arrow_drop_up arrow_drop_down
29 september 2019 

Kind zonder vader

Heel gek, 1 jaar geleden waren de vader van mijn kind en ik nog heel erg verliefd op elkaar. Ondanks alle omstandigheden, het feit dat we niet echt een relatie hadden en een liefde die niet kon zijn, waren we nog verliefd. Ik in ieder geval, wat hij voelde of dacht geloof ik niet meer. Het enige wat ik weet zijn leugens, ik weet niet wat wel of niet waar is. Hoewel mijn voornemen voor het nieuwe jaar was dat hij in dat jaar bij ons terug zou komen, ontplofte onze “relatie” nog geen maand later.

Van de ene op de andere dag werd hij ijs en deed ik er niet meer toe, laat staan onze dochter.

Zij was officieel een kind zonder vader. Toen ik zei dat we altijd verbonden met elkaar bleven omdat we samen een kind hebben, vertelde hij me doodleuk dat hij niets met mij te maken had. Terwijl hij een paar maanden hiervoor nog vertelde dat ik niet zomaar iemand was, maar de moeder van zijn kind. Hij wilde niet eens met me praten om de relatie officieel te beëindigen, want dat veroorzaakte te veel stress voor hem. Kun je het je voorstellen, bijna 2 jaar een ‘relatie’ (want hoe onstabiel deze ook was, voor mij was hij mijn vriend) en een kind, en hij wilde niet eens met me praten zodat ik het ook los kon laten en kon laten rusten.

Nu ik erover schrijf, voel ik weer de pijn en het verdriet naar boven komen. Hoe kan de man waar ik zoveel van hield en de man die zei dat hij van mij hield, ineens doen alsof ik nooit heb bestaan?

Hoe kan het dat hij, zijn kind van de vrouw waar hij zei van te houden, in de steek laat? Hoe kan hij iedere dag gaan slapen, iedere dag wakker worden en zichzelf in de spiegel aan kijken terwijl hij weet dat zijn vlees en bloed ergens anders in dezelfde stad wakker wordt en niet weet wie haar vader is.

Hoe kun je accepteren dat je eigen kind zonder vader opgroeit?

Kind zonder vader

Kind zonder vader

Hoe kunnen er toch zoveel mannen in dit land en in andere landen iedere dag ‘gewoon’ hun leven leiden terwijl ze weten dat ze een kind hebben. Terwijl ze weten dat ze een kind hebben die misschien wel iedere dag met de gevoelens rond loopt dat zijn of haar vader hem of haar niet wilt. Dat hij of zij niet goed genoeg is voor zijn of haar vader? Hoe? Kan iemand me vertellen hoe het mogelijk is dat er zoveel kinderen zonder vader zijn? Kan iemand me vertellen waarom de maatschappij dit blijkbaar “normaal” blijkt te vinden?

Hoe kan het dat als je verteld dat de vader van je kind niet in zijn of haar leven is, je zoveel reacties van ongeloof krijgt, maar mensen het blijkbaar wel accepteren wanneer er in hun omgeving een man is die zijn kinderen niet ziet? En hoe kan het zijn dat er zoveel vrouwen zijn, zoveel vrouwen die misschien op ’n dag misschien ook wel moeder worden, het toestaan dat hun man zijn kind(eren) niet ziet. Hoe kun je dit als vrouw doen? Hoe kun je jezelf belangrijk vinden dan de gevoelens van een jong kind?

Al die ego’s… Hoe kan het zijn dat een volwassen ego belangrijker is dan het ego van een klein onschuldig kind?

Een ding weet ik wel, en dat is dat we misschien wel nooit antwoord op onze vragen krijgen. En daar ligt ook het loslaten. Om datgene los te laten waar we geen controle over hebben. Omdat we een ander nooit kunnen veranderen. Omdat we een ander nooit volledig kunnen begrijpen.

En dan hebben we de keuze. Gaan we kijken naar datgene wat niet goed is? Namelijk een ex die handelt op een manier die we nooit zullen begrijpen? Of kijken we naar wat we wél hebben. Namelijk 1 of meerdere kinderen die iedere dag weer ons hart vullen met liefde. Een liefde waar niemand tegen op kan.

Ja…. Dat hebben we dan wel weer te danken aan die “stomme” ex. Want zonder hem, waren die geweldige kinderen van ons er nooit maar dan ook nooit geweest!

PS: Vanaf aanstaande zaterdag 5 oktober, gaat de vernieuwde Happy Single Moms Community live, waar je (o.a.) leert hoe je je ex leert loslaten. Op de hoogte blijven? Stuur dan een e-mail naar info@happysinglemoms.nl of schrijf je in op de nieuwsbrief door het ebook te downloaden (zie www.happysinglemoms.nl)

Over de schrijver
Fanny

Door

Fanny

op 30 September 2019

Super mooi geschreven.. Exact mijngevoelens. Snap het ook niet

Saskia

Door

Saskia

op 30 September 2019

Hoi hoi. Hier ook een alleenstaande mama. In de zwangerschap ben ik al in de steek gelaten . Meneer heeft nooit achterom gekeken. En ja, ook hij woont nog steeds in dezelfde stad. Ik kan er ook met mijn hoofd niet bij dat iemand zoiets kan. Nu tien jaar later....kan ik er alleen maar om lachen. Mijn zoon vroeg dit jaar pas voor het eerst hoe hij heet. En het boeit hem niet eens. Ik hoef geen vader die ons niet wil. Had ik dit tien jaar geleden maar geweten. Want ik heb mij wel zorgen gemaakt over de vragen die, ik dacht, dat zou komen. Maar nee hoor, mijn zoon is zielsgelukkig met zijn Mama. En wij zien samen het voordeel er van in, niemand om rekening mee te houden, of ook om toestemming te vragen. Wij vinden het heerlijk. Zou niet meer anders willen.

Caressa

Door

Caressa

op 1 October 2019

Hier net hetzelfde, mijn dochter is wel nog maar 2 dus ze heeft er nog geen besef van... onbegrijpelijk dat iemand zo kan weglopen van een prachtige zoon of dochter ookal is het nog ongeboren! Gelukkig zijn er dan geweldige happy single moms!

Naomi

Door

Naomi

op 17 December 2019

Maar wat zeg je tegen je dochter van 4 wanneer ze vragen gaat stellen en aangeeft haar vader te willen ontmoeten? 2 maanden in de zwangerschap zijn onze wegen gescheiden en hij wil absoluut geen contact. Wat zeg ik tegen mijn 4 jarige dochter, zodat ze niet opgroeit met de gevoelens dat haar vader haar niet wilt? Ik heb geen wrok of boze gevoelens naar hem, ik vraag hulp in wat ik tegen mijn kind moet zeggen, zodat zij zo mijn mogelijkheid schade hierin oploopt.

Marg

Door

Marg

op 30 September 2019

Hier ook alleen met mijn zoontje. Ook tijdens de zwangerschap vanuit het niets laten zitten. Zoon 6.5 week te vroeg geboren. Moeilijke start. Ex was er 2 weken af en toe en daarna weer foetsie. Zonder uitleg of antwoorden. Hij had al 2 kinderen en die weten nu nog steeds niet dat ze een broertje hebben en hij is inmiddels 7 jaar. Lang vond ik het moeilijk omdat ik het niet snapte en met veel onbeantwoorde vragen zat. Maar je moet door, het kan niet anders. Helaas mist mijn zoontje echt een vader figuur en vraagt sinds hij op school zit vaker om zijn vader. Dit door vragen van klasgenootjes. Gelukkig weet hij niet beter. Maar ik zeg hem altijd dat we het heel fijn hebben samen en die man ons niet verdiend. En beide hopen we een keer een leuke man tegen te komen. Eentje die ons allebei ziet zitten :-)

Maaike

Door

Maaike

op 30 September 2019

Wow. Mooi omschreven. Ik snap het ook niet. Al denk ik wel dat een man/vrouw die niet van zich zelf houd ook niet van een ander kan houden. Zelfs niet van zijn/haar eigen vlees en bloed. Gelukkig zijn er wel weer mannen/vrouwen die van een kind kunnen houden wat niet hun vlees en bloed is.

Mj

Door

Mj

op 30 September 2019

Het is toch bizar hoe vaak dit voor komt. Hoe veel onverantwoordelijke (vooral) mannen er op de wereld zijn. Het zijn zelf nog kinderen, die kunnen helemaal geen kinderen opvoeden. Laat dat maar aan ons sterke vrouwen over. Ik leer mijn zoon wel anders, hoe je je verantwoordelijkheid moet nemen en hoe je vrouwen met respect behandeld. Gelukkig voor hem, ziet hij zijn vader nog regelmatig. Maar ik kan hem later niet uitleggen waarom papa er vandoor ging met een andere vrouw, terwijl mama zwanger was. Ik snap het zelf ook nog steeds niet. Gelukkig kan ik het steeds beter loslaten, maar het kost veel tijd. Maar mijn allergrootste liefde, mijn zoon, daar doe ik alles voor!

sara

Door

sara

op 27 October 2019

Mijn ex heeft me laten zitten voor een ander, die hij ook zwanger maakte maar waar hij wel bij bleef, toen ik 7 maand ver was. Resultaat, een halfzusje die 8maanden jonger is dan die van mij. Ik heb met man en macht alles geprobeerd om toch maar enig contact te houden of te krijgen voor haar maar tevergeefs. Hij heeft tot hiertoe 3kids, waarvan hij alleen die van mij niet erkent. Ik heb er lang over gedaan om los te laten, vooral uit woede en onbegrip maar na de zoveelste keer dezelfde loze beloftes en bedreigingen en doodswensen naar mijn dochter toe, heb ik het gelaten voor wat het is. Het enige puntje is dat mijn dochter er dus wel vanaf ziet. Zo ging ze als ze 4 was al naar de psycholoog en blijft ze toch vragen stellen. Nu heeft ze wel een papaboekje (met foto's van hem en haar halfbroer en halfzus) en probeer ik ook eerlijk te zijn tegen haar (ze weet hoe de dynamiek is en ik zal naar later toe ook wel zeggen hoe het echt zit) en dat terwijl ik zo neutraal mogelijk blijf over hem. Ik maak hem dus niet zwart, ik hou het gewoon bij hij maakt verkeerde keuzes (ze is nog maar 6 en wil er dus nog niet te diep op ingaan) Het is zowiezo iets dat je meedraagt en blijft spelen, al is het maar door je kind ermee te zien worstelen. Ik verwijt mezelf niks, ik heb bijna 6j energie en tijd gestoken in iemand die het niet waard is en die toch nooit zal veranderen. Ik heb naar heel de familie langs zijn kant, de hand uitgestoken maar niemand toont enige interesse. Zijn andere kids weten niet van mijn dochter haar bestaan af en ik weet zowiezo dat hij die uitleg nog zal mogen doen naar later toe want je vindt iemand snel via fb en mijn dochter zal op zoek gaan naar antwoorden. Heb me voorgenomen haar te steunen in alles wat ze daar later mee wil doen maar voorlopig hou ik me bij mijn taak, haar geliefd laten voelen, haar tranen opvangen en drogen en ervoor zorgen dat zij een goed mens wordt.

*M*

Door

*M*

op 27 October 2019

Herkenbaar. Met 8w zwangerschap heeft 'de vader' een andere keuze gemaakt. Ik dacht dat we weer langzaamaan onze relatie gingen opbouwen (na een miskraam op 9w). Hij dacht daar anders over. Hij was heel duidelijk dat hij 'het kind' niet wilde en kon betrekken in zijn leven. Er waren al 2 kinderen die hij moeilijk kon onderhouden en waarbij hij afspraken niet na kon komen. Oh en meneer had al een andere vrouw waar hij zijn tijd aan kwijt was, blijkbaar. Die vrouw heeft mij uitgemaakt voor vanalles en nog wat, omdat zij een andere versie had gehoord over mij. Het heeft mij wel even geduurd voor ik het los kon laten, ik hou mijzelf voor dat ik niemand kan dwingen tot een keuze. Dat ik liever iemand heb die er 100% is, dan 50% 'omdat het zo hoort'. Hij heeft een keuze gemaakt, daar heb ik het mee te doen. Hoe raar het ook klinkt; ik moet iemands keuze respecteren, ook al is dat haaks op wat ik vind en wat ik zou kiezen. Dat heeft mij rust gegeven, zijn keuze, zijn probleem. En ja, dat is mijn 'probleem' als mijn 4jarige vragen gaat stellen. Ik zal zo 'objectief mogelijk' blijven en hopen dat mijn zoon kracht haalt uit het feit dat ik van hem hou, dat hij mijn leven is. Wel is er contact met opa en oma van 'vaders' kant, er was al contact voordat ik zwanger werd. Zij hebben niets te maken met de keuze die hun zoon herft gemaakt, zij mogen daar niet de dupe van zijn en mijn zoon heeft recht op tijd met zijn opa en oma. Zij wonen niet hier in NL en het contact is minimaal, maar wel aanwezig. Helaas zijn mijn beide ouders gestorven en zo leert mijn zoon wel een opa en oma kennen. Ik wens dat iedere mama het los kan laten, het bevrijdt je, het houdt je niet gevangen in verdriet/wraak/boosheid. Het kost je alleen maar heel veel negatieve energie. Ik ben blij zoals het is, geen toestemming nodig, geen handje ophouden voor alimentatie, geen verantwoording afleggen, mijn kind = mijn opvoeding. Als mijn zoon zijn vragen gaat stellen dan zal ik er voor hem zijn en zijn vragen beantwoorden, de antwoorden wrl 'aangepast' naar zijn leeftijd. I'm a proid single happy mom ♡

Reactie plaatsen

Wij gebruiken Cookies