Wat voel ik me heerlijk, sterk, onafhankelijk. Ik ben ‘ontslagen’ van mijn coach. Ik ben in balans. Er is een soort serene rust over me heen gekomen. Ik sta met beide voeten op de grond, stabiel, onverwoestbaar. Ik weet wat ik wil, waarom ik ben wie ik ben en wat mijn behoeften zijn. Ik waardeer de kleine dingen én de grote dingen die daarin passen. Ik neem afstand van negativiteit en meningen van anderen waar ik geen meerwaarde aan beleef. Ik ben blij en vrij. Voel me goed. Ik kies waar ik mijn aandacht aan besteed en leef intens. Een brede smile komt op mijn gezicht. Ik, Becky, ben er weer. Sterker dan ooit.

Voor de zomervakantie had ik problemen. Mijn dochter en ik hadden veel ruzie. Ik kreeg haar niet meer naar school en niet op tijd naar bed, ze at ‘s ochtends niet meer, dronk alleen maar water. Mijn meisje drinkt altijd limonade ;-). Dit meisje herkende ik gewoon niet meer. Ze moest van mij naar school en ze moest naar bed. Ze wilde beide niet. Elke avond en ochtend ruzie en geen tijd voor mezelf. We kwamen elke dag te laat op school, soms wel anderhalf uur later. En dus kwam ik te laat voor meetings op mijn werk. Ondanks de begripvolle reactie op het werk, gaf dit me een onmachtig gevoel. Normaal hebben mijn dochter en ik altijd oplossingen, maar deze keer niet, deze keer konden we het niet alleen. Ik maakte me zorgen, wat is er toch met mijn meisje aan de hand? Hoe krijg ik het weer normaal? Zodat ik ook weer normaal mezelf kan zijn?

Ik ben op!

Ik ben op!

Daarnaast heb ik ook een punt gezet achter een intense liefde, ik was er klaar mee, ik geloofde er niet langer meer in. Dat kon er ook wel bij, ik hield namelijk zielsveel van hem. Erg veel last had ik er niet van, ik was alleen maar bezig met mijn dochter. Papa had er natuurlijk geen last van, daar gedroeg ze zich als een zonnetje. Ik was op!

Om de situatie te veranderen heb ik eerst een kinderpsychologe betrokken. Mijn dochter en ik gingen een aantal gesprekken aan. Voor mij ging het niet snel genoeg. Omdat ik zelf meer en meer ook op andere gebieden ging wankelen, besloot ik, op aanraden van een vriendin, een coach te nemen. Een coach voor mezelf. Natuurlijk had ik in mijn werk veel coaching gehad en door mijn studie Maatschappelijk Werk wist ik alles van de psyche van de mens. En toch, was ik nu degene die hulp nodig had. Ik wil weer een stabieler fundament. Dat was de hulpvraag waarmee ik bij mijn coach terecht kwam.

Ik sta nogal sceptisch tegenover mensen die mij kunnen helpen, omdat ik zelf erg ontwikkeld ben op dat vlak. Ze moest me overtuigen dat ze degene was die mijn geld waard was en me een juiste impuls kon geven. Vanaf ons eerste gesprek had ik respect voor haar aanpak. Ik vond haar theorie super boeiend en haalde er telkens specifieke zaken uit waar ik verder mee kon in mijn dagelijkse gedachten en activiteiten.

Een paar voorbeelden:

  • Niemand weet hoe je een goede moeder bent, wat goed is. Dus weg wat al die adviezen, alsof anderen het wel weten. Ik weet het beste hoe mijn dochter is en wat bij haar werkt.
  • Een kind wil gezien worden. Een kind heeft eigen behoeften. Hoeveel tijd stoppen we als ouder erin om die behoeften te leren kennen en de behoeften in te vullen. Ik heb letterlijk tegen mijn dochter gezegd dat ik wil
    Een kind wil gezien worden

    Een kind wil gezien worden

    weten waar zij behoefte aan heeft. Het stoplicht wat ik normaal gebruik om aan te geven of ik gestoord kan worden thuis (mijn behoeften) heb ik aangevuld met een extra wasknijper waarmee mijn dochter kan aangeven waar haar behoeftes liggen. Je had haar gezicht moeten zien toen ik dat haar vertelde. Ze vroeg, van wie heb je dat? Van Zefanja…hihi. Onze band is sterker geworden, mede door de hulp van de kinderpsychologe, waar we inmiddels ook al genezen zijn verklaard. We kunnen het weer samen. Puur aandacht, echt luisteren naar mijn dochter, haar (angsten) serieus nemen heeft het verschil gemaakt.

  • Mijn levenszins is: Ik ben een vrolijk mens die met doorzettingsvermogen en creativiteit intens leeft. Heb er deze blog over geschreven. Deze zin heeft me eigenlijk duidelijk gemaakt dat ik keuzes moet maken voor de zaken waar ik intens mijn aandacht aan besteed. Oude dates die nog steeds contact zoeken daar reageer ik alleen op als ik daar behoefte aan heb. De centrale vraag in mijn hoofd is: doe ik dit voor de ander of doe ik dit voor mezelf? Ik stop mijn tijd liever in mijn dochter, mijn werk, huidige vrienden, leuke collega’s, mijn geweldige liefdesrelatie (ja, hij is weer terug) of gewoon in niks doen. Lekker bankhangen met CSI op de TV, heerlijk, wat een rust!
  • Mijn verleden zorgt ervoor dat ik zaken goed wil doen om liefde te behouden. Ik wil zaken begrijpen. Ik stel daarom vaak de vraag ‘Waarom?’, ben erg onderzoekend en leg mijn gedrag ook vaak uit naar anderen. Ik moet me bewust afvragen of ik tijd wil steken in het waarom of zaken gewoon accepteer zonder te weten waarom. Kiezen waar ik mijn energie in stop. Ik hoef niet altijd te weten waarom en ik hoef het zeker niet altijd goed te doen. Liefde komt en gaat toch 😉 en sommige liefde blijft, in welke vorm dan ook. Het verleden maakt dus wie je bent en hoe je zaken interpreteert. Het is tijd om dat onder ogen te zien en daarboven te gaan staan, echt volwassen te worden.
  • Echt naar jezelf te luisteren (net als bij m’n dochter) en je eigen keuzes maken. Het hoeft niet altijd in een hokje te passen, dat geldt ook voor de liefde. Mijn vriendin wees me op dit gedicht ‘Heb ik je echt lief? Dit gedicht heeft een keerpunt gebracht voor mij, alle puzzelstukjes vielen in elkaar. Wat ben ik blij dat iemand mij echt lief wil hebben als mens en niet om mijn uiterlijk, mijn imago of wat dan ook. Niet oppervlakkig, maar intens. Dolblij ben ik daarmee. Wij zijn verbonden, daar hoef ik niet over te twijfelen en dat blijft. Lang streefde ik een relatie na, nu weet ik dat vele in een relatie deze verbondenheid niet hebben. Ik ben een tevreden mens en ga er vooral van genieten nu ik de waarde (er)ken.
  • Het is mooi om te zien dat mijn zwakke punten waarschijnlijk ook de zwakke punten van mijn dochter zijn. Ik moet haar leren hoe ze hiermee om moet gaan. Ik ga haar laten groeien. We zijn ons er steeds bewuster van dat ze gevoelig is, dat ze angstig mag zijn, dat ze haar gevoel overal mag uitspreken (echter durft ze het alleen bij mij), ze mag zijn wie ze is. Ik heb nu veel meer geduld, omdat ik weet dat ze bepaalde dingen gewoon nog niet kan en ik rustig moet blijven zodat ze haar echte gevoel uitspreekt. Dan pas kan ik haar helpen. Wat ook geweldig is, is dat mijn dochter kortere woede uitbarstingen heeft. Ook zij krijgt controle.

Do or don’t?

Dus…ben je ‘op’, zoek een coach om jezelf verder te ontplooien. Je wordt er een rijker mens van en een betere opvoeder! Een dikke vette ‘Do’ dus.

Ik kan weer alles aan!

Ik kan weer alles aan!

Zie ook: de kracht van een echte powermom

Zou jij een coach nemen om zelf te groeien? Deel het met ons en laat een reactie achter.