging zijn en onmogelijk lijken en voor degene die te maken heeft met conflicten, vechtscheidingen, mishandelingen en meest traumatische gebeurtenissen misschien ondenkbaar. Maar het is helend. Helend voor de kinderen en helend voor jezelf.Alles is liefde. Ook al ziet het er in de vorm soms vreselijk uit. Kan je dat zien, dan kun je anders kiezen.

Zeg je onbewust nee tegen dat wat is, dan zet je alles vast.

Alles is liefde. Ook al ziet het er in de vorm soms vreselijk uit. Kan je dat zien, dan kun je anders kiezen.
De onderstroom, de stroom van liefde die alles heelt en streeft naar harmonie kan zo weer in beweging komen.

 In het hart van een kind zijn de ouders samen. Super mooi geschreven. Lukt het jou om je ex in je hart te sluiten, als vader van je kind? Deel het met ons en laat een reactie achter. 

 
Over de schrijver
Anonymous
Door

Anonymous

op 04 Jan 2017

Op dit moment midden in een conflict dus erg lastig. Mooi geschreven. Probeer wel zo over hem te denken maar als hij zich weer niet aan de afspraken houdt, is het snel vergeten.

Anonymous
Door

Anonymous

op 04 Jan 2017

Ik snap je helemaal. Hier ook weer een hoop gezeik

Anonymous
Door

Anonymous

op 05 Jan 2017

Dit werkt niet met een narcist. Hoe graag je dit ook wil. Een narcist wil alleen maar nemen. Geven komt sporadisch voor en alleen als een narcist er zelf beter van word. Tegen een narcist kun je niet op. Het is een onbegonnen verzoening. Helaas voor de kinderen... zo jammer. Maar het is de harde waarheid. Ik ben jaloers op gescheiden mensen en ouders die wel nog samen ouder kunnen en willen zijn. Voor deze kinderen is er maar 1 ouder... en dat is de narcist en (eventuele) nieuwe partner. Er is geen ruimte meer voor mij.

Anonymous
Door

Anonymous

op 17 May 2017

Yess ik weet het. Zeer herkenbaar helaas

Anonymous
Door

Anonymous

op 05 Jan 2017

Ja ik herken het uit duizenden en heb ook het stuk geschreven.

Reactie plaatsen