Al langere tijd probeer ik beter voor mezelf te zorgen. Lief zijn voor mezelf te zijn. Voor iemand die eigenlijk niet beter weet, dan voornamelijk alleen maar voor anderen te zorgen een hele uitdaging.

Het gaat met vallen en opstaan. Met alle gevolgen van dien. Want ik ben weer “gevallen”. Dat voel ik aan mijn lijf.

Ik herken de pijntjes. Ik hoor mezelf praten, beter gezegd ik kakel als een kip zonder kop, ik ratel maar door. Een moment dat ik het mij bewust werd, was toen ik mezelf een paar weken geleden verwende met een bezoekje aan de kapper. In de kappersstoel hoorde ik mezelf ratelen. Ik ging maar door. Ik voelde ook een lichte duizeling.
Ik vergeet afspraken die toch echt duidelijk in mijn agenda staan. De chaos in huis die steeds weer groter wordt waar ik juist wil opruimen. En juist dan komen er vervelende dingen bij zoals weer de dreiging van een rechtszaak. Ontdekken dat op financieel gebied er vanuit de scheiding toch een aantal zaken nog niet helemaal goed zijn geregeld. Kortom, ik word meer en meer uitgedaagd om juist in dit soort periodes extra lief voor mezelf te zijn.

lief voor mezelf 1Deze week had ik weer een sessie bij mijn psychologe. Ik schetste de situatie dat ik mezelf ook kan tegenwerken in het zorgen voor mezelf. Zo koos ik deze week heel bewust voor een moment voor mezelf door te gaan oefenen voor mijn muziekles. Heerlijk even een half uurtje. Ik had de voorbereidingen voor de kippensoep al gedaan dus dat was een kwestie van tien minuutjes koken en dan was dit klaar. Ik kom weer in de keuken en ontdekte dat ik vergeten was de kip uit elkaar te halen. Dat zoonlief in tegenstelling tot wat ik had gevraagd toch niet zijn sportspullen klaar had gepakt. Tja, en toen was het effect van “tijd voor mezelf” in een keer om zeep geholpen.

Mijn psychologe reageerde dat ik heel kritisch was op mezelf. In eerste instantie vond ik dit toch klinkklare onzin.

Het ging alleen maar om het feit, dat ik opgejaagd werd omdat ik iets was vergeten en daardoor in tijdnood kwam. Hier zat echt niets kritisch naar mezelf toe aan. Hoe kwam ze daar toch bij? Toch liet ik het even bezinken. In een keer “viel het kwartje”. Ik zag mezelf bij het aanrecht staan toen ik het pakje soep in de pan deed en ontdekte dat ik de kip vergeten was. Het was een moment van niets, een tel. Maar in die ene tel was mijn gedachte wel “hoe kon ik nou zo stom zijn om die kip te vergeten”. Lief voor mezelf? Echt niet. In die ene tel sprak mijn kritische “ik “ tegen mij en veroordeelde ik mezelf. In die kleine momenten, in die kleine dingen zit het dus. lief voor mezelf 2

Voor mij is het belangrijk om de komende tijd als ik voel hoe de spanning toeneemt, de dialoog met mezelf aan te gaan. Erbij stil te staan waar de spanning of de opgejaagdheid vandaan komt. Want dat is de enige manier om in de spiegel te kijken. Om te zien hoe kritisch ik naar mezelf toe ben. Om bewust te worden. 

Hoe ik in kleine onbenullige dingen de lat zo hoog leg voor mezelf. Een dialoog met mezelf aangaan. In gedachten mezelf toespreken zoals een zorgzame ouder dit doet naar zijn kind. Vol begrip, vol warmte, vol liefde. Lief zijn voor mezelf. 

Herken je dit? Hoe pak jij dit aan?

Hartegroet,

Mathilde