Iedere dag…. Iedere dag zit ik wel een keer met mijn telefoon in mijn hand naar mijn Facebook te kijken. En iedere dag weer, rollen er tranen over mijn wangen. Iedere dag weer voel ik me verdrietig en schaam ik me voor de mensheid. Schaam ik me voor de gedachtes, de uitspraken en het koude hart wat sommige mensen kunnen hebben.

“Weer 100 uitkeringstrekkers minder”.

“Het zijn gelukszoekers”.

“Laat ze lekker oprotten naar hun eigen land”.

En dan zie ik video’s. Video’s met beelden van mensen die dood aanspoelen. Video’s van kinderen die vol met bloed onder het puin vandaag gehaald worden. Video’s van mensen met wanhoop in hun ogen en video’s van mensen die alles achterlaten. Alles achter laten omdat ze niet anders kunnen. Ze zijn misschien net hun man of vrouw of misschien zelfs wel hun kind verloren, maar hebben geen tijd om te rouwen. Ze hebben geen tijd om te rouwen want ze moeten weg. Weg uit het land waar ze niet meer veilig zijn.

Een barre tocht wacht op hun. Een tocht waarvan ze niet zeker zijn of ze die zullen overleven. Ze bidden voor hun kinderen, maar ook veel van hun kinderen zullen deze reis niet halen. De omstandigheden zijn verschrikkelijk en ronduit onmenselijk te noemen. Zo onmenselijk, dat vele het met de dood moeten bekopen.

Maar wat kunnen ze anders? Welke keuze hebben ze? Want blijven betekent sowieso de dood….

En dan hebben zoveel mensen het lef, dat deze mensen hier komen om geluk te zoeken. Geluk te zoeken?!?!? Je kind verliezen? Is dat geluk? Je man, vrouw, vader of moeder verliezen. Is dat geluk? Je huis, je spullen, je hele hebben en houwen achterlaten. Is dat geluk? In een ‘kamp’ moeten wonen, waar je afhankelijk bent van andere mensen, is dat geluk?

VluchtelingenMensen, denk alsjeblieft na! Probeer je eens voor te stellen hoe het zou zijn als wij hier in Nederland oorlog krijgen. Want wie zegt dat dat nooit gaat gebeuren? Stel je eens voor dat de bommen hier om je oren vliegen en dat jij jouw kind moet beschermen. Stel je eens voor dat jij Nederland moet verlaten omdat het niet meer veilig is. En stel je dan eens voor dat je in een wild vreemd land aan zou komen. Na een tocht zonder eten en zonder water. Een extreem warme en ook koude tocht en met honderden mensen in een kleine ruimte. Na deze tocht wordt je uitgekotst door de mensen in dat land. Uitgekotst omdat je niet welkom bent, omdat ze willen dat je weer oprot naar Nederland.

Het land waar je net je zoon, je dochter, je vader of je moeder bent verloren. Het land waar het niet meer veilig is.

Hoe zou jij je voelen…..?

Voor al de mensen die dansen op de tafels wanneer er weer vluchtelingen zijn overleden, think again!

Dit blog heeft misschien niets te maken met het alleenstaande moederschap, maar ik voelde dat ik het moest schrijven. Ik kom namelijk op voor alleenstaande moeders, maar in het bijzonder kom ik op voor mensen! En er zit meer achter het verhaal van vluchtelingen. Zij hebben hier niet voor gekozen, het is hun overkomen. Als zij zouden mogen kiezen, zouden zij hier niet willen zijn. Dan zouden zij het liefste met hun gezin in hun eigen huis zitten…. 

Dus laten we met z’n allen een klein deurtje van ons hart met liefde open zetten voor al deze mensen…. Doe alsjeblieft iets voor deze mensen, voor deze kinderen…