De vader die geen binding voelt met zijn kind
9 juli 2016 

De vader die geen binding voelt met zijn kind

In een vorige blog viel te lezen dat ik akkoord ben gegaan met het voorstel tot mediation met  mijn  narcistische ex. Dit gaat over het gezag over mijn dochter. Om financiele redenen wilde mijn ex liever mediation dan procederen.

Via de rechtbank kwamen we op een mediator uit, halverwege de reisafstand tussen ons beiden. Erg gespannen reed ik ernaar toe. Onderweg belde mijn ex met de mededeling dat we de mediator niet alle ruimte moesten geven, want de mediator wilde er natuurlijk veel aan verdienen. Ah, het gaat uiteraard weer om geld, bedacht ik me.

Eenmaal aangekomen besloot ik om een afwachtende houding aan te nemen en mijn ex te laten vertellen. De mediator stelde ook haar vragen wel en hij liet al snel zijn narcistische aard zien. Het duurde hem te lang. Daarnaast vond hij het maar belachelijk dat ze steeds over berekeningen begon aangaande de alimentatie. Ook het bespreken van zijn contact met zijn andere zoon, die hij wel wil zien was volgens mijn ex niet van belang.

see-you-again-1013681_640

Mediation met een narcist

Ineens hoor ik hem precies datgene zeggen wat ik steeds al aanvoel, maar nog kon ontkennen voor mezelf. Die woorden uit zijn mond. De woorden die me raakten, alsof hij me met een mes in mijn rug stak. Het was het antwoord op de vraag van de mediator: Voel jij binding met je dochter?

“Nee, ik voel geen binding met mijn dochter. Ik kan er wel om liegen, maar ik voel niks bij haar.”

Ondanks dat ik dit ergens altijd wel verwacht heb, raakte me dit zo diep. Ik voelde tranen opkomen, maar besloot me groot te houden.  De mediator zag mijn blik wel, al zei ze er niks van. Mijn ex gaf daarnaast te kennen dat omgang tussen hem en mijn dochter er voorlopig echt niet in zit. Hij wilde er dan ook niks over afspreken in het ouderschapsplan.

Persoonlijk vind ik dit helemaal niet erg voor nu. Ik heb liever dat mijn dochter wat groter en sterker is dan dat ze nu is. Ik heb aangegeven dat hij omgang in de toekomst ter sprake kan brengen, maar dat ik vind dat het dan opgebouwd moet worden. We hebben dan ook afgesproken dat mijn ex haar in ieder geval vanaf dit moment voor iedere verjaardag een kaartje gaat sturen. Ze wordt bijna 3 jaar oud en het zou voor het eerst zijn dat haar vader iets stuurt voor haar verjaardag. De mediator vertelde dat een kind nog zo veel cadeau’s van wie dan ook kan krijgen, maar dat het kaartje van papa het allerbelangrijkste is als ze wat ouder is. Ze zal iedere verjaardag anders gaan herinneren als een dag waarop papa niet eens aan haar dacht.

Ook deze woorden gaan door merg en been op dat moment. Ik voel boosheid en verdriet, al weet ik dat het zinloos is.

Mijn ex geeft aan dat onze dochter altijd welkom zou zijn, als ik hem vraag of omgang er ooit nog in gaat zitten. Hij noemt een leeftijd als voorbeeld, waarop ze al bijna volwassen is. De mediator grijpt daarom in en vraagt aan hem hoe wij onze dochter willen laten opgroeien qua beeldvorming over haar vader.

mother-child-730321_640

Mediation met een narcist

Uiteindelijk komen we tot de afspraak dat hij jaarlijks met haar verjaardag een kaart en foto’s stuurt van zijn leven. Zo krijgt mijn dochter een beeld van haar vader en blijft ze niet in het ongewisse. Tevens lijkt het dan alsof haar vader veel aan haar denkt. De eerstkomende jaren lijkt me dit een goede oplossing, aangezien ik de situatie toch niet kan veranderen. Wanneer ze ouder is hoort ze de feiten, als ze er aan toe is. Tot die tijd kan ze naar klasgenootjes vertellen dat papa niet bij haar kan zijn, omdat hij zo ver weg woont.

Ik vraag me af hoe lang ik dit vol kan houden. Ik vind het namelijk nog belangrijker dat ze niet opgroeit met het idee dat mama niet eerlijk is tegen haar.

Die band ga ik ook niet voor mijn ex op het spel zetten. Al breekt het nu al mijn hart als ik aan het moment denk waarop ik haar de waarheid ga vertellen. Vreselijk…

 

De mediator probeerde nog of mijn ex akkoord zou willen gaan met het tekenrecht over te dragen aan mij. Het gezag zou hij dan behouden. Mijn ex vond dit uiteraard prima. Hierop heb ik mijn grens aangegeven dat ik echt alleen het gezag wil. Daar waar ik nu op weerstand dacht te stuiten, ging mijn ex akkoord. Zo makkelijk dus.

Het ouderschapsplan is uiteindelijk vastgesteld en mijn ex vraagt hierbij de rechter om het eenhoofdig gezag aan mij toe te wijzen. Ik besef me dat het zeer zeldzaam is dat een narcist hiermee akkoord gaat. Er gaat een week over heen tot ik hoor waarom hij akkoord ging: zijn huidige vriendin is zwanger en zij weet niks van onze dochter af. Op en top narcisme, al pakt het dit keer ook goed voor mij uit. Ik hoop van harte dat de rechter instemt met het door ons opgestelde ouderschapsplan.

Benieuwd naar meer verhalen? Lees ze hieronder.

Over de schrijver
Reactie plaatsen

arrow_drop_up arrow_drop_down