Jij bent niet de schuldige
13 januari 2016 
3 min. leestijd

Jij bent niet de schuldige

He stoere vent,

Ik lig nu naar je te kijken hoe lief en onschuldig je ligt te slapen. Ik voel een golf van liefde door mijn lichaam gaan. Hoe druk je bent overdag, hoe jij je eigen willetje toont, zo teer en klein ben je nu. Ik denk terug aan het moment dat je werd geboren, hoe de tijd even stil stond. Dat alle zorgen even wegvielen. Jouw papa en ik waren echt heel gelukkig met jou. Je papa was echt trots. Toen we je voor het eerste aan iedereen lieten zien was dat zo bijzonder. Nu zijn we bijna twee jaar verder, twee jaar waarin een hoop is gebeurd. En laat ik dit tegen je zeggen; lieverd.. Jij hebt nergens schuld aan. Jij bent niet de schuld van het feit dat jouw ouders uit elkaar zijn gegaan. We waren samen niet gelukkig met elkaar. Jij bent niet de schuldige. Het lag niet aan het feit dat jouw vader niet meer in ons leven wilde zijn. Dat is zijn onvolwassen keuze geweest. Ik hoop dat je hier geen last van zult krijgen als je ouder bent. Ik begrijp het zelf ook niet. Ik kan je er wel over vertellen, maar ik kan je niet alle antwoorden geven. Dat komt wel als je later groot bent.

Ik zal nooit snappen waarom een achternaam de reden is voor het papa zijn. Toch denk ik dat hij op zijn manier van je houd, hoe raar dit nu ook klinkt.

Het ligt niet aan het feit dat mijn leven nu beperkt is. Mijn leven is juist mooier, want vriend, dit doe ik juist voor jou. Je maakt mij zo gelukkig. Ik hoop dat je trots op mij bent en zult blijven.

Ik weet dat ik vaak faal. Zo voelt dat ook. Jij bent niet de schuldige. Ik voel dat ik gefaald hebt. Dat ik je geen Jij bent niet de schuldigewarm gezin kan geven, jou niet kan laten opgroeien in een twee-ouder gezin. Maar ik weet wel dat ik al mijn liefde aan jou kan geven.
Ik voel mij falen als we financieel krap zitten, want jij verdiend zoveel beter.
Ik voel dat ik gefaald hebt, als we weer in het donker, door de regen naar huis fietsen.
Ik voel dat ik faal, als mijn telefoon belangrijker is als jij mijn aandacht vraagt.

Maar toch voel ik ook dat we samen groeien. Jij, op weg naar de echte wereld. Ik, stapje voor stapje in de echte wereld.

Ik voel dat onze band alleen maar sterker word, onze liefde alleen maar meer.
Ik weet, dat ik zal vechten, als een leeuwin voor jouw geluk.
Ik weet, dat mijn liefde voor jou, verder gaat dan de maan en weer terug.

Wat een lieve, open brief van Alexandra aan haar kind. Jij bent niet de schuldige…Wat zou jij je kind mee willen geven? Laat je reactie hieronder achter.

Over de schrijver
Reactie plaatsen