Loslaten, hoe dan??
05 september 2016 
3 min. leestijd

Loslaten, hoe dan??

Je moet het loslaten” Dat zijn van die woorden die ik heel veel hoor, die heel veel gezegd worden, maar waar ik eigenlijk helemaal niks mee kan. Voor een tijdje geleden zei ik het zelf ook tegen vriendinnen, totdat ik zelf een situatie, of zeg maar gerust iemand (lees: een veel te leuke man) moest loslaten.

Tja, maar hoe doe je dat nou precies, iemand loslaten. Of een situatie loslaten. Houdt dat in dat je er helemaal niet meer aan mag denken? Heb je dan iemand losgelaten? Nou, in mijn hoofd gaat het zo, hoe harder ik probeer er niet aan te denken, hoe meer ik er juist aan ga denken. Dan sta ik ermee op en ik ga ermee naar bed. Dus dat werkt niet.

Of juist heel erg afleiding zoeken in andere dingen? Heb ik ook geprobeerd. Als een malle naar de sportschool, al je vrije tijd invullen met leuke dingen doen, voor het slapen gaan een boek lezen, dat soort dingen. Werkt bij mij ook niet.

girl-948242_1920

Kennelijk zit zo iemand of zo’n gebeurtenis zo in mijn brein vastgeketend dat ik dat niet kan loslaten. Ik heb zelfs gegoogeld hoe je dat precies doet, dat loslaten. Ik kom wel tegen dat het inderdaad het moeilijkste is wat er is, maar zodra je het eenmaal gedaan hebt voel je je enorm bevrijd. Ja, dat geloof ik graag. Meditaties heb ik erop losgelaten, ik heb mijn gedachten meegegeven aan luchtballonnen het universum in, brieven geschreven en verbrand, je kan het zo gek niet bedenken, en ik heb het gedaan. En voor heel even ben ik het kwijt en heb ik er definitief afscheid van genomen, dacht ik…

Het heeft ermee te maken dat een deel van jou nog niet bereid is om het los te laten, las ik. Er horen nog emoties bij.

Ja, die voel ik zelf ook wel. Moet ik er dan nog meer om huilen? Is dat het? Moet ik er boos om worden? Ik ben toch naar de sportschool gegaan, ik heb toch als een idioot die kickbag in elkaar geslagen. En het hielp hoor. Na elke boks les ging ik opgeluchter en lichter de sportschool uit. Ik was het kwijt en kon weer de hele wereld aan. Voor die ene dag dan, want binnen een paar dagen zat het toch weer in mijn hoofd en kon ik weer opnieuw naar de sportschool, dus dat was de oplossing toch ook niet. De emoties op commando doorleven en doorvoelen om er maar vanaf te zijn, heeft ook geen zin. Lukt niet namelijk. Oja, toch wel, tijdens een Netflix-avond zo’n heerlijk romantische feel-good-movie met een happy-ending die eindigt in de mooiste zoen ever. Tranen met tuiten dat dan weer wel.

Toen bedacht ik me, als zo iemand toch zo in mijn gevoel zit, of zo’n gebeurtenis nog zo bij me hoort, dat hoort het daar kennelijk nog te zijn. Dan ben ik er nog niet klaar mee, dan moet ik er misschien nog iets mee. Dus zo af en toe huilde ik erom, zo af en toe kwam de boosheid omhoog en ook dat mocht er zijn. En dat stukje acceptatie zorgde voor zoveel rust. Het mocht er gewoon zijn, en dat zorgde er na verloop van tijd voor dat het gevoel, die persoon en die gebeurtenis langzaam naar de achtergrond verschoof en zonder dat ik het in de gaten had, was het er alleen nog als ik het opriep.

Heb ik het los gelaten? Nee, juist niet. Ik heb het er gelaten.

 Lukt het jou om situaties los te laten? Hoe doe je dat dan? Deel het met ons en laat een reactie achter. 

Over de schrijver
Anonymous
Door

Anonymous

op 05 Sep 2016

Ik geloof dat ik dit ook heb. T blijft.... Hoeveel afleiding dan ook. T blijft..... Als een. Steen in mijn maag. Verwerken gaat bij mij gewoon niet zo snel denk ik. Ook de co ouderschap. Ik vind het niks die leegte en vullen met uitgaan vrienden...... Wandelen.... Mozaïeken... T blijf een scheur in mijn ziel. Ik Had t anders willen zien. En ook al IS t mijn keuze. T doet me elke dag pijn. Ik wilde t anders doen. Ik wilde oud worden met mijn complete gezin. Die machteloosheid IS pijnelijk. En omdat los te laten IS een kunst en kost tijd. Ben pas een jaartje........ Maar t blijft bijzonder pijnlijk en vreemd na 15 jaar. Sterkte ❤ Sabrina

Anonymous
Door

Anonymous

op 05 Sep 2016

Sterkte weet precies wat je bedoeld. Hier ook mijn "keuze" nu ruim anderhalf jaar terug maar idd na ruim 20 jaar samen.....dat gaat je niet in de koude kleren zitten, had t zo graag andere gezien voor m'n kleine man mss nog wel meer dan voor mezelf

Anonymous
Door

Anonymous

op 05 Sep 2016

WoW...zo herkenbaar dit, zit ook midden in dat proces nu. Als t loslaten net beetje lijkt te lukken, zegt t lijf wacht ff d'r was nog meer onverwerkte emotie over andere dingen wat nu ook los moet..doodop en soms niks meer kunnen, wat je dus als single mom net niet erbij kunt hebben als je net weer opgekrabbeld bent en alles weer op orde is. Maar inderdaad t besef dat t een fase is waar ik door moet en gewoon aan mag toegeven hoe lastig ook maar vooral dat t tijdelijk is maken dat ik weet ondanks deze kuil nu ff kom ik hier toch nog sterker uit zeker weten! Achterom kijken heeft geen zin, pluk de dag en we leven nu...wie weet wat voor moois er nog komt.

Reactie plaatsen