Je kind grenzen aangeven
28 juni 2015 
4 min. leestijd

Je kind grenzen aangeven

Omdat je het liefst het allerbeste voor je eigen kind wil, is het soms erg moeilijk grenzen te stellen. Ook omdat je je kind vaak laat voorgaan op jezelf vervagen die grenzen makkelijk

Een voorbeeld: Jij wil naar huis, maar je kind wil nog één keer op de glijbaan. Je geeft toe, maar dan wil je toch echt naar huis, want je wil een beetje op tijd eten. Maar dan ziet je kind nog die heeeeele leuke zweefmolen, waar ze zo heel graag nog één keer op wil. En je geeft toe. Ik zie het heel vaak gebeuren. Met tot gevolg dat je kinderen leert dat zeuren loont.

Ik zie ook ouders die het spel in een keer afkappen. Opeens is de betovering van het speelparadijs over en de kinderen worden bruut uit het spel gerukt, want de ouders willen naar huis. Dat is echt zielig. Het zijn ouders die misschien wel vinden dat ze het heel consequent en goed aanpakken, maar de boodschap op dat moment is toch wel een beetje dat de wil van de kinderen er niet echt toe doet. Maar waar ligt dan toch die middenweg?

De beste manier vind ik de tussenvorm. Niet toegeven, maar ook niet wegrukken uit het spel. Je geeft op tijd aan wanneer je gaat, zodat de kinderen nog de tijd hebben om een paar dingen te kiezen die ze echt heel graag nog willen doen. Dit kan in de vorm van tijd: “Over vijf minuten gaan we echt weg”, maar tijd is vaak nog iets te vaag.

Beter nog is “Je mag nog 3 dingen doen en dan gaan we”. Dit betekent dat je wat vooruit moet gaan denken

Niet iedereen heeft dat van nature in zich, maar als je kinderen hebt, leer je ook heel veel bij en in dit geval dus een stukje vooruit plannen. Zodat iedereen weet waar hij of zij aan toe is.

Je moet dus even nadenken hoeveel tijd je kind nodig heeft voor drie dingen. Overleg is nodig. Dat kan nog wel, maar dat redden we niet meer. Als je kind bij het eerste ding heel erg lang gaat rekken, zeg je: “Het moet nu wel iets sneller, want anders kunnen we geen drie dingen meer doen, dan is de tijd op”. Grenzen stellen is dus heel belangrijk, maar laat wel ruimte voor je kind om ook zelf na te leren denken.

Nog een voorbeeld:

kinderen aankleden 1We hadden een logeerpartijtje gehad en we moesten na het ontbijt aankleden, omdat we nog ergens heen zouden gaan. De jongste logee wilde niet aankleden. Nu had ik twee opties: toegeven of mijn zin doordrukken. FOUT! Er is nog een middenweg. Neem gas terug en probeer eens te kijken wat er bij het kind op dat moment belangrijk is. Kijk eerst naar de feiten vanuit het kind gezien:

  1. de grotere kinderen hadden zich ook nog niet aangekleed en dat is vaak waar de jongeren naar kijken. Ze doen de groten na.
  2. het kind was nog heerlijk aan het spelen.

De oplossing:

Ik zei tegen de grotere kinderen dat ze even mochten aankleden en dan weer verder spelen. Tegen de jongere logee zei ik: “Ik ga mij even douchen en aankleden, dan kun je nog even spelen. Als ik terugkom, mag jij ook aankleden”. Dit ging soepel en gesmeerd. Er was geen probleem.

Dus de 3 tips samengevat:

  1. Wees bewust van waar je eigen grenzen liggen.
  2. Zoek de middenweg tussen toegeven en afkappen.
  3. Plan altijd vooruit. En hierin mag je fouten maken, want het is ook een leerproces.
  4. Kijk naar wat er werkelijk gebeurd bij het kind en laat merken aan het kind dat je dat ziet. Overleg een beetje, maar zeg ook wat er gaat gebeuren.

En ten slotte, voor de mensen die het lastig vinden om grenzen te stellen. Realiseer je dat het moet, dat het beter is voor je kinderen om het wel te doen

Ze willen niet dat je hun vriendje bent en je bent het ook niet. Je moet er voor zorgen dat ze klaar zijn voor de maatschappij. Laat zien dat je grenzen hebt, dan leren kinderen dat zij later -en nu- ook grenzen mogen hebben. En bovendien geeft het kinderen heel veel veiligheid als de ouders grenzen stellen. Doe je het niet, dan mag alles, dan is alles mogelijk en dat zorgt vaak voor een onveilig gevoel. Zonder grenzen ontstaan er gevaarlijke en onverantwoordelijke situaties en ervaren kinderen desinteresse. Als ouder wil je toch laten zien dat je om kinderen geeft en dat het belangrijk is dat er regels zijn waar iedereen zich aan houdt. Dat geeft een saamhorigheidsgevoel en dan worden de dingen voorspelbaar en eerlijk voor iedereen.

Heb jij wel eens moeite om grenzen aan te geven en wat doe je dan? Laat het me weten in het commentaarveld hieronder.

Over de schrijver
Anonymous
Door

Anonymous

op 17 Jul 2015

Bedankt voor dit waardevolle artikel. Je denkt vaak dat wanneer je grenzen aangeeft je misschien geen lieve ouder bent, maar je zegt iets heel belangrijks... Wanneer je je kind grenzen aangeeft, biedt je ze veiligheid. En dat willen we toch allemaal, ons kind veiligheid bieden!

Reactie plaatsen