Mama is onzichtbaar ziek
14 december 2015 
4 min. leestijd

Mama is onzichtbaar ziek

Ik heb altijd pijn. Aan mijn omhulsel mankeert niks. Ik ben een stralende moeder. Mijn kinderen weten niet beter. Een moeder die fluitend onder de douche staat, klaar voor een dagje uit. Broodjes gesmeerd, koelbox gevuld. Maar eigenlijk: Mama is onzichtbaar ziek.

En dan opeens “Sorry jongens, ik voel mij helemaal niet goed. Ik neem wat morfine en ga een uurtje liggen…misschien dat we dan kunnen gaan?”

De kinderen teleurgesteld, balen als een stekker. Moeder teleurgesteld weer overvallen door die klote pijn die in 5 minuten de hele dag al heeft verruïneerd.

De kinderen gaan dat uurtje niet meer wachten, wetende dat die dag voor hun moeder over is. Toen ze klein waren deden ze dat nog wel en zette ik mijn masker op, onder de morfine HUN die leuke dag bezorgen. Daarna thuisgekomen een wrak voor tenminste 3 dagen. Nu ze ouder zijn kan ik het ze beter uitleggen. Al snap ik er zelf soms nog steeds helemaal niks van.

mama is onzichtbaar ziekIk heb elke dag pijn, alleen de sterkte daarvan wisselt continu. Hier is soms nog wat aan te sleutelen met medicijnen. Aan de buitenkant is niets te zien. Buiten zien de mensen mij meestal op mijn best.

De onvoorspelbaarheid is het ergste. De dag begint als een zonnestraal die je kamer inschijnt en plotseling is die kamer een grote duisternis. De pijn overvalt je op zo’n manier dat niets helpt, behalve op bed liggen, soms op de bank.

Ik kan hier nog steeds moeilijk mee omgaan. Het maakt mij onzeker en drukt een vreselijke stempel op mijn enthousiasme. In het dagelijkse leven ben ik toch die moeder en zorg ik ervoor dat mijn kinderen niets te kort komen. Hoe ik het soms doe… ik heb geen idee.

Wilskracht zorgt ervoor om je kinderen op de rails te zetten. Maar ook de flexibiliteit van kinderen moet niet worden onderschat. Zij zijn door mijn pijn snel zelfstandig geworden.

Dat begon als baby al kruipend voor mama uit de trap op, zodat ik niet hoefde te tillen. Zelfstandig spelen, zodat mama even kon liggen. Helpen met koken en boodschappen dragen. De muziek gaat automatisch een tandje lager als ze mama ziek zien… Toch moet je met veel dingen extra rekening houden. Ga je op vakantie en je bent uitgeschakeld, wat is er voor de kinderen te doen of neem je iemand mee? Mama is onzichtbaar ziek. Het valt niet op voor de buitenwereld, maar toch is het zo.

mama is onzichtbaar ziekHumor houdt ons allemaal op de been. Als we niet meer om ons zelf kunnen lachen, dan zou mijn gezin een somber gezin zijn. Met als spil, een altijd op de bank liggende zieke moeder. Nee, we liggen in een deuk als ik door de morfine omval, als een onder invloed van drank zijnde moeder. Of als ik niet meer uit mijn woorden kan komen.

Als ik de injectiespuit niet durf te zetten en we allemaal daarom moeten lachen…gevolgd door “Zal ik het dan doen, mama?”

Laatst een pan laten aanbranden, vergeten door al die morfine het vuur uit te zetten. Heel gevaarlijk, maar ja, als mama dan opspringt, heel droog het raam open doet en de pan eruit sodemietert! Ben je toch opeens die held! Of toch met die volle kop van pijn met je auto achteruit rijdt (die overigens een achteruitrijsensor heeft en in piepjes de afstand laat weten) keihard tegen een paal aan. Terwijl de kinderen nog roepen PAAL!!! Hilarisch eigenlijk het lijkt wel een komedie af en toe.

We leven met de dag, want dat is makkelijkste met een pijn die komt en gaat.

Ik heb mij vaak schuldig gevoeld tegenover de kinderen. Omdat ik er niet voor hun was of niet kon mee doen. Als het wel even goed ging wilde ik dat compenseren. Het is niet nodig. Kinderen zijn snel tevreden. Ik heb ze juist bestempeld als de meest gezegende kinderen die er zijn. Want een zieke moeder heeft één groot voordeel, mama is altijd thuis!!

Wat een ontroerend verhaal van Mikel: Mama is onzichtbaar ziek. Heb jij ook ervaring hiermee? Laat je reactie hieronder achter.

 

Over de schrijver
Reactie plaatsen