Langzaam, maar zeker. Stukje bij beetje, vinden we de balans.

Na de Tsunami kom ik stukje bij beetje weer tot rust. Ik ben voorzichtig weer aan het werk gegaan.
Op het gemak en gelukkig krijg ik hier alle ruimte voor. Leuke dingen doen, dat is de opdracht.
Ik raak eindelijk in balans. De Tsunami heeft me gek genoeg geholpen. Alles is weggespoeld.
Een harde les, maar ik leer! Ja zelfs op mijn leeftijd kan je nog leren.

Ik leer kiezen voor mezelf. Misschien durf ik zelfs te zeggen dat ik mezelf eens wat vaker bovenaan zet.
Ik laat me niets meer opleggen. En ik geniet van alles wat er in mijn leven speelt. Ik bepaal de regels. Het valt me soms zwaar om een goede balans te vinden tussen werk en mijn privéleven. Maar ik leer, elke dag. Stukje bij beetje, met vallen en opstaan. Ik snak naar rust, van binnen bedoel ik dan.
Ik wil de rust terug vinden in mijzelf. Het is een zoektocht, met veel uitdagingen.
Op sommige dagen kom ik mezelf weer keihard tegen, maar ik weet dat ik het terug vind.

Omdat eerlijkheid het langste duurt

Mijn grote vent komt weer in balans. Hij heeft lang in de knoop gezeten. En ik ben alleen maar trots op hem. Het gaat nu goed met hem. Dankzij onze sterke band. Niet te slopen dat is wel gebleken.
Hij krijgt de vrijheid om zijn eigen keuzes te maken. Samen hebben we de afspraak gemaakt, dat hij me alles mag vragen. Hij krijgt op elke vraag een eerlijk antwoord. Soms erg moeilijk, maar het werkt voor hem. Uiteraard verpak ik het soms in een roze papiertje. De waarheid is soms gewoon te hard. Ook voor mezelf. Maar eerlijkheid duurt het langst.

We bevechten tijgers, boeven en piraten

Het gekke is dat mijn kleintje nu juist uit balans is. Zijn fantasie raast op volle toeren.
Zijn vader is sommige dagen een superheld of hij jaagt de tijgers weg. Papa duikt in elke fantasiespel op. Hij mist zijn vader, dat is duidelijk. Dit is zijn manier om er mee om te gaan. Soms word ik er intens verdrietig van.

Langzaam, maar zeker. Stukje bij beetje!

Elke dag vraag ik me af, wat houdt hij hier aan over? Ik kan weinig anders doen dan hem de aandacht en liefde geven die hij verdient. Hier wacht altijd een warm thuis, hier mag zijn fantasie zijn werk doen, als het hem helpt. Hopelijk vindt hij ook zo zijn balans terug en ondertussen bevechten we samen tijgers, boeven en piraten.

We zoeken onze weg, maar dat lukt ons. We hebben elkaar, we houden van elkaar.
Mijn grote vent, mijn kleintje, onze ietwat gekke hond en ik.  Ons bijzondere gezinnetje.
We komen er wel. Langzaam, maar zeker, stukje bij beetje.

Zie ook: Wat als je zoon het emotioneel zó moeilijk heeft

Hoe heb jij alles na je scheiding een plekje kunnen geven?