Keuzes maken en knopen doorhakken in je relatie
18 mei 2016 
3 min. leestijd

Keuzes maken en knopen doorhakken in je relatie

Waar moet ik heen???

Achteraf gezien heb ik al veel vaker “geweten” dat ik niet gelukkig was in de relatie. Ik hoef alleen maar terug te denken aan gezamenlijke vakanties. Samen op een terras waarvan ik pas jaren later me realiseerde, dat we elkaar zo weinig te vertellen hadden, dat de stiltes soms zo akelig waren. Dan zie ik mezelf zitten, beetje voor me uit kijken en het gevoel dat ik niets wist te zeggen. Jaren geleden heb ik mijn dagboeken weer eens doorgelezen. Ik las onder meer, dat toen mijn oudste ongeveer twee jaar was, ik echt op een punt heb gestaan om een punt achter de relatie te zetten. Maar ik durfde niet. Wat mij tegen heeft gehouden was de vraag “waar moet ik heen met mijn kind?”, “Wie zit er op ons te wachten?” Ik liet me tegenhouden door angst en onzekerheid. Dacht dat er niemand zou zijnIMG_20160223_132802 die ons op wilde vangen. Dacht dat ik het in mijn eentje niet zou redden. Nu weet ik wel beter.

Toen wist ik het….

Na een aantal pogingen met hulpverlening om de relatie toch nog te redden, gaf iemand mij het advies dat wij het beste even afstand van elkaar konden nemen. Letterlijk een “time-out”. Ik zag dit helemaal zitten maar de man in kwestie niet. Het was het een of het ander, als we uit elkaar gingen, was dit ook meteen definitief. Ik voelde me nogal voor een keuze gesteld. De enige optie die ik zag, was zelf een paar dagen weg te gaan. Ik kon terecht in het huis van een vriendin en ik had huiswerk mee. Ik ben twee dagen in het gevoel gaan zitten wat het met mij deed als ik in de relatie bleef. Ik heb ontzettend veel geschreven en mandala’s gekleurd. Ik ben naar de dijk gereden voor een wandeling. Ik moest mezelf dwingen om de deur uit te gaan. Bij de wandeling kreeg ik amper mijn ene been voor de andere. Vervolgens ben ik twee dagen in het gevoel gaan zitten, wat het met mij deed als ik een punt achter deze relatie zou zetten. Weer kleurend en schrijvend de dagen door gekomen. Maar ik wilde naar buiten. Ik ging weer naar dezelfde dijk en wat een energie voelde ik. Ik ging op een bankje in de zon liggen. Ik voelde me zo vrij. Mezelf nog verwend met een hotstone-massage. Heerlijk. Ik had mijn antwoord maar de knoop doorhakken…. nee.

De knoop doorgehakt

Na mijn vier dagen heeft het nog zeker een twee maanden geduurd voor ik de knoop echt door heb gehakt. Het was op een avond en we zaten ieder op een bank. Ex vroeg mij of ik het nog een beetje zag zitten. En vanuit de grond van mijn hart heb iBlauwe regen 2016 Wwoude (5)k geantwoord, dat ik niet verder wilde maar vooral ook niet verder kon. Hij gaf de voorzet die ik blijkbaar nodig had. Ondanks het feit, dat ik al zo zeker wist, dat ik met deze man niet verder wilde, durfde ik niet zelf het initiatief te nemen om het te zeggen. Het was een van de dikste knopen om door te hakken maar ik ben blij dat ik het heb gedaan. Net als het doorhakken van de knoop om het de kinderen te vertellen. Hij vond het moment steeds maar niet geschikt en bleef uitstellen. Maar een geschikt moment hiervoor is er nooit en dus heb ik ook hierin de knoop doorgehakt van “we vertellen het nu”. Tot op de dag van vandaag ben ik zo blij, dat ik voor mezelf heb gekozen omdat je beter alleen gelukkig kunt zijn dan samen ongelukkig.

Wanneer wist jij dat het over was? En hoe heb jij de knoop doorgehakt?

Hartegroet,

Mathilde

Over de schrijver
Anonymous
Door

Anonymous

op 18 May 2016

Lieve Mathilde, wat een mooi en moedig stuk! En wat veel herkenning haal ik hier uit zeg. Ik heb ontzettend lang gewacht met knopen doirhakken.. Als het eigenlijk al vlak na een huwelijk en de geboorte van jullie kind helemaal niet goed zit wil je ervoor vechten. Therapie, afstand nemen, toch weer niet..We zijn nu 2,5 jaar later. En nu is de knoop dan eindelijk doorgehakt. En nu een nieuw begin.. Hopelijk wordt de eenzaamheid op de dagen dat zij er niet is minder en blijft mijn dochter het blije kind wat ze is. Daar knokken we nu voor!Veel geluk!

Anonymous
Door

Anonymous

op 18 May 2016

Lieve Sas,Dank je. De eerste keren dat de kids weg waren, zat ik in tranen. Ik vond het verschrikkelijk om hen weg te brengen en ik heb me ook ontzettend eenzaam gevoeld. Maar er kwam een moment, dat ik deze tijd gebruikte om iets leuks voor mezelf te doen, met vriendinnen af te spreken of gewoon lekker onderuit op de bank voor een heerlijke zwijmel-dvd. Op het moment dat je het kunt zien als een kans op "real me-time" dan wordt de eenzaamheid ook minder. Al ben ik nu zes jaar verder, heb ik 24/7 de kids, ook nu word ik nog wel eens overvallen door een gevoel van eenzaamheid. Dat kan me ook gebeuren als ik ergens op een leuke verjaardag ben waar allemaal mensen samen komen en ik er in mijn uppie ben. Het zijn stappen/fases en het leven is nu een keer ups en downs.Sterkte en ook voor jou heel veel geluk!

Anonymous
Door

Anonymous

op 18 May 2016

Lieve Mathilde, wat een mooi en moedig stuk! En wat veel herkenning haal ik hier uit zeg. Ik heb ontzettend lang gewacht met knopen doorhakken.. Als het eigenlijk al vlak na een huwelijk en de geboorte van jullie kind helemaal niet goed zit wil je ervoor vechten. Letterlijk en figuurlijk. Therapie, afstand nemen, toch weer niet..We zijn nu 2,5 jaar later. En nu is de knoop dan eindelijk doorgehakt. En nu een nieuw begin.. Hopelijk wordt de eenzaamheid op de dagen dat zij er niet is minder en blijft mijn dochter het blije kind wat ze is. Daar knokken we nu voor!Veel geluk!

Reactie plaatsen