“Je moet het loslaten” Dat zijn van die woorden die ik heel veel hoor, die heel veel gezegd worden, maar waar ik eigenlijk helemaal niks mee kan. Voor een tijdje geleden zei ik het zelf ook tegen vriendinnen, totdat ik zelf een situatie, of zeg maar gerust iemand (lees: een veel te leuke man) moest loslaten.

Tja, maar hoe doe je dat nou precies, iemand loslaten. Of een situatie loslaten. Houdt dat in dat je er helemaal niet meer aan mag denken? Heb je dan iemand losgelaten? Nou, in mijn hoofd gaat het zo, hoe harder ik probeer er niet aan te denken, hoe meer ik er juist aan ga denken. Dan sta ik ermee op en ik ga ermee naar bed. Dus dat werkt niet.

Of juist heel erg afleiding zoeken in andere dingen? Heb ik ook geprobeerd. Als een malle naar de sportschool, al je vrije tijd invullen met leuke dingen doen, voor het slapen gaan een boek lezen, dat soort dingen. Werkt bij mij ook niet.

girl-948242_1920

Kennelijk zit zo iemand of zo’n gebeurtenis zo in mijn brein vastgeketend dat ik dat niet kan loslaten. Ik heb zelfs gegoogeld hoe je dat precies doet, dat loslaten. Ik kom wel tegen dat het inderdaad het moeilijkste is wat er is, maar zodra je het eenmaal gedaan hebt voel je je enorm bevrijd. Ja, dat geloof ik graag. Meditaties heb ik erop losgelaten, ik heb mijn gedachten meegegeven aan luchtballonnen het universum in, brieven geschreven en verbrand, je kan het zo gek niet bedenken, en ik heb het gedaan. En voor heel even ben ik het kwijt en heb ik er definitief afscheid van genomen, dacht ik…

Het heeft ermee te maken dat een deel van jou nog niet bereid is om het los te laten, las ik. Er horen nog emoties bij.

Ja, die voel ik zelf ook wel. Moet ik er dan nog meer om huilen? Is dat het? Moet ik er boos om worden? Ik ben toch naar de sportschool gegaan, ik heb toch als een idioot die kickbag in elkaar geslagen. En het hielp hoor. Na elke boks les ging ik opgeluchter en lichter de sportschool uit. Ik was het kwijt en kon weer de hele wereld aan. Voor die ene dag dan, want binnen een paar dagen zat het toch weer in mijn hoofd en kon ik weer opnieuw naar de sportschool, dus dat was de oplossing toch ook niet. De emoties op commando doorleven en doorvoelen om er maar vanaf te zijn, heeft ook geen zin. Lukt niet namelijk. Oja, toch wel, tijdens een Netflix-avond zo’n heerlijk romantische feel-good-movie met een happy-ending die eindigt in de mooiste zoen ever. Tranen met tuiten dat dan weer wel.

Toen bedacht ik me, als zo iemand toch zo in mijn gevoel zit, of zo’n gebeurtenis nog zo bij me hoort, dat hoort het daar kennelijk nog te zijn. Dan ben ik er nog niet klaar mee, dan moet ik er misschien nog iets mee. Dus zo af en toe huilde ik erom, zo af en toe kwam de boosheid omhoog en ook dat mocht er zijn. En dat stukje acceptatie zorgde voor zoveel rust. Het mocht er gewoon zijn, en dat zorgde er na verloop van tijd voor dat het gevoel, die persoon en die gebeurtenis langzaam naar de achtergrond verschoof en zonder dat ik het in de gaten had, was het er alleen nog als ik het opriep.

Heb ik het los gelaten? Nee, juist niet. Ik heb het er gelaten.

 Lukt het jou om situaties los te laten? Hoe doe je dat dan? Deel het met ons en laat een reactie achter.