Met je ouderschap door de APK
03 december 2015 
6 min. leestijd

Met je ouderschap door de APK

Met je ouderschap door de APK

Op 18 november vertelde diverse media dat de gemeente Rotterdam een pilot start waarbij ouders één jaar na hun formele scheiding uitnodigt worden voor een keuring: de scheidings- apk.

Het doel van de vrijwillige gesprekken is het terugdringen van het aantal vechtscheidingen. Één op de vijf scheidingen ontwikkelt zich na enkele jaren tot een vechtscheiding en de overheid draagt uit dat kinderen in een vechtscheiding plaatsen gelijk staat met emotionele mishandeling. De apk geeft ouders de mogelijkheid om hun afspraken en samenwerking opnieuw te laten ‘keuren’ zodat eventuele meningsverschillen niet uitmonden in een ellendig lange strijd.

“Hij zal er toch zeker wel door heen komen?”
Is de vraag die ik mijzelf elk jaar vlak voor de apk- keuring van mijn auto stel.automotive-62827_1280

Ik bedenk altijd meerdere scenario’s. Het rampscenario is in het geval van de apk wel mijn uitgangspunt want dan kan het vooral meevallen. Mijn auto krijgt namelijk elk jaar het een en ander te verduren. Ik reken erop dat lampjes vanzelf gaan branden als een vloeistof op is. Hoewel het lampje van de airbag altijd brand en niemand weet wat dat betekent.

De apk geeft mij elk jaar stress. Ik kan namelijk iets over het hoofd hebben gezien en voor gigantische kosten komen te staan. En in het ergste geval moet ik mijn auto afschrijven. Als ik elk jaar mijn ouderschapsafspraken zou laten controleren dan zou ik eenzelfde spanning voelen.

Natuurlijk besef ik dat een kind geen auto is maar opvoeden is toch ook een hele boel: ‘Ik doe maar wat ik denk dat nu het beste is. In de hoop dat ik het goed doe en het uiteindelijk ook goed uitpakt’.

En vrijwel elke ouder houdt rekening met de mogelijkheid dat ze later te horen krijgen dat bepaalde keuzes helemaal niet zo best waren. Het is het risico van het opvoeden van een kind: dat je als ouder deels of zelfs grandioos faalt.

Wanneer ouders elke dag samen kunnen uitvogelen wat ze die dag weer bedenken voor de opvoedkundige obstakels op hun pad dan is consensus vinden in het ouderschap al lastig. En consensus vinden is dé opdracht voor gescheiden ouders. In de jeugdhulpverlening bezigt men de term met regelmaat. Men stelt: “Gescheiden ouders moeten consensus vinden in de opvoeding. In het belang van hun kind.” Eenstemmigheid. Op één lijn zitten en dus ook vertrouwen in de andere ouder hebben. Ouders hebben samen een plan. In bepaalde gevallen een strijdplan want zo kan het voelen na nachten wakker liggen.

‘Maar hoeveel samenwonende ouders vinden consensus?’

Ik vind het tamelijk ingewikkeld en ik ben heus niet de enige. ‘Hoe lastig is eenstemmigheid vinden voor gescheiden ouders dan wel niet?’ Overeenstemming vinden over persoonlijke kwesties die je aan het hart gaan bereiken we veelal niet in één gesprek. We kunnen eigenlijk wel stellen dat het een wonder is als we het op één dag voor elkaar krijgen. Daarbij is het ook gewenst dat we vertrouwen hebben in de beste intenties van de andere ouder. En dan hebben we alleen nog maar over een plezierig vertrekpunt om over te gaan tot overleg over opvoedkundige keuzes. aygul-barieva-884350_1280

Vervolgens is het noodzakelijk dat we ons kind kennen. Zodat we zijn/ haar behoeften herkennen en de ontwikkeling waar hij/zij in zit. Vaders en moeder kijken overigens vaak vanuit een ander standpunt naar hun kind en duiden gedrag
verschillend. Het kan dan wel even duren voordat je er samen over uit bent welke mogelijkheden en beperkingen je kind heeft.

Daarna gaan we bedenken welke pedagogische stappen mogelijk én wenselijk zijn.
En laten we niet vergeten dat door open te zijn over onze eigen angsten, wensen, mogelijkheden en beperkingen als mens en ouder we beter filteren in wiens belang we een keuze gaan maken.

Overigens blijven we het gehele proces het vertrouwen houden dat de andere ouder zich net zo machteloos kan voelen én toch met evenveel liefde en betrokkenheid met de beste intenties opvoedkundige keuzes maakt. 

Niets of in ieder geval weinig van het bovenstaande zie je terug bij ouders in een oneindige (vecht-) scheiding. Deze ouders komen niet los van elkaar. Zij zijn over het dunne lijntje van liefde naar haat gekukeld en zonder dat ze het zelf vaak door hebben besteden ze al hun kostbare tijd en energie aan de ex-partner. Nu niet meer op een positieve en opbouwende wijze maar op een negatieve en destructieve manier. Waar men bij liefde de ander de hemel prijst, wordt bij haat de ander de hel in gestreden. Maar ook haat maakt blind en dat vergeet de volksmond er wel eens erbij te zeggen.

Laten we als buitenstaander ook gelijk bekennen dat we om een irrationele verliefde volwassene nog wel (schaapachtig of met plaatsvervangende schaamte) kunnen lachen maar van een irrationele haatdragende volwassene worden we behoorlijk ongemakkelijk.

Dat is precies waarom praten met strijdende ex-partners zo ingewikkeld is voor een netwerk.

Je kunt het vrijwel alleen goed doen als je openlijk sympathiseert met het kamp waar je gaandeweg in bent of jezelf in hebt geplaatst. Ontsnappen is er niet bij. Mocht je toch een dappere poging wagen dan is er altijd de angst dat jij net diegene bent die de rode lap voor de woeste stier houdt.

Het is wellicht zo gek nog niet om preventief jaarlijkse gesprekken te gaan voeren na de formele scheiding. Om te controleren of om ouders te ondersteunen bij het vinden van overeenstemming. Waarbij ze samen met een advocaat of mediator kunnen bekijken of het lukt om op één lijn te blijven. Zodat deze meervoudig partijdige professional de belangen van het kind in kwestie nogmaals voorop stelt. En eveneens aan ouders vraagt mee te ontwikkelen met de leeftijd en ontwikkeling van hun kind. Het is aan deze advocaat of mediator om tijdens deze jaarlijkse apk mede zorg te dragen dat er geen juridische strijd van de grond komt. De ervaring leert namelijk dat ex- partners die elkaar niet los kunnen laten hun strijd voor erkenning verleggen van de woonkamer naar de rechtszaal.

Mijn ervaring is echter ook dat liefde het meest onderschatte werkwoord is dat ik ken. Voor alles waar ik voor moet werken is het werken voor de liefde toch wel de meest inspannende.

Eentje waar ik mij dagelijks voor inzet en niet eenmaal per jaar. De lijn tussen liefde en haat is namelijk zo overschreden. Net zo goed als de lijn tussen mededogen uitoefenen en strijden voor mijn eigen recht.

Over de schrijver
Reactie plaatsen