Laat het los, laat het gaan!
27 juni 2015 
6 min. leestijd

Laat het los, laat het gaan!

Het roer moet om, ja dat moet! Laat het los, laat het gaan… ’ sinds mijn jongste gek is van Frozen wordt deze grijs gedraaid. En is dit zo’n beetje mijn mantra geworden. En hoe pakkend is die tekst als je die eens goed beluistert, het weekdier dat ik ben geworden sinds ik een (single) moeder ben komt in me naar boven en de dubbelzinnige vertaling van de tekst zorgt ervoor dat de tranen over mijn wangen lopen. Iets met de vinger op de zere plek.

elsa1blog

De zere plek die bestaat uit zorgen, onzekerheid en schuldgevoel. Waar doe je goed aan? Wat is goed voor mijn kinderen? Neem ik wel het juiste besluit en hoe pakt dat in de toekomst uit? Helaas hebben we geen van allen een glazen bol.

Nu de vraag of ik mijn oudste een klas moeten laten overslaan. Als moeder van twee bijzondere kids, o.a. ADHD en Autisme-gerelateerde problematiek en de lange, lange weg die we hebben afgelegd tot het punt waar we nu zijn, maken dat er een altijd een niet-te-stoppen-shitload aan zorgen is. Zijn de taxi-aanvragen en indicaties eindelijk afgehandeld, is het nu deze vraag die me slapeloze nachten bezorgt.

Het monster dat schuldgevoel heet

Het niet aflatende al dan niet onbewuste schuldgevoel. Ja, ik moet werken als single mom -er moet tenslotte een bankrekening gevuld worden- en ja, ik werk gelukkig vanuit huis. Maar wel meteen 5 hele lange dagen. Het schuldgevoel dat vaak wordt gevoed van buitenaf door oordelen van buitenstaanders. Ja wij moeten ook werken. Nee, natuurlijk zijn we niet zomaar uit elkaar gegaan en ja natuurlijk had ik ook het ideaalplaatje voor ogen toen de kinderen er kwamen, ook al was de keus om alleen verder te gaan nog zo bewust.

Het schuldgevoel dat opsteekt wanneer er ruim twee jaar nadat je alleen verder bent gegaan ineens zoveel meer in die kinderkoppies om blijkt te gaan dan je aanvankelijk dacht. BAM! Met je neus in de harde realiteit, dat mes zo keihard je moederhart in wanneer de jongste zegt dat je nooit bij papa weg had moeten gaan, want dan had hij nu niet naar hem toe gehoeven. En toen ik ze laatst een doos gekregen chocolaatjes had laten geven (alleen maar omdat ik met poging 481 bezig was om er voor de zomer toch écht 10 kg af te krijgen) de vraag of ik die aan papa had gegeven zodat hij dacht dat we het dan weer goed zouden maken en weer samen gingen wonen?

Nee, dat schuldgevoel is er. Hoe bewust, doordacht en goed het besluit om uit elkaar te gaan ook was. Er is rust. Er is structuur. Mama is weer gelukkig. Mama leeft weer. Maar het knaagt, ergens diep van binnen, een monster verstopt in een donker hoekje.

Er is geen goed of fout

Terwijl ik van de week een van mijn beste vriendinnen een hart onder de riem steek en haar schuldgevoel dat er helemaal niet hoeft te zijn probeer af te nemen, stromen de tranen over mijn wangen. En ik besef me dat ik het eigenlijk tegen mezelf heb. Je mag leren en fouten maken samen met je kinderen. Samen vallen is niet erg, als je ook samen maar op staat. Dat maakt je geen slechte moeder. En we hoeven niet altijd alles goed te moeten doen.
We hebben het al moeilijk genoeg, moeten we dan ook nog zo hard voor onszelf zijn?monsterblog1
Als rasechte perfectionist besef ik me hoe moeilijk dat is. Maar het antwoord is nee. Laat het los. Laat het gaan. Dat is de les die ik de afgelopen 2 jaar heb geleerd en vooral ter harte heb genomen. Vertrouw op jezelf. En op je gevoel, want wij als moeders weten wat het beste voor onze kinderen is. En dat is niet altijd meteen zichtbaar, maar uiteindelijk, is het gewoon zo. Ik weet dat ik een stuk gelukkiger ben geworden door hier op te vertrouwen en de keren dat ik daar niet naar geluisterd heb, dat niet goed uitgepakt heeft.

Als moeder, willen we alles altijd zo goed mogelijk doen. Misschien nog wel harder als single mom. Ter compensatie van het altijd aanwezige spook genaamd ‘schuldgevoel’ dat in een donker hoekje loert, wachtend om eens toe te slaan.

Ik heb het losgelaten. Ik heb het laten gaan. En durf ook hardop te zeggen dat ik zonder schuldgevoel geniet van het weekend als ze bij papa zijn. Maar oh, wat voelde dat fout in het begin.
En denk maar niet dat ik dan aan het daten ben of gruwelijk op stap ga hoor.
Nee, terwijl ik uitgeteld op de bank lig, met mijn haar in een uitgezakte knot en vlekken in mijn kleren waarvan ik niet eens wil weten wat het is of hoe ze er komen, realiseer ik me vrijdagavond om kwart over zeven dat ik naar Nickelodeon aan het kijken ben en ze er niet eens zijn.
Die weekenden staan in het teken van genieten van de rust, achterstallige was wegwerken, op de wc zitten met de deur dicht en zonder tussentijds er vanaf springen omdat ze elkaar de hersens inslaan en uitslapen (wat overigens tot 8:00 ook écht uitslapen is).

Loslaten is de grootste vorm van houden van

Maar… ik geniet van de tijd voor mezelf. Zonder schuldgevoel. Nouja, het schuldgevoel dat ik ze voor twee dagen eigenlijk helemaal niet mis daargelaten. Ik leef vanuit mijn gevoel, er is geen goed of fout. En omdat er geen goed of fout is, hoef je je geen zorgen te maken of je wel het juiste doet. Of je wel genoeg je best doet.
Laat het los, laat het gaan. En luister nu de tekst van de Nederlandse Frozen-song nog eens. En beloof jezelf iets minder hard voor jezelf te zijn en als de onzekerheid, het schuldgevoel, het gevoel dat je het even niet meer weet overwint, denk dan aan dit liedje. Want ik hoop dat het vanaf nu een hele andere betekenis heeft gekregen. Voor mij wel. En elke keer als ik hem keihard meezing in de auto samen met mijn kinderen, voel ik van binnen iets branden. Niet alleen de onvoorwaardelijke liefde voor mijn jongens, maar vooral vertrouwen. Vertrouwen dat we het goed doen samen. Vertrouwen in mezelf. Ze zeggen dat loslaten de grootste vorm van houden van is. Laten we dan vooral beginnen met heel erg veel van onszelf te houden!

FullSizeRender (1)

Over de schrijver
Anonymous
Door

Anonymous

op 27 Jun 2015

Wat mooi en goed verwoord Sas! Zo trots op jou... Xx

Reactie plaatsen