Vijf maanden heeft het geduurd om te beseffen dat ik geen partner nodig heb. Dat ik eerst maar eens moet leren om er voor mezelf te zijn. En daarbij misschien kan werken aan een betere versie van mijzelf. Iemand die leeft en niet geleefd wordt. 

Daten om het daten

Afgelopen weekend heb ik voor het eerst openlijk bekend dat ik mij er rustig en tevreden bij voelde; het alleen zijn. In de app met vriendinnen ging het zoals zo vaak over dates en zorgbehoevende mannen. Ken je dat; van die types die er voor je zijn als zij daar behoefte aan hebben of er juist meteen van overtuigd zijn dat ze je aan hun familie gaan voorstellen bij de eerstvolgende afspraak? Bovenal is het gros van de mannen dat je online tegen het lijft loopt niet wat het pretendeert te zijn, waardoor je of een contactgestoorde vent treft die in het echt 1 meter 60 lang  is en 0 vrienden heeft of een studentikoos kroegtype dat eigenlijk helemaal geen relatiemateriaal is. Sec gesteld overigens.

Maar wat was ik blij dat ik voor het eerst sinds maanden besefte die dates niet nodig te hebben. Dat het misschien, zoals mijn vriendinnen al hadden gewaarschuwd, wel beter is om even alleen te zijn. Zo ongeveer volgens de rekenregel van elk relatiejaar is een maand relatiepauze. Als ik eerlijk ben, had ik een stukje bevestiging nodig van mannen. Ik wilde voelen dat ik naast moeder ook nog vrouw ben, die ook nog gewoon danst, sjanst en geliefd is om haar looks en moves. Sorry mannen die dit nu lezen en zich gebruikt voelen. Ik was het niet zelf, het was mijn flirterige alterego.

Jezelf terugvinden

bron: www.rumag.nl

Dichtbij

Het voelde als een bevrijding om mijn date van dat moment te zeggen dat ik ons contact beklemmend vond. De constante energie die het mij kostte om te appen, bellen, bedenken of ik hem leuk genoeg vond voor een volgende date. Het de hele dag melden wat je aan het doen bent en hoe dat was. Hij deed zeker zijn best om mij te laten blijken dat hij mij meer dan waardeerde. Betaalde netjes de rekeningen op de eerste date, kwam mijn kant op, gaf mij het gevoel dat ik speciaal was, vertelde mij dikwijls dat hij er alles aan wilde doen om ons contact tot een succes te laten komen.

Ik denk dat daar de angel zat; hij kwam te dichtbij en bewees mij het tegendeel van mijn opgebouwde, negatieve mannenvisie. Aangezien er door zijn galante gedrag geen vuiltje aan de lucht was, werd ik gedwongen om naar mijn gevoel te luisteren en antwoord te geven op de vragen: voel ik mij tot hem aangetrokken? en het belangrijkste: wil ik hem over een tijdje aan mijn zoontje voorstellen?

(Ver)zorgen

Al die jaren heb ik het voor elkaar gekregen om de focus op mijn wederhelft te leggen. Hij was mijn project geworden, iemand aan wie ik koste wat het kost wilde sleutelen. Hij kon daar zelf alleen schamel om lachen. Ik had altijd de hoop dat zijn woede-uitbarstingen als vanzelf zouden verdwijnen of dat hij na al die jaren met een externe zou gaan praten. Ik bleef er in geloven dat we vast wel iets zouden opbouwen samen na de geboorte van onze zoon; een huis kopen en eindelijk samen gaan wonen. Daarbij had hij toch ook goede kanten? Hij was op feestjes, borrels en verjaardagen altijd de flamboyante persoon die met iedereen een praatje maakte en sfeer bracht in de tent. We gingen vaak samen iets impulsief doen, duur uit eten, naar een festival of zomaar winkelen in een verre stad.

Mijn stille hoop bleek een duistere illusie. Hoe meer ik mij er op focuste het hem naar de zin te maken en ons jonge gezin te laten slagen, hoe slechter het tussen ons ging. Ik voelde mij verloren, vernederd en verslagen. Het lukte mij niet en langzaamaan brokkelde mijn directe omgeving af. Ik stond overal tussenin, maar ik stond er niet voor mezelf.

Tot dat recente moment dat ik mij eindelijk bevrijd voelde. Bevrijd van zorgen, onzekerheid, schaamte en stress. Ik hoef niet iemand te vinden die naast mij loopt als ik daarmee mijn eigen identiteit verloochen. Ik vertrouw erop dat het mij gaat lukken om de komende tijd mijzelf te aanvaarden en mijn zoontje de moeder te laten zien die hij verdient.

Zie ook: Er komt geen man meer in mijn leven

Jezelf terugvinden, herkenbaar? Of voel jij je juist niet compleet als er geen man in je leven is?