Als trotse moeder van twee mooie jongens, heb ik maar één taak. Mijn jongens naar de volwassenheid brengen. Opvoeden dus! Maar op een bepaald moment, ben je klaar. Je moet ze loslaten en je staan nog langs de zijlijn om ze af en toe te sturen. En volgens mij is het mij bij mijn oudste goed gelukt.

De zomervakantie naderde en jemig wat zag ik er tegen op! Mijn oudste zat in groep 8 en sluit dus zijn basisschooltijd definitief af. Toen het schooljaar vorig jaar begon, waren we samen de weg kwijt. Een scheiding is voor een volwassene zwaar, maar voor een kind is het nog veel zwaarder. Ook als het in harmonie gaat, helaas was er bij ons geen harmonie. Mijn zoon heeft geworsteld, maar gelukkig is onze band onverwoestbaar. We hebben samen hard gewerkt en het vertrouwen in elkaar is eindeloos. Ik heb hem alle regie in handen gegeven, eerlijkheid en samen, zo gingen we het doen.
En we hebben het gedaan, mijn kind is vorig jaar naar groep 8 gegaan. Toen nog niet klaar voor de middelbare school, maar wat is hij gegroeid!

Loslaten en elkaar blind vertrouwen

Hij is echt gegroeid en dan niet alleen in centimeters. Maar vooral als mens! Mijn topper is er klaar voor. Mama nog niet helemaal, maar we redden ons. Ik heb mijn taak volbracht, ik heb een mooi, eerlijk en rechtvaardig mens opgevoed. Uiteraard houdt het hier niet op, maar ik besef heel erg goed dat ik vanaf nu aan de zijlijn sta. En dat is goed! Mijn zoon heeft vertrouwen genoeg in zichzelf en hij laat mij los.

loslaten

Ondanks dat ik af en toe nog behoorlijk last heb van het navelstreng syndroom, laat ik hem ook stukje bij beetje los. Onze band is gevormd door blind vertrouwen, nooit twijfelt hij aan mij en ik nooit aan hem.
Ik heb hem het afgelopen schooljaar zien veranderen van een jongetje naar een puber. En een gezonde puber met zijn moodswings. Maar altijd eerlijk en hij komt na een boze bui altijd terug en ik krijg de dikste knuffel! Ja een puber, maar ik heb toch echt de liefste puber. Ik laat hem los en ik neem mijn plaats in aan de zijlijn!

Ga maar en weet dat ik er ben!

Hij mag gaan! Ik vertrouw er op dat hij zichzelf blijft en wij redden ons. De zijlijn is mijn nieuwe plekje en ik juich uit volle borst en soms stuur ik een beetje bij. Ik mag nog coachen, maar hij gaat het gewoon doen! Mijn hart is vol liefde voor dit mooie mens. Ik ben zo ontzettend trots op hem, ondanks alle hobbels die hij op zijn pad heeft gehad, hij lacht altijd. Hij lijkt niet alleen van buiten sprekend ook op mij.

Ik laat hem gaan en hij weet dat ik er ben als hij me nodig heeft. Hier is altijd zijn veilige haven en hier thuis mag hij zichzelf zijn. Ja mijn kind gaat naar de brugklas, ik ben er nog niet helemaal aan toe! Maar hij wel, gelukkig heeft deze lieve jongen nog een lief klein broertje! Dus deze Happy Single Mom mag nog even genieten van het opvoeden van een ander mooi mensje.
En mijn grote kerel vindt zijn weg en ik leer wel om te gaan met mijn plekje aan de zijlijn!

X

Zie ook: Een nieuwe fase van loslaten

Wat mooi geschreven. Voor ons allemaal zo herkenbaar! Het loslaten van onze kinderen die groot worden.Wat zou jij je kind willen zeggen als het zijn eigen weg mag gaan?