Het meest gehate zinnetje wat ik de afgelopen maanden hebt gehoord is : Laat het los…. Probeer het los te laten.
En ik dacht alleen maar : ik ben Fucking Elsa niet!

Theoretisch klopt het en weet ik het ook.  “Laat het los,  want alles wat je aandacht geeft,  groeit!”
“Als je loslaat, heb je 2 handen vrij “… Prachtige quotes. En ergens klopt het ook.

In theorie zou ik best een goede psycholoog zijn.  Ik weet wel hoe het werkt.  Geleerd wat het leven me bood.  En dat is best veel.  Steeds weer dat ene zinnetje  …. Laat maar los.
Maar hoe doe je dat dan? Hoe laat je los als iets een enorme impact heeft?

Loslaten begint al bij het krijgen van kinderen. Vanaf dat ze geboren zijn,  begint de weg van het loslaten.

Screenshot_2016-10-02-09-55-43-1

Van dichtbij je in het wiegje naast je bed,  naar een ledikantje op het eigen kamertje.  Het voelt alsof je kind op kamers gaat. 

Van letterlijk het handje loslaten, als je kindje zijn eerste stapjes  zet.  Van een dreumes die altijd om je heen is,  naar 2 ochtenden peuterspeelzaal. En later naar school.  Allerlei spookbeelden verschijnen in je hoofd. Je maakt jezelf onmisbaar.  Terwijl je weet dat zijn wereldje heus even doordraait zonder jou.
De eerste ochtend peuterspeelzaal hakt erin.  Niet voor de dreumes zelf, maar voor jou.  Brengen, een afscheidsritueel. Nog een kus, nog een keer zwaaien. En dan uiteindelijk met een steen in je maag en een brok in je keel omdraaien,  weglopen en naar huis.  Loslaten….

Elke fase in het leven van je kind begint met loslaten.  Letterlijk. Laat m’n hand maar los,  lief kind. Je kan het zelf nu.
Screenshot_2016-10-02-09-55-56-1 Fietsen, voor het eerst zonder zijwieltjes.  Je rent mee,  meters en meters achter je kind aan.  En opeens, na veel geslinger, fietst je kind los.  Daar gaat ie. De wijde wereld in.  Op ontdekkingstocht. Nog zo’n mijlpaal in loslaten vind ik zwemles. Zien hoe je kind letterlijk in het diepe gegooid wordt. Groot is de neiging om erachter aan te springen en z’n hoofd boven water te houden, terwijl je weet dat je kind het zelf kan.

Uiteindelijk word je er wel beter in. Met elk kind leer je. En elke fase wordt makkelijker. Zo makkelijk dat de vlag bijna uitging toen nr 4 naar school ging.  Zij was er aan toe en ik ook. Ongeveer tegelijk ging de oudste naar de brugklas. In de naastgelegen stad, een half uurtje op de fiets.  Dat vond ik veel lastiger.  Dankbare taak van een oudste om de weg vrij te maken voor z’n broer en zussen…

Veel lastiger blijkt het loslaten van emotionele shit bij jezelf.  Dingen waar je niet direct invloed op hebt,  maar wel mee moet dealen.
Want hoe doe je dat?  “Er niet meer aan denken” is makkelijker gezegd dan gedaan.  De enige remedie is vaak afleiding zoeken. Negatief ombuigen naar positief.

Dichtbij jezelf blijven en voor je zelf weer een veilige, aangename wereld creëren.

Met de mensen die er toe doen,  die jouw vangnet zijn. Om alles een beetje kracht bij te zetten,  heb ik dan ook tijden de Ringtone “Let it goooo” gehad.  Gewoon,  om er af en toe aan te denken dat je los moet laten om verder te komen …

Zie ook: Loslaten, hoe dan?

Heb jij moeite met het loslaten van je kinderen? Deel het met ons en laat een reactie achter.