Van het kastje naar de muur
01 maart 2017 
3 min. leestijd

Van het kastje naar de muur

Een poosje geleden schreef ik dat er nu een organisatie tussen zou komen om de vader van mijn jongens ( ik kan hem geen ex meer noemen ) te begeleiden in de omgang met zijn kinderen. Dit vooral omdat hij eigenlijk gewoon geen omgang wil maar de kinderen gebruikt om bezit van spullen te krijgen in de vechtscheiding.

Ik helemaal blij want de betreffende dame die kwam praten was nogal kordaat en scheen precies te snappen wat in het belang was voor de kinderen en hun belang voorop te stellen. Nou zat ik er even naast zeg.

Nadat ik een mailtje kreeg met de tekst dat de vader van de kinderen toch hulp zou aan nemen en begeleiding zou krijgen, zat ik wederom weken te wachten totdat er iets zou gebeuren. Nu weet ik ook wel dat de radartjes van ons systeem niet zo snel werken dus ik wacht geduldig af. Weer een week ging voorbij zonder dat ik iets gehoord had dus ik dacht ik trek nu maar eens de stoute schoenen aan en mail toch maar even hoe het er voor staat.

Nou mijn broek zakte van mijn kont af. Ik kreeg een mailtje van 3 regels terug waarin werd bedankt voor de toestemming die ik gaf zodat ze overal konden informeren of ik wel een geschikte goede moeder ben ( nou ze informeren maar ). Maar het mooiste waren de 2 andere regels. Kijk de vader van mijn kinderen snapt nog steeds niet dat het heel normaal is dat hij een bijdrage levert aan het levensonderhoud van de kinderen.

Zijn mening is; ik wilde bij hem weg dus het zijn nu mijn kinderen en hij kan feesten en beesten en jammer voor mij.

Prima, ook goed, daar zijn ook instanties voor, het duurt alleen even maar goed. Nu dacht ik dus slim te zijn en hetzelfde te doen als wat hij geprobeerd had om het huis vroegtijdig tot zijn beschikking te krijgen. Dus ik had die instantie ook gevraagd, of ze het balletje van de kinderalimentatie eens konden opgooien. Het komt immers in het belang van de kinderen dat dat geld betaald word en ja daar staan ze toch voor?

Van het kastje naar de muur

Nou het antwoord was: daar moet je maar voor bij je advocaat zijn. Ook nog prima dacht ik. Het ging me immers om de begeleide omgang tussen de kinderen en hun vader. Omgang die via de vrijwillige organisaties niet te regelen was maar deze organisatie was niet meer vrijwillig. Dus had de betreffende dame gezegd: zij zouden hem wel eens goed achter de vodden zitten en dwingen tot meewerken in het belang van de kinderen. Mijn broek viel dan ook af toen ik haar antwoord las; voor de omgang moet je zijn bij maatschappelijk werk ( dus weer de vrijwillige organisatie ) en succes.

Ik stuur het mailtje door naar een aantal vriendinnen om te vragen of dat ik nu echt lees wat ik denk te lezen. Maar ze bevestigen allemaal mijn vermoedens.

Ik sta er dus gewoon weer alleen voor want ja nu dat hij niet meer mee moet werken doet hij het ook niet meer. Vandaar dat ik dus maar niets hoorde. Terug bij af.

Wat ze allemaal vergeten is dat deze leeuwin vecht voor haar welpjes. Maar ook dat ik niet meer het huisvrouwtje ben wat bijna 15 maanden geleden aan deze vechtscheiding begon. Ik heb ondertussen ook de nodige kennis opgedaan en schroom niet om die te gebruiken. Ik heb geen spannende plannen. Ik wil niet in no time opnieuw trouwen of zo. Ik vind het voor nu wel prima zo, met mijn mannetjes.

Van het kastje naar de muur

Al 14 maanden probeer ik afspraken te maken over de jongens en over alles eigenlijk. Afspraken maken met iemand die zich nergens aan houdt. Voor mij is dit al lang niet meer persoonlijk. Het is zakelijk, want ik ben van een huisvrouwtje aan het uitgroeien naar een zakenvrouwtje. Dat komt in een later blog nog wel. Dit gaat een solide contract worden. Werk je niet mee? Wat jammer nu. Ik heb de tijd. Nu komen er keiharde afspraken op de tafel, en anders september 2020 groot feest als ik 12,5 jaar getrouwd ben. Wel zonder…….

Als ik niet op kom voor de belangen van mijn kinderen doet schijnbaar niemand het.

Nou prima, maar mijn kinderen hoeven niet langer in huis te staan met hun jasjes aan wachtend op een vader die niet komt. Wil hij de jongens niet prima dan geeft hij het maar aan. Maar hoe lang het ook duurt ik ga nu door ook er komt nu duidelijkheid en ja ik laat ik het convenant opnemen dat begeleiding voor hem verplicht is.

Zo klaar met dit alles.

Zie ook: Wat als je ex niet mee werkt?

Word jij ook wel eens van het kastje naar de muur gestuurd? Hoe ga jij hiermee om?

Over de schrijver
Mathilde
Door

Mathilde

op 29 Mar 2017

Wat bijzonder dat een niet vrijwillige instantie dit doet. Ik zit in een andere situatie en dat is dat kinderen geen omgang willen maar instanties vinden dat ze dit moeten. Ik heb jaren gezegd dat het inderdaad simpelweg een naar vader moeten was maar inmiddels vind ik dat ze mogen. Waar ik met instanties tegenaan loop is, dat ze in gesprekken andere dingen nomen dan je op papier in plannen of verslagen terug kunt lezen. Wat ik ook constateer is, hoe eenzijdig de visie van instanties is. Wat ik in jouw verhaal herken, is dat ik steeds meer op een punt kom van "dit laat ik me door jullie niet meer aandoen". In plaats van lijdzaam toe te zien, ga ik de strijd aan. Want ook deze moeder vecht als een leeuwin voor haar welpjes. En wordt steeds sterker en krachtiger. Sterkte! Hartegroet, Mathilde

Reactie plaatsen