Kind zonder vader

Heel gek, 1 jaar geleden waren de vader van mijn kind en ik nog heel erg verliefd op elkaar. Ondanks alle omstandigheden, het feit dat we niet echt een relatie hadden en een liefde die niet kon zijn, waren we nog verliefd. Ik in ieder geval, wat hij voelde of dacht geloof ik niet meer. Het enige wat ik weet zijn leugens, ik weet niet wat wel of niet waar is. Hoewel mijn voornemen voor het nieuwe jaar was dat hij in dat jaar bij ons terug zou komen, ontplofte onze “relatie” nog geen maand later.

Van de ene op de andere dag werd hij ijs en deed ik er niet meer toe, laat staan onze dochter.

Zij was officieel een kind zonder vader. Toen ik zei dat we altijd verbonden met elkaar bleven omdat we samen een kind hebben, vertelde hij me doodleuk dat hij niets met mij te maken had. Terwijl hij een paar maanden hiervoor nog vertelde dat ik niet zomaar iemand was, maar de moeder van zijn kind. Hij wilde niet eens met me praten om de relatie officieel te beëindigen, want dat veroorzaakte te veel stress voor hem. Kun je het je voorstellen, bijna 2 jaar een ‘relatie’ (want hoe onstabiel deze ook was, voor mij was hij mijn vriend) en een kind, en hij wilde niet eens met me praten zodat ik het ook los kon laten en kon laten rusten.

Nu ik erover schrijf, voel ik weer de pijn en het verdriet naar boven komen. Hoe kan de man waar ik zoveel van hield en de man die zei dat hij van mij hield, ineens doen alsof ik nooit heb bestaan?

Hoe kan het dat hij, zijn kind van de vrouw waar hij zei van te houden, in de steek laat? Hoe kan hij iedere dag gaan slapen, iedere dag wakker worden en zichzelf in de spiegel aan kijken terwijl hij weet dat zijn vlees en bloed ergens anders in dezelfde stad wakker wordt en niet weet wie haar vader is.

Hoe kun je accepteren dat je eigen kind zonder vader opgroeit?

Kind zonder vader

Kind zonder vader

Hoe kunnen er toch zoveel mannen in dit land en in andere landen iedere dag ‘gewoon’ hun leven leiden terwijl ze weten dat ze een kind hebben. Terwijl ze weten dat ze een kind hebben die misschien wel iedere dag met de gevoelens rond loopt dat zijn of haar vader hem of haar niet wilt. Dat hij of zij niet goed genoeg is voor zijn of haar vader? Hoe? Kan iemand me vertellen hoe het mogelijk is dat er zoveel kinderen zonder vader zijn? Kan iemand me vertellen waarom de maatschappij dit blijkbaar “normaal” blijkt te vinden?

Hoe kan het dat als je verteld dat de vader van je kind niet in zijn of haar leven is, je zoveel reacties van ongeloof krijgt, maar mensen het blijkbaar wel accepteren wanneer er in hun omgeving een man is die zijn kinderen niet ziet? En hoe kan het zijn dat er zoveel vrouwen zijn, zoveel vrouwen die misschien op ’n dag misschien ook wel moeder worden, het toestaan dat hun man zijn kind(eren) niet ziet. Hoe kun je dit als vrouw doen? Hoe kun je jezelf belangrijk vinden dan de gevoelens van een jong kind?

Al die ego’s… Hoe kan het zijn dat een volwassen ego belangrijker is dan het ego van een klein onschuldig kind?

Een ding weet ik wel, en dat is dat we misschien wel nooit antwoord op onze vragen krijgen. En daar ligt ook het loslaten. Om datgene los te laten waar we geen controle over hebben. Omdat we een ander nooit kunnen veranderen. Omdat we een ander nooit volledig kunnen begrijpen.

En dan hebben we de keuze. Gaan we kijken naar datgene wat niet goed is? Namelijk een ex die handelt op een manier die we nooit zullen begrijpen? Of kijken we naar wat we wél hebben. Namelijk 1 of meerdere kinderen die iedere dag weer ons hart vullen met liefde. Een liefde waar niemand tegen op kan.

Ja…. Dat hebben we dan wel weer te danken aan die “stomme” ex. Want zonder hem, waren die geweldige kinderen van ons er nooit maar dan ook nooit geweest!

PS: Vanaf aanstaande zaterdag 5 oktober, gaat de vernieuwde Happy Single Moms Community live, waar je (o.a.) leert hoe je je ex leert loslaten. Op de hoogte blijven? Stuur dan een e-mail naar info@happysinglemoms.nl of schrijf je in op de nieuwsbrief door het ebook te downloaden (zie www.happysinglemoms.nl)

Happy Single Moms

Happy Single Moms is hét platform voor de alleenstaande moeder. Blogs, tips, artikelen, vlogs, empowerment en inspiratie! Lees alle inspirerende blogs hieronder!

laat een bericht voor me achter

6 Reacties

  1. Fanny

    Super mooi geschreven.. Exact mijngevoelens. Snap het ook niet

    Antwoord
  2. Saskia

    Hoi hoi. Hier ook een alleenstaande mama. In de zwangerschap ben ik al in de steek gelaten . Meneer heeft nooit achterom gekeken. En ja, ook hij woont nog steeds in dezelfde stad. Ik kan er ook met mijn hoofd niet bij dat iemand zoiets kan. Nu tien jaar later….kan ik er alleen maar om lachen. Mijn zoon vroeg dit jaar pas voor het eerst hoe hij heet. En het boeit hem niet eens. Ik hoef geen vader die ons niet wil. Had ik dit tien jaar geleden maar geweten. Want ik heb mij wel zorgen gemaakt over de vragen die, ik dacht, dat zou komen. Maar nee hoor, mijn zoon is zielsgelukkig met zijn Mama. En wij zien samen het voordeel er van in, niemand om rekening mee te houden, of ook om toestemming te vragen. Wij vinden het heerlijk. Zou niet meer anders willen.

    Antwoord
    • Caressa

      Hier net hetzelfde, mijn dochter is wel nog maar 2 dus ze heeft er nog geen besef van… onbegrijpelijk dat iemand zo kan weglopen van een prachtige zoon of dochter ookal is het nog ongeboren! Gelukkig zijn er dan geweldige happy single moms!

      Antwoord
  3. Marg

    Hier ook alleen met mijn zoontje. Ook tijdens de zwangerschap vanuit het niets laten zitten. Zoon 6.5 week te vroeg geboren. Moeilijke start. Ex was er 2 weken af en toe en daarna weer foetsie. Zonder uitleg of antwoorden. Hij had al 2 kinderen en die weten nu nog steeds niet dat ze een broertje hebben en hij is inmiddels 7 jaar. Lang vond ik het moeilijk omdat ik het niet snapte en met veel onbeantwoorde vragen zat. Maar je moet door, het kan niet anders. Helaas mist mijn zoontje echt een vader figuur en vraagt sinds hij op school zit vaker om zijn vader. Dit door vragen van klasgenootjes. Gelukkig weet hij niet beter. Maar ik zeg hem altijd dat we het heel fijn hebben samen en die man ons niet verdiend. En beide hopen we een keer een leuke man tegen te komen. Eentje die ons allebei ziet zitten 🙂

    Antwoord
  4. Maaike

    Wow. Mooi omschreven. Ik snap het ook niet. Al denk ik wel dat een man/vrouw die niet van zich zelf houd ook niet van een ander kan houden. Zelfs niet van zijn/haar eigen vlees en bloed. Gelukkig zijn er wel weer mannen/vrouwen die van een kind kunnen houden wat niet hun vlees en bloed is.

    Antwoord
  5. Mj

    Het is toch bizar hoe vaak dit voor komt. Hoe veel onverantwoordelijke (vooral) mannen er op de wereld zijn. Het zijn zelf nog kinderen, die kunnen helemaal geen kinderen opvoeden.
    Laat dat maar aan ons sterke vrouwen over. Ik leer mijn zoon wel anders, hoe je je verantwoordelijkheid moet nemen en hoe je vrouwen met respect behandeld.
    Gelukkig voor hem, ziet hij zijn vader nog regelmatig. Maar ik kan hem later niet uitleggen waarom papa er vandoor ging met een andere vrouw, terwijl mama zwanger was. Ik snap het zelf ook nog steeds niet.
    Gelukkig kan ik het steeds beter loslaten, maar het kost veel tijd. Maar mijn allergrootste liefde, mijn zoon, daar doe ik alles voor!

    Antwoord

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Heb je ons al gevonden op social media?