Met je kind praten over de aanslag in Parijs
16 november 2015 
3 min. leestijd

Met je kind praten over de aanslag in Parijs

We zijn er allemaal denk ik enorm van geschrokken. Ik moet toegeven dat mij wel even de schrik om het hart sloeg: Parijs… dat is praktisch om de hoek. Wie? Hoe? Wat zou ik doen? Ik zag mezelf al naar het platteland, naar mijn familie vluchten, weg de stad uit.

hoe praat je met kinderenEn dat zijn dan MIJN emoties waar ik mee moet dealen. Ik heb een elfjarige die het Jeugdjournaal volgt – en dit natuurlijk bespreekt op school. Het liefst zou ik de TV het raam uit kiepen, de krant verbranden en met een stalen
smoel pepernoten gaan bakken. Maar dat kan niet. Dan neem ik de elfjarige niet serieus. Wat vertel ik haar? Daarom schrijf ik dit blog over met je kind praten over de aanslag in Parijs.

Op Facebook zag ik een aantal tips voorbij komen: met je kind praten over de aanslag in Parijs. Een aantal daarvan heb ik zelf meegenomen:

  • Hou rekening met de leeftijd van je kind
    Voor heel jonge kinderen is dit wel erg ver van hun bed, het is voor hen niet rechtstreeks om de hoek en het zijn niet mensen die ze kennen. De kans is ook groot dat het onderwerp op school in de onderbouw geen hoofdpunt is. Iets oudere kinderen kunnen er heel bang van worden. Kan zoiets hier ook gebeuren? En dan: hoeveel feiten geef je ze mee? Wat ‘bespaar’ je ze? Ik heb ervoor gekozen de informatie te beperken tot wat er op het Jeugdjournaal over wordt gezegd. Mijn kinderen hebben er verder ook niet naar gevraagd.
  • Kijk –als je het onderwerp bespreekt- samen Jeugdjournaal
    Dan ben je op de hoogte van wat zij gehoord hebben en kun je meteen met ze praten over wat het met ze doet.
  • Bespreek wat er gedaan wordt aan veiligheid
    Dit vond ik zelf wel een heel bruikbare tip, om tegenwicht te geven tegen de zwaarte van het nieuws. Je ontkent niet, maar je legt uit wat de politie en hulpdiensten (kunnen) doen. En dat er mensen zijn die hun huis openstellen voor bijvoorbeeld toeristen die geen plek hebben om heen te gaan.
  • Ga na wat het nieuws met jouzelf doet
    Ben je erg van slag? Bang, boos, verdrietig, machteloos? Maakt het je wantrouwig naar andere mensen? Onderdruk je dat of kun je het uiten – tegen volwassenen? Wat mijzelf betreft: het maakt me in enige mate angstig.
    Ik voel wel wat doemdenkerigheid opkomen. Mijn persoonlijke tegenreactie is om me te richten op wat mooi en liefdevol is. Een kaars aan te steken. Misschien ontken ik daarmee een dreiging, en dan denk ik: prima – ik kan er toch geen ander verschil in maken dan hier in de buurt om me heen moeite te doen voor een goed contact met hoe praat je met kinderen 4mijn buren en hun kinderen. In de tussentijd laat ik ons leven niet vergallen door angst. Met je kind praten over de aanslag in Parijs: beter eerst je eigen emoties wat neutraliseren.
  • Geef aandacht aan gewone en leuke dingen
    We zijn dus gewoon de Sint gaan binnenhalen, zijn bij oma geweest, enzovoorts. Op die manier wakker je niet nog meer angst aan en laat je ook voelen dat ondertussen elders op aarde gewoon het leven wordt geleefd…

Er zijn nog veel meer tips te vinden over met je kind praten over de aanslag in Parijs. Een mooi overzicht vond ik op ‘mijn gouden traan’. Daar heb ik voor dit blog ook uit geput.

Met je kind praten over de aanslag in Parijs. Hoe pak jij het aan?

Over de schrijver
Reactie plaatsen