Met veertien jaar uit huis
16 oktober 2015 
10 min. leestijd

Met veertien jaar uit huis

In mijn vorige blog vertelde ik over mijn zoon met PDD-NOS type MCDD. We doorliepen heel wat therapieën en behandelplannen en hij ging met veertien jaar uit huis, naar een behandelcentrum.

Na zes maanden verblijf in het klinisch behandelcentrum kwam er een overleg. Mijn zoon was 3 maanden geobserveerd en 3 maanden behandeld.

Ook al wist mijn onderbuik gevoel wat ze me gingen vertellen, een klap met een mokerhamer was minder hard aangekomen.

Ik kreeg het dringende advies, mijn kind na 9 maanden niet naar huis te halen maar door te laten stromen naar beschermd wonen. Ze waren tot de conclusie gekomen dat hij qua kalenderleeftijd 14 is, verstandelijk 6 jaar en sociaal-emotioneel 24 maanden. Dan zakt je stoel wel even onder je kont vandaan. Ik wist toen al anderhalf jaar dat hij MCDD heeft, ik had me ontzettend ingelezen, had educatieve cursussen gevolgd, ouderschapsbegeleiding gehad… Ik wist dat het eraan zou komen. Toch bleek het moeilijk te aanvaarden.

nadenken!De stap werd genomen, er werd een woonlocatie voor hem gezocht. Na zeker 700 mails en meer dan 300 telefoontjes was er een plek voor hem gevonden. Ik ging kijken en het was mooi en rustig. Hij kreeg een ontzettend grote kamer met eigen keukenblok. Ik was positief… maar ja, hij moest er wonen. Hij moest met veertien jaar uit huis.

Hij wou het eerst niet. Na vele gesprekken met hem op zijn niveau stemde hij in. Het enige probleem was dat er op dat moment alleen maar mensen woonden van twintig jaar of ouder. Maar de organisatie beloofde ons dat deze bewoners binnen een paar maanden verhuisd zouden zijn, want de lokatie werd een jongerenwoning.

Wat een hel werd deze verhuizing. Mijn kind kon zijn draai niet vinden, hij werd niet opgevangen, de begeleiders werkten langs elkaar heen.

De keren dat ik in de auto ben gesprongen om hem op te vangen zijn niet te tellen. Ik begon te twijfelen. Als ik dan toch zorg op afstand moest geven kon ik hem beter in mijn eigen omgeving houden. Er werden tig gesprekken gevoerd en keer op keer werd er verbetering beloofd. Na 5 maanden liep mijn kind weg om zelfmoord te plegen. Toen was voor mij de maat echt vol. De paniek die ik toen voelde om mijn kind te verliezen was ondraaglijk. Ik sprong meteen in de auto, ben hem gaan zoeken en heb hem goddank gevonden. Lang leve de mobiel. Gelukkig nam hij die altijd op als ik belde en wist ik hem rustig te krijgen. Zo kwam ik er ook achter waar hij was. Samen zijn we naar de woning gereden en ben ik zijn spullen gaan inpakken, onder luid protest van de begeleiding. Maar mijn kind ging daar geen dag langer blijven.

Wat nu? Mijn kind, zo gestabiliseerd in het behandelcentrum, was weer terug bij af. Alle registers werden weer opengetrokken, alle hulpverleners waren er van overtuigd dat hij 24 uurs zorg nodig heeft die ik onmogelijk in mijn eentje kon bieden. Daar was ik inmiddels ook wel achter dus er werd gezinsbegeleiding ingezet en voor hem ambulante begeleiding. Er werd weer gezocht naar een nieuwe woonplek voor hem. 15 maanden heeft hij thuis gewoond, 15 zware maanden. Met veertien jaar uit huis en ook terug.

Hij zat inmiddels op een andere school, liep hier constant weg, zodat ik elke keer van mijn werk weg moest om hem weer op te halen. Hij kreeg weer last van psychoses en suïcidale gedachten.

Kortom: hij was diep ongelukkig en ik met hem. Er werd een nieuwe locatie gevonden, weer in een andere stad en ik ging weer kijken. Eerst alleen en toen samen met hem, ik wou niet weer de fout maken om voor hem te beslissen. Ook al wou hij graag thuis blijven wonen, besloot hij het te doen. 4 dagen na zijn 16de verjaardag verhuisde hij. Het begon heel goed, ik was gerust maar het duurde niet lang. Regelmatig liep hij s nachts weg en kon ik hem in een vreemde stad gaan zoeken en ophalen.

Er kwamen telefoontjes van school dat hij geen eten bij zich had, geen gymkleding. Ik keer op keer de woning bellen, daar kreeg ik uiteindelijk te horen dat dit een woning was voor jongeren die zelfredzaam waren. Pardon! In zijn beeldhorlogedossier staat toch duidelijk dat hij verstandelijk 6 jaar is en sociaal-emotioneel 2 jaar, dus hoezo zelfredzaam?? Hij is een kind dat je aan het handje moet nemen. Dat geen eigen initiatief vertoont, een kind dat in zorgtermen geen ADL‘ (algemene dagelijkse levensverrichtingen) uitvoert uit zichzelf. Tandenpoetsen, douchen, naar bed gaan, opstaan, aankleden alles moest hem verteld worden anders deed hij het niet. Ik werd heel boos, mijn kind ging niet met veertien jaar uit huis voor zweettenen, hij woont daar omdat hij 24 uurs zorg en begeleiding nodig heeft.

Na wederom 5 maanden gooide mijn kind de handdoek in de ring, hij was er inmiddels achtergekomen dat hij daar vrijwillig woonde en wou hij er niet meer wonen.

Hij liep weg en was met geen 100 man mee naar binnen te krijgen. Hij werd terug naar huis gestuurd met de mededeling dat er wel weer een andere plek gezocht ging worden. Hij had toen de houding: ik ben 16 jaar en nog een kind dus ik blijf thuis tot ik 18 ben. De gezinsbegeleiding werd weer ingezet en ook ambulante begeleiding voor mijn zoon. Alles begon weer van vooraf aan met het verschil dat mijn andere zoon inmiddels ook een puber was en zijn hakken in het zand ging zetten.

Dit was blog 2. Hoe mijn zoon met veertien jaar uit huis ging. En terugkwam. Over twee weken lees je hoe de ambulante begeleider mijn zoon langzaam maar zeker voorbereidde op zijn volgende begeleid wonen project.

Heb jij ook ervaring met zorg buiten huis en ambulante begeleiding? Laat je reactie hieronder achter.

Over de schrijver
Reactie plaatsen