Intake bij de fertiliteitskliniek
10 november 2015 
5 min. leestijd

Intake bij de fertiliteitskliniek

Mijn intake bij de fertiliteitskliniek (of ziekenhuis) verliep niet zoals ik gehoopt had. Ik dacht: “Yes! Ik zit nu in het ‘systeem’, het is voor mij nu echt begonnen!”

Ik had verwacht de nodige uitleg over hun werkwijze en dergelijke te krijgen en naar huis te gaan met een vervolgafspraak bij de psycholoog op zak. Helaas voor mij liep dit even helemaal anders, in plaats van een vervolgafspraak kreeg ik er een keuze bij! Ik dacht alle keuzes te hebben gehad! Maar heb er een nieuwe bij gekregen: zelfinseminatie. Thuis aan de gang dus, eventueel via een c-donor ipv een donor via de spermabank. Dit of toch via het ziekenhuis…

De fertiliteitskliniek (ziekenhuis) van mijn keuze gaat per 1 januari fuseren met een andere, waarbij ze nu nog geen zekerheid kunnen bieden dat ik mijn gehele behandeling daar ‘af kan maken’. Ja het zou in principeintake bij de fertiliteitskliniek 1 kunnen, want ze zouden al met 2 maanden kunnen starten met de eerste behandeling, zou die meteen raak zijn dan zit ik nog voor de datum van hun fusie. Maar goed, dit is alleen als werkelijk alles meezit. Is dit niet het geval, dan kan ik opnieuw beginnen met dus een nieuwe intake bij de fertiliteitskliniek . En ik heb mezelf er niet op ingesteld dat alles mee gaat zitten. Ja, tuurlijk hoop ik dat wel! Maar ik houd er wel rekening mee. En laat ik nu dus al mijn eerste tegenslag hebben gehad.

Al bijna 2 jaar loop ik met mijn wens voor een tweede kindje, deze wens voelt groter dan bij de eerste (ja, die wilde ik ook echt super graag! Maar daar lag de situatie iets anders).

De tweede voelt als een veel bewustere keuze, en zeker nu ik er ook voor gekozen heb om er zelf voor te gaan.

Mijn emoties op dit gebied zijn dan ook best wel aanwezig –op elk gebied eigenlijk wel, maar dat is een heel ander verhaal ;). Toen ik te horen kreeg dat ik eerst over twee weken terug gebeld word omdat ze dan pas kan vertellen waar ik kan gaan starten, leverde dat bij mij toch wel de nodige tranen op. Een domper -niks intake bij de fertiliteitskliniek , maar ook de spanningen van afgelopen tijd kwam eruit.

Toch hoefde ik eigenlijk niet helemaal emotioneel te zijn, want wie weet kan ik al eerder starten dan gehoopt. Want wat als ik ervoor kies om het zelf te gaan doen? Bij zelfinseminatie heb ik eigenlijk nooit stil gestaan, ik ben er maar meteen klakkeloos vanuit gegaan dat ik dit bij een fertiliteitskliniek ga laten doen. Maar de gynaecologe wees me erop, dat dit ook een optie is voor mij. Ik kan immers zwanger worden, dat bewijs heb ik hier thuis rondlopen! Zoals zij het zo mooi zei: “Je kan de gesprekken, de psycholoog en alles omzeilen.” Ik zou natuurlijk ook eerst thuis zelf aan de gang kunnen en mocht het na een aantal maanden niet lukken kan ik alsnog naar een kliniek of ziekenhuis.

Je kind is onbetaalbaar! Maar wat als je er echt voor moet betalen terwijl ‘ie er nog niet eens is?! Tuurlijk is mijn kind ook onbetaalbaar! En ook mijn wenskindje. In zekere zin dan, want het moet wel op te brengen zijn.

Dit is misschien best een gevaarlijke uitspraak die ik doe, want vrouwen/paren die geen kinderen kunnen krijgen, zullen hier misschien heel anders over denken, wat ik zeker ook snap. Ik wil ook absoluut niemand kwetsen hiermee.

Maar het blijft wel een feit dat het donorsperma behoorlijk wat kost per behandeling. En ja, zou ik een geldboom in mijn tuin hebben staan, zou dat het laatste zijn waar ik me zorgen om zou maken. Dan intake bij de fertiliteitskliniek 2zou ik gaan voor het beste van het beste! Maar helaas heb ik niet zo’n boom in de tuin staan, dus is dit wel degelijk een puntje voor mij waar ik rekening mee moet houden. Ik heb er tenslotte al een rondlopen die er niet onder mag lijden. Welke keuze ik ook zal maken, ik ga niet met de gedachte, ‘ach ik probeer het gewoon een ker thuis en wordt dat niks, nou ja dan maar bij het ziekenhuis verder’, daarvoor staat er teveel voor op het spel. Als ik ga kiezen voor zelfinseminatie, dan doe ik dat via een c-donor en dat wordt dan een keuze waar ik heel goed over na heb gedacht.

Over 2 weken word ik gebeld door mijn gynaecologe met het nieuws of ik toch daar kan starten of dat ik door ‘moet’ naar het andere ziekenhuis met een nieuwe intake bij de fertiliteitskliniek. Ga ik daar nu überhaupt mee door of ga ik er zelf voor?

In mijn volgende blog lees je hoe het verder gaat. 

Liefs Monique

Via het ziekenhuis insemineren of toch thuis? Wat zouden jullie doen?

Over de schrijver
Reactie plaatsen