Afwezig kijk ik om me heen. Studenten zitten afzonderlijk achter hun tafeltjes te wachten. De een zit heel relaxed voor zich uit te staren, de ander zit zenuwachtig te tikken met zijn pen. Bij mij zijn ook de zenuwen van mijn gezicht af te lezen. Om het wachten te doven denk ik terug aan mijn schoolcarrière en mijn zoektocht naar mijzelf en bedenk mij dan wat ik toen tegen mijzelf ben gaan zeggen: “Je kunt meer dan je denkt.”

Als klein meisje heb ik altijd gedacht dat ik niet goed kon leren en slecht in school was. Lezen en spelling kon ik echt niet, Je kunt meer dan je denktrekenen was ook niet mijn sterkste vak en mijn creativiteit was ver te zoeken. Huilend heb ik mij wel eens afgevraagd wat ik nou echt goed kon. Iedereen zei altijd dat dat paardrijden was, maar voor mij was paardrijden een hobby, niet een talent.

En een hobby, zo zei ik, kan je aanleren. Een talent daar ben je mee geboren.

De meester dacht dat ik VMBO kader kon, totdat ik werd getest voor dyslexie. Daar bleek dat ik makkelijk HAVO aankon, mits ik gedisciplineerd mijn huiswerk voor de talen zou doen. Want uit diezelfde test kwam dat ik inderdaad dyslectisch was.

De keuze voor VMBO-T/HAVO was dus snel gemaakt. De eerste maanden was ik gemotiveerd om daadwerkelijk naar de HAVO te gaan. Ik maakte braaf mijn huiswerk en deed wat de leraren van mij vroegen. Toch bleef het stemmetje van binnen dat de HAVO voor slimme kinderen was en ik was niet slim. Hierdoor stortte ik me nog meer op de paarden, want ik had ondertussen aanvaard dat ik maar één talent/hobby had.

Doordat ik zo veel tijd in de paarden stak, gingen mijn cijfers nog meer achteruit. Mijn stemmetje in mijn hoofd werd alleen maar bevestigd. In de tweede had ik een 3 voor Duits, een 4 voor Frans en een 5 voor Engels, dus in mijn ogen kon ik niet goed leren en was ik dom. Ik moest naar Kader, maar dat wilde ik echt niet want de IQ-test zei dat ik HAVO kon. Ik koos voor een andere school omdat ik dan wel VMBO-T kon doen.

Op die school gingen ze mij zien als persoon en niet als leerlingnummer. Ik kwam tot bloei en ging ontdekken wat mijn talenten waren.

Op het moment zelf vond ik het maar niks om mezelf elke keer te reflecteren en mijn talenten te ontdekken. Ik kon paardrijden, dat was goed genoeg toch? Daarnaast had ik met mijn vader op beurzen gestaan en gemerkt dat het leuk was om met mensen te communiceren en dingen te verkopen. Dat kon ik dan wel als werk gaan doen. Ja, ik had op 15-jarige leeftijd mijn leven uitgestippeld. De stap om op het MBO marketingmedewerker te gaan doen was dus ook snel gezet.

De eerste week van mijn opleiding introduceerde een docent zichzelf en hij zei: “Ik zal jullie leren mensen te manipuleren en om te kopen zonder dat zij het doorhebben en je gaat het nog leuk vinden ook.” Na drie maanden kwam ik erachter dat ik helemaal niet achter mijn opleiding stond. Journalistiek leek mij veel leuker. Maar ik was dyslectisch, dus ik zou nooit goed in Nederlands zijn. Nu na 3 jaar ploeteren op een opleiding waar ik niet 100% achter sta ben ik bijna klaar. Nog een half jaar stage bij een super leuk bedrijf en dan heb ik mijn diploma op zak.

Terwijl ik zo zat te wachten, besefte ik dat niemand dom is, maar dat het een talent is als je veel kunt leren en informatie tot je kunt nemen.

Mijn hele schoolcarrière dacht ik dat ik niet goed kon leren en daardoor heb ik mij tegen laten houden om de HAVO te doen en om van opleiding te switchen. De uitspraak ‘Je kan meer dan je denkt’ is waar, maar ga dan wel de uitdaging aan om te zoeken wat je ‘meer’ kan. Want hoe langer je wacht met de dingen te doen, hoe langer het duurt voordat je op je punt van bestemming komt. Wat je punt van bestemming is? Mijn visie van bestemming hoor je in mijn volgende blog… Dus wordt vervolgd!

Wat is jouw bestemming? En maak je wel gebruik van al je kunnen… vraag jezelf dit eens af. Laat je reactie hieronder achter.