Ik heb 6 jaar een relatie gehad, waar drie kinderen met liefde in gemaakt zijn. In de laatste 2 jaar van onze relatie werd ik zo depressief, dat het tussen ons niet meer werkte. We besloten uit elkaar te gaan.

Dat was voor mij echt wennen. Loslaten was moeilijker dan ik dacht. Ik stond volledig achter deze keuze, maar ik voelde een leegte. Ik voelde mij ineens zo eenzaam en alleen met de kinderen. Angsten kwamen naar boven en ik was bang om alle verantwoordelijkheden op mij te nemen. Ik twijfelde of ik de opvoeding alleen wel aan zou kunnen en ik was bang dat ik geen vangnet meer zou hebben. Want hij was het enige vangnet wat ik had. Mijn moeder woont in Frankrijk en mijn vader heb ik op jonge leeftijd verloren. De vriendschap met vrienden waren verwaterd omdat ik alleen maar aandacht had voor mijn gezin. Het loslaten dat wij geen eenheid meer zijn vond ik moeilijk.

Tegelijkertijd voelde ik me ook machteloos dat ik mijn gezin niet bij elkaar kon houden en het huisje, boompje en beestje zou voorbij zijn.

Terwijl ik met deze angsten rondliep, ging hij verder met zijn leven met een nieuwe relatie. Dat was echt al heel kort na onze breuk. De angsten werden alsmaar groter omdat hij meteen de grootste plannen had, verloven en samenwonen met zijn nieuwe vriendin. Hij zou ver van ons vandaan gaan verhuizen. Ik werd bang van dat idee, het idee dat hij nergens meer bij kon bij springen waar het nodig was. Ik werd ineens zo besluiteloos en wist zelf niet meer wat ik wilde.

Tijdens de breuk hebben wij een affaire gehad waaruit er onverwachts een kindje bij is gekomen. Hij wilde er niks van weten en wilde dat ik het kindje af zou staan. Zijn huidige vriendin was ook zwanger en hij wilde niet dat zij iets van onze affaire zou horen.

Dat wij nooit meer aan een relatie zouden beginnen daar was ik mij zeker al bewust van. Maar dat hij zou zeggen dat ik het kindje moest afstaan daar was ik niet op voorbereid. 

Er ontstond een grote ruzie want ik verweet hem van alles. Ik was boos en dat kostte mij veel energie! Loslaten dat ging moeilijk!

imageDaar stond ik dan, zwanger en alleen met drie kinderen. Ik was een gesloten boek en veel mensen wisten niet dat ik zwanger was en dat ik dringend hulp nodig had. Het werd dus hoog tijd voor verandering! Want zonder een cirkel om mij heen zou ik de bevalling niet redden.

Vanaf dat moment ben ik gaan stoppen met het vingertje naar een ander te wijzen en ben ik kritischer naar mij zelf gaan kijken. Ik ging in therapie en schakelde een maatschappelijk werkster in. Wat ben ik blij dat ik dat heb gedaan, nooit gedacht dat dit mij zou verlichten. Ik ben er zelfs sterker van geworden en sta ik nu positiever in het leven als alleenstaande moeder! Want ik heb met de tijd mijn angsten overwonnen!

Laat het los! Laat je niet weerhouden ga opzoek naar jezelf! Zo leer je je krachten kennen en van jezelf te gaan houden en zul je meer genieten! 

Hulp nodig met het loslaten van je ex? Kijk dan even hier.