Door de aanslag in Nice, moest ik aan onderstaande blog denken die ik nog niet had geplaatst. Helaas gaat het hier in ons huis steeds vaker over aanslagen, mensen die in de war zijn en hebben de kids veel vragen.

Dinsdagochtend onderweg naar mijn werk in de auto. Ik luister het nieuws en ik word wederom opgeschrikt door een aanslag. Vol ongeloof hoor ik dat er 3 bommen zijn afgegaan in Brussel en dat er vele slachtoffers zijn gemaakt.

Ik begrijp het niet, hoe kan dit nou? Waarom?

Maar eenmaal op mijn werk aangekomen, gaat alles door. Ik werk gewoon, terwijl ik de nieuwsberichten goed beluister. Mijn onbegrip blijft overheersen, waar is de liefde toch in deze wereld? Na mijn werk haal ik zoals elke dinsdagavond de kindjes op bij de BSO, ze zijn net een paar dagen bij hun vader geweest en ik kijk er naar uit om ze te zien.

Eenmaal thuis komen de vragen… Eerst Jochem: Brussel he mam? Ik heb het op school gehoord. Waarom doen mensen dat? Het is 2.5 uur hier vandaan mam. Komen ze ook hierheen? Kunnen we nog wel naar buiten? Staat het leger nu iedereen te controleren uit België? Waarom doen die mannen dat als ze zelf ook dood gaan? Nienke luistert naar alles en zegt uiteindelijk: ‘Ik ben bang mama.‘ Jochem wil het nieuws volgen, vraagt of er nog meer doden zijn en houdt de nieuwsberichten op de radio scherp in de gaten. Nienke durft niet alleen naar boven en vraagt of ik mee ga.

krant

Love always wins

Ik besef dat mijn kindjes groot worden en dat ook zij zulke nare berichten meekrijgen. Is het niet van mij, dan is het wel van de school, vriendjes of van de televisie of radio. En ik realiseer me dat ook dit moederschap is, maar wel moeilijk soms zeg!

Hoe leg je kids van 7 en 9 duidelijk uit dat sommige mensen even vergeten te leven in liefde, even in de war zijn, even niet meer weten dat we lief moeten zijn voor elkaar, dat we moeten accepteren dat we allemaal anders zijn en dat dat oke is, dat we ons niet laten leiden door angst, dat we gewoon door gaan met alles?

Dat wij niet iedereen over 1 kam scheren en gewoon lief blijven tegen iedereen. Ik hoop maar dat als ik het ze vaak genoeg vertel, ook zij de kracht vinden om zonder angst door te gaan in deze soms gekke wereld.

In tijden van angst bij kinderen is het van belang dat we die kleintjes nog eens extra goed laten weten, dat wij er voor ze zijn, dat we ze altijd proberen te beschermen. Maar het is ook belangrijk dat we eerlijk zijn, dat we antwoord proberen te geven op hun vragen, op hun niveau. Dat we ze niet meer vertellen dan dat nodig is. Dat ze nog steeds het ‘grote mensen nieuws’ niet aankunnen, maar dat we bij interesse vooral het Jeugdjournaal kunnen kijken. En het is allemaal makkelijker gezegd dan gedaan, want gelukkig begrijpen de meeste mensen niet eens wat er gebeurt in deze wereld. Dus hoe leg je het dan uit? En wat als je zelf bang bent?

Scared

Love always wins

Alle volwassenen in mijn omgeving begrijpen de aanslagen niet. Ze zijn beduusd en vragen zich af waarom dit gebeurt. Sommigen zijn strijdlustig, andere oordelen veel en sommigen zijn bang. Laten we vooral proberen onze eigen angst, groot of klein, niet op onze kinderen over te brengen, probeer dat zoveel mogelijk bij jezelf te houden.

Als ik naar mezelf kijk, is het ongeloof wat overheerst.

Ik begrijp er werkelijk waar niets van. Waarom doe je zoiets? Ik schrik ervan, voel me verdrietig, dan boos en strijdlustig en uiteindelijk voel ik liefde. Want ik ben ervan overtuigd dat de liefde altijd overwint. En als ik die liefde voel, breng ik dat als nummer 1 over op mijn kinderen, ik vertel het ze, ik laat het ze voelen en hoop dat ze dat nooit vergeten. Liefde is sterker dan haat. Love always wins!

Hoe doe jij dit met jouw kinderen? Deel het met ons en laat een reactie achter. Benieuwd naar meer verhalen? Lees ze hieronder!