Ik kom net thuis van mijn werk. Straks even koken, maar eerst de post open maken. Een verjaardagskaart van mijn nieuwe vriendin, voor mijn zoontjes vierde verjaardag. Ze heeft hem nog niet eens ontmoet maar stuurt een kaart met de liefste tekst erin.

Wat ongelooflijk lief, ik ben er stil van. Die stilte wordt doorbroken door de pakketbezorger die een grote doos komt afgeven. Een Duplo boerderij, die past bij de tractor die mijn ze, o nee Sinterklaas, kort ervoor in zijn schoen heeft gedaan. Wauw. Wat een topwijf! Ik word er nog stiller van.

En in die stilte komt het besef dat ik straks in mijn eentje sta te koken, terwijl mijn apie ergens anders jarig aan het zijn is. Die stilte wordt dieper. Kouder. Stiller. Baksteen op je hoofd ook. Mijn kind is een onderdeel van me. Mijn vlees en bloed, mijn lach, mijn traan.

Papa houdt van je

Absoluut, soms kan ik hem achter het behang plakken. Soms is het best vermoeiend om na een lange dag werken na het eten nog paardje te spelen met hem als ridder op mijn rug. Soms is mijn kater van een goed feest te groot om de sirene van zijn twaalf brandweerauto’s aan te kunnen. En soms ben ik er best even klaar mee. Maar sjeeses, m’n kind op zijn verjaardag niet bij me hebben voelt ziek. Onnatuurlijk. Wreed. Gewoon kut dus.

mijn apie is jarig

Over twee dagen heb ik hem weer. Dan gaan we eerst een jaar knuffelen en dan allemaal gave dingen doen. Ik ga zo na het eten naar mijn vriendin toe en dan trekken we een wijntje open om z’n verjaardag op afstand te vieren. Cheers apie, papa houdt van je.

Heb jij je kind wel eens moeten missen op zijn of haar verjaardag?