Innerlijke kracht
14 september 2015 
5 min. leestijd

Innerlijke kracht

Mijn ex heeft mijn oudste dochtertje Isabel (bijna 2 jaar) van de crèche gehaald en komt langs om ook kleine Romijn mee te nemen. Mijn innerlijke kracht wordt op de proef gesteld.

Het is het tweede papa-weekend. Het is allemaal nog zo nieuw en er gaat zoveel gevoel door me heen.

Ik stimuleer het contact met papa omdat ik weet hoe belangrijk het is dat kindjes, als het enigszins kan, een vader in hun leven meemaken. Omdat mijn ex uit het beeld verdween toen ik 5 maanden zwanger was van Romijn (nu 7 maanden), is zij zo’n beetje het levende symbool geworden van onze scheiding.

Dat hij mij met dikke buik heeft afgewezen doet mij nog pijn tot diep in mijn hart, 

innerlijke kracht2maar dat betekent niet dat ik het recht heb mijn meisjes hun vader te ontzeggen. Of alleen al hun contact te bemoeilijken. Gelukkig wil hij een vader zijn voor ze. Ik lees hier op de site veel ervaringen van vrouwen waarvan de ex het totaal laat afweten en dat vind ik heel erg verdrietig en ik voel enorm met jullie mee. Ik leer door die verhalen anders naar mijn eigen situatie te kijken.

Hij heeft een goede intentie en nu kan ik mijn eigen ‘ego’-gevoel opzij zetten en zelfs blij zijn voor die heerlijke grietjes. Mijn ex heeft wel het eerste jaar met Isabel heeft meegemaakt en zij is dol op  haar papa. Hij verdween tijdelijk uit beeld, maar is gelukkig weer terug.
Romijn is nog te klein, en

al doet het pijn om te bedenken dat hij de eerste 6 maanden werkelijk niets van haar aangetrokken heeft: het gaat om NU.

En het gaat om LATER. En het gaat niet om MIJ maar om de kindjes. En weet je wat? Door dit werkelijk te voelen, echt in dit gevoel van ‘de waarheid’ te gaan stilzitten, voel ik dat mijn hart zich opent en stroomt er heel veel liefde en generositeit uit. Bwaaah, zo maar. Het staat als een deur. Als ik niet uitkijk ga ik ook nog van mijn ex houden, haha!

Als het alleenstaande ouderschap je plotseling overkomt, dan word je gedwongen gefocust te blijven op je kind(eren). Als het ware krijg je een spoedcursus hoe-verwerk-je-een-scheiding, want je moet verder, voor je kind(eren), toch? Ik zou graag horen wat andere single moms hun ervaringen zijn.

Als ik nu op de afgelopen 11 maanden terugkijk, gerekend vanaf de dag dat mijn ex riep: “Ik weet niet of ik nog gevoel voor je heb, daaaaag!” en door de deur verdween, dan kan ik nu al zeggen dat dit de moeilijkste en tegelijk meest waardevolle periode in mijn leven tot nu toe is geweest.

Wat heb ik veel geleerd. Wat heb ik mijn kop gestoten, dubbel gelegen van paniek, letterlijke pijn in mijn lijf van gekwetstheid, en ook bruisend van energie doordat er pure overlevingskracht door mijn aderen stroomde.


Met groeiende buik met daarin Romijn heb ik de boel aangepakt. Wat een kracht is er in me opgestaan en wauw wat is het soms retezwaar om het in je eentje te doen en wat houd ik zielsveel van mijn meisjes. Ik doe alles voor ze.

Ik heb geleerd dat het een groot verschil is jezelf weg te cijferen voor je kind, of voor je kind de moed op te brengen de waarheid te gaan inzien. Te zien waar mijn verantwoordelijkheid lag als de andere persoon in de scheiding. Want ‘it takes two to tango’ en als dat niet meer werkt, en ik zie het als mijn plicht naar het licht te gaan, mijn innerlijke kracht te ontdekken en zo het beste te kunnen geven aan mezelf en aan de kinderen. 

innerlijke-kracht 2Onze westerse cultuur leert ons kracht te laten zien die van de buitenkant afkomt. Het doorpakken, tanden erin bijten en niet opgeven. Dat is soms ook heel erg nodig en zeker in acute situaties, in het begin waar het naar binnen kijken nog veel te pijnlijk is.

Mijn reis naar binnen is nog maar net begonnen. Ik was -en ben- zo verdrietig. Maar ik voel ook: als ik maar de vinger naar mijn ex en zijn familie blijf wijzen, dan kom ik niet verder. Als een ‘sad love song’ op repeat. Maar er komt een tijd dat er meer ruimte is voor heling. En daarvoor moet ik op zoek naar binnen.

Misschien is het voor jou ook tijd om je dit af te vragen in alle eerlijkheid. “Hoeveel van mijn gedachten zijn vernieuwend en in hoeverre zit ik in een slachtofferrol?”

Als je het nog niet gedaan hebt, dan raad ik je dit van harte aan. Stap uit je slachtofferrol en in je innerlijke kracht. Ik ga er voor mijn kindjes en mezelf met open armen dwars doorheen.

Hoe heb jij je erdoor geslagen? Welke lessen heeft het alleenstaande ouderschap jou gebracht?

Over de schrijver
Anonymous
Door

Anonymous

op 14 Sep 2015

Wouw wat een mooie en krachtige blog. Ik herken mezelf er echt in. Toch doe je er inderdaad goed aan om (hoe onmogelijk het soms lijkt) te denken aan je kinderen. Dat wil niet zeggen hun letterlijk veel cadeautjes en aandacht te geven. Maar het grootste cadeau wat je hun kunt geven is een goede relatie met je ex. -xxx- Anne

Anonymous
Door

Anonymous

op 16 Sep 2015

Helemaal mee eens. Niet makkelijk, maar heel erg mogelijk als je aan jezelf werkt! xxx

Anonymous
Door

Anonymous

op 14 Sep 2015

Zeker herkenning! Een mantra dat zich al 9 jaar herhaald...want echt van binnen het zo vinden, blijft lastig. Niet te begrijpen, wel accepteren. Pfff wat een zware levensles. Kracht halen uit hoe je er toch mee om kunt gaan, met een belangrijk doel, je kind laten voelen dat het het waard is. Onvoorwaardelijke liefde is tot dit in staat, hoe gaaf is dat!

Anonymous
Door

Anonymous

op 16 Sep 2015

Ja ik voel hem met je mee! Onvoorwaardelijke liefde, door de waarheid onder ogen te zien ook aan jezelf :) liefs x

Anonymous
Door

Anonymous

op 14 Sep 2015

Heel herkenbaar inderdaad. Zo intens diep gekwetst zijn en je toch (na een tijdje bij mij) open weten te stellen vokr de belangrijke rol van vader in het leven van je kinderen. Je doet het supergoed! Wees trots op jezelf!

Anonymous
Door

Anonymous

op 16 Sep 2015

Dankjewel en het is zeker niet zo maar gegaan. Volgens mij ook heel belangrijk wel eerst de woede en pijn te voelen. Want die heeft ook recht te bestaan. Alleen is het vaak zo dat we erin blijven hangen. Een eerlijke spiegel hebben we dan wel nodig dit in te zien. Lief van jou. Ik ben ook trots en zo te lezen mag jij dat ook op jezelf zijn! x

Reactie plaatsen