04 april 2016 
3 min. leestijd

"Meisjes, opa komt niet meer terug..."

Twee verdrietige gezichtjes kijken mij met grote ogen aan. En bij allebei rollen er grote tranen over hun wangen. Snikkend storten ze zich tegen mij aan. Ik zit op de bank met in elke arm een kind.

Ik heb ze net het verdrietige nieuws moeten vertellen dat ze hun opa nooit meer zien. Opa heeft de keuze gemaakt alle schepen achter zich te verbranden en is uit ons leven vertrokken. Het klinkt als een hele slechte film en zo voelt het ook. Ik weet het al een tijdje, maar we hebben nog gedacht dat hij gewoon terug zou komen. Dat hij er gewoon even tussenuit moest.

Op de dag dat zijn retourvlucht zou zijn, hebben we de hele dag gewacht. Tevergeefs…

En dan komt het onvermijdelijke moment dat ik het niet langer kan uitstellen en moet ik het ze het slechte nieuws vertellen. Ik liep er al dagen tegenaan te hikken. Bij de gedachte alleen al werd ik misselijk. De ergste boosheid en emoties leek ik zelf gehad te hebben. Het is mijn stiefvader en omdat hij met mijn moeder trouwde toen ik op eigen benen ging staan, had ik niet echt een band met hem opgebouwd.

En dan, als ze toevallig samen even op de bank zitten, zeg ik ze dat ik ze vervelend nieuws te vertellen heb. En in een adem vertel ik dat opa en oma niet meer bij elkaar zijn en dat opa weg is. Dat het erop lijkt dat hij nooit meer terugkomt.

Meisjes, opa komt niet meer terug...

Meisjes, opa komt niet meer terug…”

Ik probeer mij groot te houden. Tranen prikken achter mijn ogen en ik voel een brok in mijn keel. Ik houd ze stevig vast en zeg heel zachtjes dat ik er ook heel verdrietig om ben. En als ik dat verdriet op hun gezichtjes zie, en hun lijfjes in mijn armen voel schokken, houd ik het zelf ook niet meer droog. Mijn hart breekt…

De jongste komt al gauw met vragen over opa. Allemaal vragen waar ik het antwoord niet op weet. Nee, ik weet niet waar opa is. Nee, ik weet ook niet waarom hij niet in Nederland blijft wonen. Nee, ik weet ook niet waarom wij geen ‘dag’ meer konden zeggen. Ja, opa zei inderdaad de laatste keer ‘tot de volgende keer’… De oudste weet niet of ze nou verdrietig is omdat ze opa nooit meer ziet of dat ze boos is omdat hij oma in de steek laat. Ik zeg haar dat allebei goed is.

“Mama, ben jij boos op opa?” Ja, ik ben wel een beetje boos op opa. Ik laat ze heel even los, en loop naar de keuken om voor ons alle drie een glaasje water te pakken. En terwijl ik het water in de glazen laat lopen, zie ik de betraande gezichtjes op de bank zitten. Gelaten kijken ze naar de televisie die de jongste weer heeft aangezet. En dan overvalt het mij.

Verdriet, boosheid en ik moet me beheersen om niet zelf in snikken uit te barsten. Ik begraaf mijn gezicht in mijn handen. Ik moet nu overeind blijven, ik moet er voor ze zijn. Ik veeg mijn tranen weg en raap mijzelf gauw bij elkaar.

Maar ik ben zo boos. Zo boos op opa dat hij mijn meisjes dit verdriet aandoet. Zo boos dat hij mij deze rotklus laat opknappen. Dit had toch niet gehoeven… En als ik dan ’s avonds de meisjes in bed nog een knuffel geef, komen daar opnieuw de tranen. De vragen blijven uit. Ik kruip bij ze in bed, en knuffel ze tot de tranen voor vandaag op zijn.

Iets later dan normaal zit ik met een kopje thee op de bank. Ik laat mijn tranen de vrije loop. Verdrietig om het verdriet van die twee lieve meiden. En verdrietig omdat ik mij nu heel even heel alleen voel…

Wat een verdriet en dat gaat door merg en been van je kinderen. “Meisjes, opa komt niet meer terug…” Iets onbegrijpelijks voor ze. Voor Frederike ook. Hoe ga je om met het verdriet van je kinderen op dit soort momenten? Laat je reactie hieronder achter.

Over de schrijver
Anonymous
Door

Anonymous

op 05 Apr 2016

Bij ons kwam papa nooit meer terug. Ik heb het toch iets anders gebracht... papa moet even nadenken over zixhzelf en zijn leven. Als hij weet wat hij wil dan horen we het wel. Als dat niet zo is, dan kun je hem opzoeken als je groot bent en t hem vragen. Ook ik was boos en verdrietig, maar ik heb er voor gekozen om niet vanuit boosheid te vertellen over papa. Papa heeft ook weer contact opgenomen. 3,5 jaar later, een week voordat hij overleed.

Reactie plaatsen