Mama, ik heb geen vader!
15 januari 2017 
3 min. leestijd

Mama, ik heb geen vader!

Oudjaarsdag om 08.00 uur komt mijn dochter verontwaardigd bij mij op de kamer. Ik sliep nog en zij was blijkbaar net wakker. Misschien had ze gedroomd, misschien was ze al een tijdje wakker, maar ineens zegt ze:

“Mama, ik heb geen vader!”. Ik moest even snel schakelen. Uiteraard wist ik dat dit onderwerp een keer aangesneden zou worden door haar, maar als het dan zover komt is het toch even slikken.

Ik zei haar: “Je hebt wel een vader, meisje.” Mijn dochter begon toen over een meisje van de kinderopvang die wel een vader had en herhaalde nog eens “ik heb geen vader.” Ik wilde haar uitleggen dat ze wel een vader had en benoemde dit nogmaals naar haar.

Hierop reageerde ze bozer en zei nogmaals, maar met luidere stem. “Mama, ik heb geen vader.” Ze kwam vervolgens bij mij liggen en ik nam haar in mijn armen. Even stevig vasthouden en knuffelen.

Ze begon daarna ook direct over andere dingen die in haar leventje belangrijk zijn, zoals Dora en prinses Anna. Ik besloot er op dat moment maar even niet verder op door te gaan. Toch heeft het me de hele dag bezig gehouden. Ik heb mensen in mijn omgeving om raad gevraagd, maar dit hielp me ook niet echt. De één zegt dit, de ander zegt dat.

Mama, ik heb geen vader

Ik besloot om mijn eigen gevoel te volgen en het maar even te laten zoals het is. Mijn dochter gaat wel weer met  vragen komen en die ga ik voor haar beantwoorden. De waarheid hoeft ze nu nog niet te weten, dat komt misschien ooit. Wel heeft ze recht om te weten dat ze wel een vader heeft, ook al is dat alleen maar biologisch en wil hij niks met haar van doen hebben.

Mijn meisje kan daar niks aan doen en heeft ook niks aan die informatie nu. Een klein meisje moet naar mijn idee opgroeien dat ze geliefd wordt door iedereen in haar omgeving. Ze hoeft nog niet te weten dat een van de twee belangrijkste figuren in haar leven niks met haar heeft. Het is een gebrek van hem en dat hoeft niet haar zodanig negatief te beïnvloeden dat ze er onzeker door wordt.

Ik ga haar nu beschermen met alles wat ik kan. Ze is super lief, mooi en voor mij de meeste geweldige en belangrijke persoon op aarde

Daar komt niemand tussen, ook niet een biologische stoorzender. We hebben ooit afgesproken in mediation dat we haar gaan vertellen dat haar papa te ver weg woont. Dit was op mijn verzoek, omdat ik denk dat ze de eerste paar jaar dan beschermd wordt tegen de harde wereld. Als ze ouder is, zal ze de waarheid (gedeeltelijk) langzaam horen. Aangepast aan datgene wat ze op dat moment aankan en wat bij haar leeftijd past.

Kinderen zijn nieuwsgierig waarom zij opgroeien zonder vader

Voor nu is het goed zo. Ik bereid me steeds meer voor op de vragen die ik ga krijgen van haar. Het is goed dat ze nieuwsgierig is en wil ontdekken. Ze heeft misschien geen papa, maar wel een mama die voor haar door het vuur gaat. Haar opa en oma zijn ook haar hele wereld en ze heeft een superlief gastgezin waar ze helemaal happy is. Super terecht, dat is ze ook meer dan waard.

 

Herkenbaar? Hoe zijn jullie met dit soort vragen omgegaan? Deel het met ons en laat een reactie achter.

 

Over de schrijver
Anonymous
Door

Anonymous

op 15 Jan 2017

Jij bent haar moeder! Jij gevoel weet wat goed voor haar is. En je gaat tegenstand krijgen maar blijf bij jouw gevoel. Zeker bij een narcist. Niemand kan oordelen als ze zelf niet met een narcist in aanraking zijn geweest. Doe wat goed voelt voor jou.Wij single moms zijn niet perfect maar we hebben het beste voor met onze kids. Blijf bij jezelf ;-)

Anonymous
Door

Anonymous

op 15 Jan 2017

dat kan ik. dochter is nu 5 en zegt ook mama heb geen papa he. en van jij bent ook mijn papa. meer vragen heeft ze momenteel niet en wil haar ook nog niet meer vertellen. dat zal zeker wel komen. heb altijd gezegd dat ik haar de waarheid vertel.

Anonymous
Door

Anonymous

op 16 Jan 2017

Mijn zoon van 3 is nu ook begonnen met de vraag ' mama waar is mijn papa? Dit was op kerstavond. Ik heb hem gezegd dat zijn papa bij een andere mama met andere kindjes is maar dat ik wel denk dat hij aan hem denk. Vervolgens kwamen we zijn vader 3 weken later tegen en toen vroeg hij hoe hij heette. Dus ik zei Berry en toen zei hij Berry papa wilt niet voor mij zorgen en Berry papa luistert niet en dat gaat dan direct door merg en been. Voor mijn zoon blijf ik rustig maar van binnen voel ik dan de woede van wat hij mij en mijn zoon allemaal heeft aangedaan. Hij is alleen in het 1e jaar op de achtergrond aanwezig geweest en hij heeft zijn zoon niet erkend. Vervolgens in het 2e jaar heel veel laste vanuit hem en zijn partner en moest ik opeens een dna test doen en dat heeft me zo gekwetst. Hoe geven jullie die woede een plek? Hoe kan ik dit hoofdstuk met zijn vader voor nu afsluiten. Ik ben er dagelijks mee bezig.

Reactie plaatsen