31 augustus 2015 
3 min. leestijd

"Mama, waar is mijn papa?"

Oké, ik zal het eerlijk toegeven.

Soms… heb ik zelfs de neiging om hem op te zoeken en hem helemaal in elkaar te slaan. Als hij dan onder mijn voeten ligt te kreunen van de pijn en me smeekt om genade.

En dan zeggen: “dit is lichamelijke pijn. Ik heb een andere pijn gevoeld, die veel dieper gaat.”

De vader van Nina is eigenlijk nooit echt in beeld geweest. Tijdens mijn zwangerschap hebben we mailcontact gehad en hij is één keer langs geweest. Na mijn bevalling is hij een maand later op bezoek gekomen. Ik kreeg weer hoop, dat hij het vaderschap op zou pakken. Helaas is dat nooit gebeurd. Totdat Nina anderhalf jaar oud was, toen heeft hij een jaar zijn verantwoordelijkheid genomen. Nou ja… het eerste half jaar ging het goed. Maar na Nina’s verjaardag, ging het bergafwaarts. Uiteindelijk zei hij ieder weekend af, omdat hij moest werken. Mijn maat was vol, hij moest maar zelf initiatief nemen. Na die beslissing heeft hij nooit meer gebeld om te vragen of hij langs kon komen.

En nu… nu zit ik met een dochter die vragen heeft.

tegel 1“Mama, dat is mijn papa!” zei ze nadat ze hem al een paar maanden niet meer had gezien. De man leek inderdaad wel op haar vader. Maar het was hem niet…

“Mama, waar is mijn papa?” vroeg ze op een keer, toen ik haar van het kinderdagverblijf haalde.

Soms als ik erover nadenk, dan huil ik, dan schreeuw ik. Soms ben ik zo boos, dat ik er misselijk van ben. Ik heb zoveel vragen; Hoe kan je zo’n leuk meisje nou laten zitten? Zij zit met de vragen en ik moet ze beantwoorden (terwijl ik geen antwoorden heb). Hoe wil jij jezelf later gaan verantwoorden tegenover haar? Hoe kun je eerst wel komen en dan later weer niet meer? En waarom betaal je geen alimentatie? 

Uiteindelijk schraap ik mezelf weer bijeen en herhaal ik mijn belofte aan Nina. Ik zal altijd in het belang van haar denken.

Haar belang is dat ik vrolijk ben, dat ik zorgeloos voor haar kan zorgen, dat mijn moeizame relatie met haar vader, geen invloed op haar heeft. Daarom heb ik besloten om hem los te laten. Er geen energie in te steken. Ik heb hem een mail geschreven met mijn verlangens en mijn beeld van (hoe ik denk dat we samen haar het beste kunnen) opvoeden. Daarin heb ik ook geschreven dat mijn deur open staat. Na die mail, heb ik het afgesloten.

Na het afsluiten kwam het volgende proces. Niet negatief praten over hem en dat ben ik nu aan het leren. Ik wil hem niet veroordelen. Hij zal op zijn manier zijn best doen, ik zie het waarschijnlijk gewoon niet.

Herken jij je in mijn verhaal? Heb je misschien tips hoe ik het los kan laten? 

 

Over de schrijver
Anonymous
Door

Anonymous

op 31 Aug 2015

Moeilijke situatie. Ken het helemaal. Toen mijn dochter ging vragen waar hij was was ze 2.5 jaar. Mijn antwoord was: hij woont niet hier. Ze is inmiddels 4.5 en heeft hem 3 wkn geleden voor t eerst weer gezien. Ik deed dat voor haar. Heb m'n eigen gevoel aan de kant gezet. Langzaam is er wat contact nu. Voor haar. Omdat zij dat verdient. Heb nooit n negatief woord over hem gezegd en zal dat ook nooit doen. Hij speelt geen financiële of opvoedersrol maar ze heeft iig de kans hem te leren kennen. Omdat ik weer contact heb gezocht. Misschien kan dat bij jou ook ooit. Of ontmoet je een fijne vent. Mijn ervaring is nu dat het pas echt gaat tellen vanaf een jaar of 4. De bewustwording en herinneringen maken. Tot die tijd niet meer info geven dan waar ze om vraagt. Simpel houden. Geen beloftes doen of zeggen papa houdt van jou. Gewoon heel simpel houden. En volgens mij doe je het hartstikke goed! Sterkte!

Anonymous
Door

Anonymous

op 09 Sep 2015

Hoi Marit, Tja... het zijn en blijven lastige situaties. Het contact tussen Nina en mijn ex komt sinds een maand langzaam op gang. Verder kan ik niks doen dan blijven hopen dat het helemaal herstelt. En inderdaad het simpel houden geen beloftes doen :). Groetjes

Anonymous
Door

Anonymous

op 31 Aug 2015

Hier het zelfde. Vader komt en gaat wanneer hij wil maar heb aangegeven dat dat niet goed is voor de kleine. Die gaat beseffen dat papa toch niet komt als hij het zegt oid. Dus hoop heb ik niet meer dat het beter wordt maar ik zal mijn zoontje altijd zeggen wie zijn bio papa is en dan kan hij later zelf beslissen.

Anonymous
Door

Anonymous

op 09 Sep 2015

Hoi Clau, Tjonge lastige situatie. Ik denk inderdaad dat met open en eerlijkheid je uiteindelijk je kinderen zelf moet laten beslissen. Groetjes

Anonymous
Door

Anonymous

op 31 Aug 2015

Ik heb een heerlijke boef van 4 jaar. 2 dagen na de bevalling in het ziekenhuis heeft de vader van mijn boef ons verlaten. 3,5 jaar lang ben ik bezig geweest met contact zoeken. Foto's gestuurd, berichten geschreven maar nooit meer een reactie gehad. Tot afgelopen oktober. Ik stuurde hem een bericht met de vraag dat zijn zoon naar zijn vader vraagt en mij vraag was wat ik hem moest vertellen. Waarop hij antwoordde: ik kan hem wel een keer ophalen en wat leuks doen. Dat schoot mij zo in het verkeerde keelgat waarop ik hem stuurde dat ik graag face to face met hem wou afspreken. Tot de dag van vandaag wacht ik nog op antwoord. Ik heb mijn zoon maar verteld dat papa een andere familie heeft waarop mijn knapperd zei: mama jij bent mijn familie voor altijd. Jij bent mijn beste vriend en hij gaf mij een nieuwe naam. Mama jij bent mijn mamapapa!!!

Anonymous
Door

Anonymous

op 09 Sep 2015

Hoi Nicolejoshua, Nog zo'n lastige situatie. Je kan wel zeggen dat je alles eraan hebt gedaan om hem op de hoogte te houden. En wat een goed antwoord heb je gegeven zeg 'papa heeft een andere familie', die ga ik onthouden :). Groetjes

Anonymous
Door

Anonymous

op 03 Sep 2015

hoi Anne, heel herkenbaar, ook je woede en hoop en verdriet. Ik denk dat je het al heel goed doet, dat loslaten. Mijn zoon is nu tien en heeft nooit zijn vader gezien. We zijn heel gelukkig samen, en dat is denk ik de beste remedie, heel erg gelukkig zijn met het gezin wat je nu bent, jij en je dochter. Maar wat ik heel erg heb moeten leren: om iets los te kunnen laten moet je het eerst vastpakken, denk maar aan een kopje dat je wil breken, dat moet je eerst vastpakken: omarm je boosheid, je verdriet, sta het toe er te zijn, voel het helemaal en dan pas kan je het ook loslaten. Ik ben 4 jaar lang intens verdrietig en boos geweest, bij het vijfde jaar ging er een knop om en zag ik dat de energie van het boos en verdrietig zijn beter voor mezelf en mijn zoon kon gebruiken, nu naar tien jaar laat het me echt koud, ben ik zelfs blij dat hij niet in het leven van mijn zoon is omdat hij hem anders zou beschadigen, en ik hou zelfs van hem omdat hij mij zo'n prachtig kind heeft gegeven. Ik schrijf hier ook een boek over, net als jij, en dat is ook een heel mooi loslatingsproces. Je bent goed bezig, supermama!!

Anonymous
Door

Anonymous

op 09 Sep 2015

Hoi Tamara, Bedankt voor je bemoedigende en open reactie. Ik merk aan mezelf dat deze blog schrijven ook een stukje heeft geholpen met het 'verwerkingsproces'. Leuk dat je een boek gaat schrijven! Wat wordt de titel en wanneer komt het uit? Groetjes

Anonymous
Door

Anonymous

op 29 Sep 2015

Ik vind het zo knap!! Wil het echt lezen. Ik merk ook echt dat ik me boosheid en verdriet moet loslaten. Ik woon in het buitenland, en heb 3 kinderen. Vader is vreemd geweest en ik heb hem verlaten. Na 2 weken kwam ik hem met die braz vrouw tegen. Alle stoppe sloegen door, heb hem kansen gegeven kids te zien. Keer op keer verpest hij het. Nu mag hij ze niet meer zien omdat zijn vriendin die geen ned spreekt mij geappt heeft via zijn nr. Om mij even te komen vertellen hoe bly ze s dat k fotos voor hem stuur en ze hem en de kinderen gelukkig wil zien. Bij my kwam het heel verkeerd over want ik heb geen zaken met haar te bespreken. Mijn verhaal is zolang. Maar ik ben nu een half jaar verder super bly dat k die stap heb genomen. Maar vergeven hoe doe ik dat ?? Ik wil me kinderen niet in de buurt van die braz prostituee. Zo een vrouw heeft geen toegevoegde waarde aan me kinderen.

Anonymous
Door

Anonymous

op 28 Sep 2015

ik heb de "mazzel" dat de vader van mijn Liefje manisch depressief is, en ik heb dus op zijn ziekte kan gooien. Hij wil wel maar hij kan het niet. Het feit dat hij al twee keer eerder vrouw en kinderen is kwijtgeraakt, bevestigd dat alleen maar. Dat er ook een een heel groot stuk karakter meespeelt, hoef ik niet uit te spreken naar haar. Ik heb anderhalf jaar achter hem aangeleurd, ik wilde zo graag dat haar vader een rol in haar leven ging spelen. En dat gaf mij zoveel stress ondertussen. Inmiddels besef ik mij dat zijn omgang met haar zijn verantwoordelijkheid is, en niet de mijne. En sinds ik dat los heb gelaten zien we hem nauwelijks meer, hij laat zo weken niets van zich horen. Geeft mij stiekem heel veel rust, en m'n liefje dus ook. Ik heb wel sporadisch maar goed contact met zijn familie, ze kennen hem en weten hoe het verhaal werkt. En staan achter mij. Dat vind ik een hele fijne gedachte, dat ondanks dat haar vader verzaakt, zijn familie wel hun armen en hart openen voor haar. En als hij uiteindelijk weer meer contact wil, de deur staat wagenwijd open. Want het is en blijft haar vader en daar ga ik niet tussen staan en zal altijd respectvol over hem praten, en dat weet hij, maar hij zal wel zelf naar die deur toe moeten lopen.

Anonymous
Door

Anonymous

op 24 Jan 2016

Je doet het hartstikke goed. Ik weet uit eigen ervaring dat het moeilijk is. Er zijn genoeg vrouwen die dat niet doen of kunnen hoe jij het doet. Het loslaten en genieten van je kind is het belangrijkste. Als hij wil komen dan komt hij maar. Ik vind wel belangrijk dat er eerst een gesprek komt en dat je zeker weet dat hij dit keer wel blijft in het leven van je dochter. Voor haar zou het niet leuk zijn dat hij komt en dan weer een tijd niet. Een kind is voor je hele leven en niet voor wanneer het hem uitkomt. De vader van mijn zoon wou ook contact met zijn zoon. Ik heb toen gezegd dat ik er voor open sta en dat ik het goed geregeld wil hebben dus via medieation. Mijn zoon is bijna 3 vraagt nu naar zijn vader. Hij heeft hem nog nooit gezien. Ik heb verder niks meer van zijn vader gehoord en hij ziet ervan af. Jammer want ieder kind heeft recht op een vader. Maar je moet kijken of het wel goed is voor je kind. Want je wil niet een verdrietig en teleurgestelde kind hebben. Dus goede communicatie tussen ouders proberen je verwijten en misschien haat en verdriet aan de kant zetten. Alles voor je kind dat staat op nummer 1.

Reactie plaatsen